Liam* & Levi*
Beiden geboren en gestorven op 6 december 2003BR>
E-mail: Daniël en Mechelien
Wij zijn Mechelien (26) en mijn man heet Daniël Vinders(32).
Na heel wat hormoon behandelingen waren we eindelijk zwanger.
We waren natuurlijk hartstikke blij en na zes weken kregen we de eerste echo.
Op de echo bleek dat er vier vruchtzakjes zaten,we waren dus zwanger van een vierling.
Maar na verschillende gesprekken en het advies van verschillende dokters hebben we toch besloten om een reductie te laten doen.
Dit gebeurde in Maastricht met ongeveer dertien weken zwangerschap.
De reductie was goed gegaan en met de twee kindjes die er wel nog waren ging het gelukkig goed.
En nu konden we eindelijk iedereen gaan vertellen dat we zwanger waren.
Maar na zo’n 23 weken begon de ellende pas echt.
Op woensdag avond had ik wel wat last van mijn buik.
Ik dacht van het zal wel wat gewone buikpijn zijn en s’avonds al niet echt lekker geslapen.
De donderdag ben ik gaan werken en toen had ik wat meer last van mijn buik en had ik ook wat bloedverlies.
Ik had meteen mijn gynaecoloog gebeld en haar alles uitgelegd.
Ze dacht dat ik waarschijnlijk al weeën had en ik moest meteen naar het ziekenhuis komen.
Ik mocht thuis wel wat spullen gaan halen voor de zekerheid want ze konden me wel eens een nachtje in het ziekenhuis houden.
Een maal in het ziekenhuis aangekomen werd ik ook meteen onderzocht.
En toen bleek dat ik al bijna twee centimeter ontsluiting zou hebben en dat de vruchtzak van het eerste kindje al uitstak.
Ik wist niet wat ik hoorde en heb ook meteen mijn man moeten bellen op zijn werk.
Ik werd meteen opgenomen en moest plat blijven liggen.
De gynaecoloog had me wel iets gegeven om mijn buik wat rustiger te houden.
Maar verder konden ze ook niets doen.
Er was wel spraken om een bandje te plaatsen om mijn baarmoedermond maar het risico was heel groot dat ze het vruchtwater zouden breken.
De dag erna kreeg ik weer onderzoeken.
En ze hadden me verteld dat als de situatie het zelfde was gebleven dat ze als nog het bandje wilde plaatsen.
Want hoe dan ook ,als ze het niet zouden doen zou ik mijn kindjes sowieso verliezen.
Maar de uitslag van de onderzoeken was niet goed.
Ik had nu bijna vier centimeter ontsluiting en de vruchtzak van het eerste kindje stak al vijf centimeter uit.
Nu was het afwachten dat de kindjes geboren zouden worden.
Ze zijn op zaterdag zes december 2003 geboren.
Het waren twee hele mooie jongens ( Liam 31 cm 620 gram en Levi 28 cm en 520 gram ).
Ze hebben nog anderhalf uur geleefd.
De kindjes hebben ze ook meteen weggehaald.
Want we konden het niet aan om ze in onze armen te zien sterven.
Later hebben we Liam en Levi bij ons gehad en hebben we afscheid van ze genomen. We hadden samen besloten om Liam en Levi laten cremeren.
Dit hebben we ook met z’n tweeën gedaan.
Het was voor ons beiden een hele moeilijke tijd maar we hebben heel veel steun van familie en vrienden gehad.
Schrijf
je in ons gastenboek?
