Lieve Lotte en lieve Froukje,

Pappa en mamma hebben besloten om jullie verhaal op internet te zetten. Op de site van TweelingEngeltjes. Na jullie overlijden heeft mamma heel veel gezocht en gelezen op internet over andere kindjes die kort na de geboorte zijn overleden. Daar had (heeft!) zij heel veel steun aan. Zo is mamma bij de site van tweelingengeltjes terecht gekomen. Tot op de dag van vandaag mailt mamma op de lijst. Ze heeft daar heel veel andere moeders ontmoet die ook kindje(s) zijn verloren. Als mamma het moeilijk had kon ze altijd even mailen en er was altijd wel een lieve reactie terug!
Nu hopen pappa en mamma dat andere ouders ook steun kunnen halen uit jullie verhaal.
Omdat het voor ons wel een stap was om het verhaal uiteindelijk op internet te zetten hebben we gekozen voor een speciaal moment: 6 augustus 2004, jullie tweede geboortejaar.

In de 12e week van de zwangerschap zijn pappa en mamma naar het ziekenhuis geweest voor een echo. Wat spannend en wat bijzonder ook, we zouden naar ons kindje in mijn buik kunnen kijken! Natuurlijk wisten we zeker dat er een baby in mijn buik zat, maar toch, eerst maar eens zien.

De echoscopiste vroeg of we zagen wat zij zag. Pappa zag het meteen: het zijn er twee, zei hij. Twee?? Een tweeling? De rest van de echo hebben pappa en mamma zitten giechelen.

Links boven een hoofdje van baby 1, rechtsboven de voetjes van baby 2. Het hoofdje van baby 2 (onder) lijkt op de schoot van baby 1 te liggen.

Wat waren we blij en wat waren we gelukkig. Na de echo zijn we het ziekenhuis uitgehuppeld.


Na 24 weken op een donderdag vond mamma opeens een slijmpropje in de wc. We zijn meteen naar het ziekenhuis gegaan. Maar een onderzoek van een dokter wees niks uit, het zou prima in orde zijn. We mochten gewoon naar huis. De zaterdag erop was er opeens wat bruinige afscheiding. We maakten ons geen zorgen, dat zal wel van het inwendige onderzoek komen. Maar wat later op de dag sloeg de schrik wel toe: een druppeltje bloed! We zijn weer onmiddellijk naar het ziekenhuis gegaan. Hoe het toen verder ging meisjes, vraag het me niet, ik weet het niet meer. Het lijkt of we moesten wachten op nog wat bloed verlies, wat niet gebeurde, dus mochten we weer naar huis. Wat later op de dag toch weer een druppeltje bloed verloren en weer naar het ziekenhuis. Nu moest mamma blijven. Mamma werd aan een CTG gelegd en kreeg een weeënremmer. Na 48 uur of binnen 48 uur (ik weet het echt niet meer) werd dit afgebouwd. M’n buik zou dan weer rustig moeten worden. Dat gebeurde niet echt, mamma bleef pijn in haar buik houden en verloor met plassen "fliebertjes", maar geen bloed dus ik hoefde mijn geen zorgen te maken, zo zei de dokter. De pijn in mijn buik konden geen weeën zijn want daar voelde mijn buik veel te ontspannen voor, volgens de dokter. Het deed trouwens ook niet echt zeer. Het was eerder vervelend en vooral vermoeiend.
We hadden er wel vertrouwen in. Natuurlijk waren we geschrokken en wat onrustig maar we hadden vertrouwen dat het goed zou komen.

Dinsdag middag verloor mamma opeens heel veel vocht, vruchtwater?? Wat zijn we toen vreselijk geschrokken. Voor het eerst hadden we het gevoel dat het wel eens helemaal fout zou kunnen gaan. Meisjes we schrokken ons een ongeluk. We werden meteen naar de echokamer gebracht, wat we zagen stelde ons toch wel gerust. Jullie spartelden er lustig op los. Jullie hartjes kloppen, jullie zijn even groot en hebben voldoende vruchtwater. Pfff wat een geruststelling.

's Avonds werd het mamma toch wat te erg. Dat wil zeggen de pijn in mijn buik was goed te verdragen, het deed niet erg zeer. Het was alleen heel erg vermoeiend. Toch maar om een dokter gevraagd. Zij is gekomen en heeft inwendig onderzoek gedaan: 1cm ontsluiting! Er werd om weeënremmer gevraagd. Maar dat is nooit aangekomen. Meisjes, mamma kan niet beschrijven wat ze toen voelde. Meteen heeft ze pappa gebeld dat hij moest komen. De hoorn lag er nog maar net op of pappa was er al. Wat maakte we ons zorgen om onze kindjes. Het was nog te vroeg, jullie moesten nog even bij mamma blijven!

Toen ging alles in een stroomversnelling. Het voelde iets anders in mamma haar buik en ze zei het tegen de dokter. Die probeerde mamma nog gerust te stellen, maar nee geruststellen hielp niet meer, het voelde duidelijk anders. De arts deed weer inwendig onderzoek, meer om mamma gerust te stellen. Ik hoort het haar nog zo zeggen: Je hebt gelijk…..volledige ontsluiting. Terwijl we naar de verloskamer werden gebracht wist mamma het al: onze kindjes worden geboren, het is te vroeg, ze gaan het niet redden.
Het is bijna niet te geloven binnen 1,5 uur na de 1 cm ontsluiting zijn jullie, onze meisjes, op de "normale" manier geboren: Lotte en Froukje. Op één dag na 25 weken.

 Lotte en Froukje, onze kleine meisjes.
Lotte jij werd als eerste geboren. Het is een meisje! Zei pappa, oh wat is ze mooi. Drie minuten na jou werd Froukje geboren. Nog een meisje! Twee meiden!! En wat zijn jullie prachtig! Helemaal compleet, maar nog te klein.

