Hallo, allemaal mijn naam is miranda van beek ik ben getrouwd met juan van beek.Ik ben per toeval op deze site beland en wat ik daar las was zo herkenbaar ikzelf heb het namelijk ook meegemaakt.

Het begon bij ons al niet gemakkelijk het zwanger worden...maar uiteindelijk na 1.5 jaar was het dan toch gelukt.
Dolblij waren we de eerste 3 maanden gingen geweldig ik was zwanger en ik zweefde op wolken op dinsdag 2 april moesten we naar het ziekenhuis voor een standaart echo,dachten we toen. Op die echo werd duidelijk dat we zwanger waren van een tweeling...we waren toen helemaal dolgelukkig,maar bij thuiskomst kwamen de twijfels en die maakte plaats voor angst waarom weet ik niet . De gynecoloog had gevraagd of we twee weken later weer terug wilde komen voor controle,zo gezegd zo gedaan.

Dinsdag 16 april terug voor controle. We zijn allebei hartstikke zenuwachtig,weer een echo. Mijn hart gaat tekeer dat wat ik bang voor ben word waar, de gynacoloog deelt ons mede dat 1 kindje niet meer leeft. Onze wereld stort even in. Hij zegt 'ga maar naar huis en kom morgen maar terug dan kunnen we verder kijken over het hoe en wat'Wij naar huis en vertellen het de beide ouders. De volgende dag terug het zweet staat in mijn handen. Weer een echo. Nu valt het stil de gynecoloog kan het tweede hartje ook niet meer horen op dat moment kan ik niet meer denken. Hij deelt mee dat hij zo snel mogelijk een afspraak wil maken om de bevalling in te leiden op dat moment ben ik 24 weken zwanger.

Wij gaan overstuur naar huis en lichten heel de familie en vrienden in. Op datzelfde moment krijgen we ook een telefoontje van mijn moeder met de medeling dat ze borstkanker heeft. Op dat moment verlies ik elke controle over mezelf en stort neer. Na uiteindelijk lang gepraat met elkaar en de verloskundige hadden we besloten om maar meteen een afspraak te maken met het ziekenhuis. Waar we vrijdag 19 april konden komen. We worden 's avonds verwacht. De bevalling word opgewekt het duurt lang maar op zaterdag 20 april worden onze jongens geboren om 22.30 en ze zijn zo mooi ze heten Lars en Stijn.

Meteen werd ons meegedeelt waar het aan lag dat ze het niet gehaald hadden, ze bleken een syndroom te hebben waarbij de ene te dominant was voor de ander wat voor beide fataal werd. Het was ook duidelijk te zien onze Stijn woog maar 318 gram en Lars 466 gram. Het rare was dat we daar vol trots lagen als ouders terwijl we ze achter moesten laten het was heel dubbel allemaal. We hebben als herinnering wel foto's gemaakt en we hebben hand- en voetafdrukjes laten maken. Tevens heb ikzelf een dagboek bijgehouden over wat er allemaal gebeurd was want op dat moment gaat het allemaal zo aan je voorbij... Nu bijna 3 jaar verder denk ik er nog steeds aan ondanks dat we nu kleine dochter hebben waar we dolgelukkig mee zijn. Dit was mijn verhaal ik hoop dat iemand die net zo als ik het leest en denkt dat je niet alleen bent bij wie dit overkomt want dat mistte ik wel in mijn omgeving ik kon er met niemand over praten zelfs niet met mijn ouders en dat valt heel zwaar.

Miranda van Beek

Schrijf je in ons gastenboek?   

Lees je ons gastenboek?

---

Terug naar TweelingEngeltjes.