Ik ben Karin (65) en Getrouwd met Hen (63) En in het voorjaar van 98 begon het weer te kriebelen we wilde nog graag een kindje.... We hadden toen al 2 kinderen: Marloes(94) en Rik(96). Maar omdat ik bij Rik behoorlijk last van mijn bekken heb gehad was die stap best wel groot. We hebben met elkaar afgesproken dat ik het heel rustig aan zou doen en hebben de gok gewaagd. In de zomervakantie van 98 een test gedaan en ja hoor zwanger! De eerste 6 weken voelde ik me prima, maar daarna zo verschrikkelijk misselijk! Kon er niets inhouden, deze zwangerschap was gelijk al zo anders!!!! Ik kon niet eten of het kwam er meteen weer uit. Ik groeide al snel en hoewel ik dat bij die andere ook deed was het nu wel veel sneller, dus ik zo snel mogelijk een afspraak gemaakt met de verloskundige en met 11 weken kon ik daar terecht, die vond mijn buik wel groot, maar nog niet te groot en werd er nog geen echo gemaakt. Maar in de week die volgde groeide mijn buik zo hard en toen ik dus naar de huisarts moest voor iets anders heb ik gelijk gevraagd of hij nog even naar mijn buik wilde kijken.En zijn reaktie was: zoooooo dat zit hoog. Dus toch maar een echo, we konden dezelfde week nog terecht en wij samen naar het ziekenhuis. Ik vreselijk zenuwachtig, mijn man kalm omdat we bij Rik ook een echo hebben gemaakt omdat mijn baarmoeder zo hoog zat, dus die zat er niet over in. Ik wel..... Degene die de echo maakte, maakte het erg spannend en liet het ruggetje zien van de baby , de armpjes, beentjes alles zag er goed uit. Wij gerustgesteld: het is er maar 1, toen zei hij"en nu die andere............" Hen sloeg steil achterover tegen de muur en ik had zoiets van: zie je wel het zijn er twee!!! Nummer 3+4 wat een verandering. Ik moet eerlijk zeggen dat ik best schrok en een beetje in paniek was, want hoe moest dat nou met mijn werk en kinderopvang, huis, auto, met mijn bekken enz.enz. Hen had zichzelf al heel snel teruggevonden en toen we het ziekenhuis uitliepen had hij zoiets van:" we gaan ervoor, we hebben zometeen gewoon 4 kindertjes", bij mij heeft dat een paar daagjes langer geduurd en toen de eerste schrik verdwenen was was ik er ook erg blij mee. Het is toch erg bijzonder dat er 2 kindjes in je buik groeien.
Ik heb gelijk al het werk in huis ahw. uit mijn handen laten vallen om mijn bekken te sparen en zodoende zo goed mogelijk uit de strijd te komen. Dus ik heb alleen mijn werk gedaan (ik ben oefentherapeut en is lichamelijk niet zo zwaar) en alles in huis uit handen gegeven. Hen heeft veel gedaan en onze hulp is elke week een ochtend gekomen om het huis te poetsen. Mijn zwangerschap ging heel goed, ik ben bij de verloskundige onder controle gebleven en een aantal keer in het ziekenhuis een echo laten maken en vanaf 35 weken zou ik onder controle van de gynaecoloog komen (die ook de echo's maakte) Ik heb nog tot 32 weken gewerkt en toen ging het niet meer. Ik had een omvang van een olifant en mijn bekken begon toch wel aan alle kanten te rammelen en de laatste weken heb ik alleen maar gezorgd dat Marloes op school kwam en de kinderen te eten kregen en verder niet.... Ik had het dus met 36 1/2 week helemaal gehad, kon niks meer, niet meer lopen, fietsen, zitten en liggen en heb gevraagd of ik niet ingeleid kon worden. De gyn heeft toen getoucheerd en het was heel week en er klaar voor, dus de volgende ochtend om 8 uur konden wij ons melden....... gelukkig. Op vrijdag 12 maart 1999 was het schitterend weer, een mooie dag om onze baby's te krijgen.....
We kwamen daar en konden eigenlijk gelijk doorkomen, mijn zus was ook bij de bevalling want zelf heb ik de hele zwangerschap zoiets gehad: als er iets met 1 van de kindjes is dan gaat Hen mee en kan mijn zus bij mij blijven......
De gyn toucheerde weer en gelijk braken mijn vliezen dus de bevalling was begonnen, hij heeft het infuus om 9 uur aangesloten, om half 10 kreeg ik mijn eerste wee, tot half 11 was het prima te doen. Alleen het liggen was heel vervelend voor mijn bekken, maar ach. En toen ging het ineens heel snel, ik kreeg veel meer moeite om de weëen op te vangen, en had het gevoel te moeten persen, dus de gyn geroepen, maar ik had nog maar 5 cm ontsluiting en ik kon het al zo moeilijk ophouden! Zij weer weg en om 10.50 voelde ik baby 1 naar beneden zakken en hij kwam eraan, de gyn weer geroepen en om 10.59 is onze zoon Stan geboren! Een klein maar hevig huilend mannetje. Alles prima. Hij heeft een paar minuutjes bij me gelegen en toen werden de harttonen van baby 2 toch wat minder. Dus Stan even naar Hen en ik weer aan het werk. De baby bleef heel hoog zitten en ik kreeg hem niet naar beneden geperst en de harttonen bleven te laag! Dus snel de vacuum gepakt, en dus met hulp is Lex om 11.11 uur geboren, het leek een hele tijd, maar er zaten dus maar 12 minuten tussen! Lex was een lang, mager en pimpelpaars mannetje, maar huilde wel meteen! Gelukkig alles was goed, we hadden toch wel even spannende minuten gehad!!! Maar omdat hij paars bleef zien is hij snel afgenaveld en heeft hij wat extra zuurstof gekregen en hij werd heel snel mooi roze. Dus alles goed. Dit duurde echter maar een paar minuutjes en toen zei de verpleegkundige dat het dus niet goed ging en de kinderarts die inmiddels gearriveerd was heeft hem meteen meegenomen!!! Hen wilde meegaan zoals we afgesproken hadden, maar dat mocht niet "want hij zou toch zo terug komen en moest alleen wat 'opgepept' worden". Dus wij waren eigenlijk helemaal niet ongerust en hebben Stan lekker bij ons genomen en die bewonderd, want die had ik ook bijna nog niet gezien. Hen is toen even naar buiten gelopen, want het was toch wel even spannend geweest en ging omdat het zo'n mooi weer was even een luchtje scheppen. En precies in die tijd kwam er een analist bloed van 'de moeder en broertje afnemen omdat ze dat in het WKZ wilden hebben". Er gingen allerlei bellen rinkelen omdat ik de term WKZ wel kende en ik meteen wist dat het foute boel was. Hen was inmiddels teruggekomen en hoorde dat, hij zei "o dan is die babylance voor onze zoon en niet voor een ander kind zoals ik dacht" en toen wist ik het zeker. De verpleegkundige die bij ons was is wezen informeren hoe het zat en die vertelde dat Lex naar Utrecht (WKZ) moest omdat het niet goed ging. Ik wilde hem natuurlijk nog even zien voordat hij wegging en ben met bed en al naast de lift gezet. Er kwam al snel een man aan die de lift al open hield, ik zei tegen hem dat ik de moeder was en mijn zoon nog even wilde zien en toen kwamen ze al aanrennen zoals ze in die amerikaanse films doen, in deze film waren wij echter de hoofdrolspelers......... Ze riepen dat daar geen tijd voor was omdat het veel te slecht met hem ging ..... Hen was zo bij dat hij meteen de lift insprong en met Lex mee naar beneden ging en heeft op de man af gevraagd wat zijn kansen waren en ze vertelde dat we maar van het ergste uit moesten gaan....... Hij kwam huilend weer bij me terug......
Ondertussen was de kinderars bij ons gekomen en die vertelde dat ze op de foto's hele kleine longetjes zagen en ze dachten dat hij 2 klaplongen had, die hebben ze ook als zodanig behandeld, maar hij reageerde niet op de behandeling. In het WKZ hebben ze betere apparatuur en ze wilden het daar nog eens proberen. We vroegen ook meteen hoeveel zuurstof hij tekort had gehad, en hij vertelde dat dat veel was en als hij het zou overleven hij als een kasplantje zou worden.............. We hebben toen meteen gezegd dat we zo'n leven niet wilden voor Lex en daar gaf hij ons gelijk in... Ik wilde natuurlijk meteen naar Lex en dat werd ook geregeld. We hebben toen de familie ingelicht, want die zaten natuurlijk ook te wachten en ze verteld dat het met Lex niet goed ging en dat we naar Utrecht gingen (ik ben in Woerden bevallen). Ik ben toen samen met Stan in een ambulance gegaan en Hen is bij mijn zus ingestapt om even stoom af te blazen. Toen we eenmaal op de snelweg zaten kregen we al snel vanuit Utrecht het bericht dat we op moesten schieten, het ging slecht met Lex.... Dus gestopt langs de snelweg, Hen kwam de auto al uitrennen want die dacht dat er wat met Stan of mij was (nog steeds die slechte film). Die is dus bij ons in de ambulance gestapt en wij met loeiende sirene en zwaailicht doorgereden. Daar aangekomen op de afdeling neonatologie zagen we onze Lex al snel liggen zo duidelijk eentje uit ons nest... Zo ons kind, maar ook zo vastgebonden aan allerlei toeters en bellen. Als een aapje vastgebonden, zo lag hij erbij. Er was geen stukje van zijn lijfje waar geen infuus of buisje aan zat. Verschrikkelijk. Ze stonden met zijn vieren om zijn bedje heen en wisten niet meer wat te doen, hij reageerde nergens op het lukte gewoon niet, hij kon zelf geen adem halen. Met dit verhaal en dat van de kinderarts dat hij een kasplantje zou worden hebben we gezegd dat we hem eerst wilde laten dopen en daarna de beademing te stoppen. Dit was niet meer om aan te zien. En het is zo gebeurd de ziekenhuispastor is gekomen en hij is gedoopt, ze hebben alle toeters en bellen eraf gehaald en wij hebben hem bij ons gekregen ons mannetje zo hard geknokt en niet gehaald.........
Het evenbeeld van zijn broers en zus, zo echt ons kind en niet mogen leven.......... Daar zit je dan (om 16.00 uur, 5 uur na zijn geboorte) met een dood kindje in je armen en een levend kindje naast je bed in zijn wiegje. Dat dood en leven zo dicht bij elkaar konden zijn, dat hadden we niet kunnen denken. We hebben hem een tijdje bij ons gehad, foto's gemaakt en hem meegegeven voor obductie, dat gelukkig op vrijdag avond nog gedaan kon worden. Wij zijn weer terug gegaan naar Woerden en op zaterdagochtend heeft de begrafenisondernemer hem weer naar ons terug gebracht.
Later bleek uit de obductie dat zijn longen maar voor 1/3 ontwikkeld waren. Hij had dus totaal geen kans van leven gehad.....
Maar hij blijft voor ons altijd ons 4e kindje, voor altijd in ons hart...........
Schrijf
je in ons gastenboek? 
Lees
je ons gastenboek?
Terug naar TweelingEngeltjes.