Na je geboorte, Lotte, kreeg ik je meteen bij me, in een luier gewikkeld. Je was helemaal slap en was zo levenloos. Maar je hebt nog een half uur geleefd. Hoewel mamma dat, tot haar grote spijt, niet zo ervaren heeft.
Drie minuten later werd jij geboren, Froukje. Jij werd aan pappa gegeven en hebt nog een klein uurtje geleefd. Af en toe maakte je een klein geluidje.
Pappa mocht blijven slapen en jullie lagen tussen onze bedden in. In zo een glazen bakje van het ziekenhuis. Als we naar jullie keken was het net of jullie elk moment zouden kunnen gaan huilen. Het was zo onwerkelijk. Jullie waren zo mooi, zo perfect. Alles erop en alles eraan. Zo compleet. Hoe kan dat nou?

De volgende dag (woensdag) is er zo een beetje de hele dag bezoek geweest. Jullie oma oma was er, jullie oma’s en opa, ooms en tantes. Heel fijn ook dat iedereen jullie even heeft vast gehouden. Jullie waren prachtig, echt waar. Alleen nog zo vreselijk klein. Het was een rare dag. Achteraf denk ik dat mamma er die dag niet helemaal was.

Donderdag ochtend was even het moment van mamma. Ik werd wakker met een hele sterke herinnering aan de geboorte van Lotte. Toen opeens voelde ik met heel mijn hart dat ik moeder was geworden van twee hele mooie meisjes. We hoorden met z’n viertjes zo bij elkaar. Mamma voelde zich zo trots. De liefde die ik voelde was zo diep en zo intens dat ik heel sterk de behoefte had jullie vast te houden, te knuffelen, kusjes te geven en voor jullie te zingen. Dit was zo een mooi en zo een bijzonder moment. Vanaf dat moment hebben we besloten dat we de hele dag met zijn vieren zouden blijven. Dat hebben we gedaan. Gelukkig mochten we die dag naar huis en we hebben jullie, poppedeintjes, meegenomen in een draagzak. Pappa heeft die draagzak ’s morgens nog voor jullie gekocht. Tijdens de zwangerschap hadden pappa en ik het er over hoe fijn het zou zijn om een kindje in een draagzak bij je te dragen. Zo knus, zo dichtbij. Eentje bij pappa en eentje bij mamma. Hoe anders is het allemaal gelopen.

 Thuis gekomen in een draagzak, lekker dicht bij elkaar.
Wat we achteraf bijzonder vonden is dat we in het ziekenhuis niet gevraagd hebben of jullie wel mee naar huis mochten. Het was voor ons zo vanzelfsprekend dat we jullie mee zouden nemen. Toen pappa de auto ging halen zat mamma met jullie in de draagzak op hem te wachten in de hal van het ziekenhuis. Dat voelde zo rot. Mamma was zo vreselijk trots dat ze jullie aan de wereld wilde laten zien. Kijk eens, dit zijn onze dochters, zijn ze niet prachtig! Maar ik probeerde jullie een beetje te verstoppen. Het klopte niet!

Het was heel vreemd om te ervaren hoe stil het opeens thuis was. Hoewel jullie er niet hadden rondgerend, toch was het alsof dat wel zo geweest was.
Thuis hebben we jullie met z’n tweetjes in de wieg gelegd. Eigelijk was de wieg nog niet klaar maar dat was geen probleem, een beetje improviseren.
Het is een heel bijzonder wiegje. Jullie pappa heeft daar namelijk ook in gelegen. Net als zijn zus en broer, jullie tante en oom. Maar ook drie van jullie neefjes. Een jaar na jullie geboorte heeft jullie broertje er ook in gelegen. Maar dat wisten we toen natuurlijk nog niet.
We hebben het wiegje in de woonkamer gezet, dicht bij ons. Die donderdag was voor ons een hele goede dag waarin we heel intens met jullie zijn bezig geweest. Geregeld hebben we jullie uit het wiegje gehaald om af te drogen en in een droog luiertje te wikkelen. We hebben heerlijk met jullie kunnen tutten. ’s Avonds hebben we jullie met wiegje en al aan ons voeteneind van het bed gezet. We wilden ze zo lang mogelijk dicht bij ons houden.

Vrijdag ochtend, de laatste ochtend met z’n vieren. Deze ochtend was kort maar wel heel intens. ’s Middags kwam de familie zodat zij ook nog even naar onze meisjes konden kijken. We hebben jullie zelf in het kistje gelegd. Lekker dicht tegen elkaar aan, samen in één luiertje en jullie geven elkaar een hand. Het zag er heel knus en vredig uit. Goed bij elkaar blijven kleine meisjes!

Van jullie tante Eveline kregen jullie ieder een beertje mee. Pappa en mamma hebben een foto van pappa en mamma samen meegegeven, toch een beetje met z’n viertjes.
Voordat we het kistje sloten hebben we voor de laatste keer nog even heel goed naar jullie gekeken. En het allerlaatste kusje gegeven. Zo moeilijk, zo niet te bevatten dat we jullie nooit meer zullen zien.

 Dicht bij elkaar……samen.
In onze eigen auto zijn we naar de begraafplaats gereden.
Van de begrafenis kan mamma zich de volgorde niet meer zo goed herinneren. Maar natuurlijk weet ik wel wat we voor jullie gedaan hebben.
We hebben allemaal een handje gipskruid uitgestrooid over het kistje. Een heel mooi idee van Pappa. Het was net of het een beetje sneeuwde en het had iets rustigs, iets vredigs. Mamma haar zus, jullie tante, en haar vriendin hebben ieder een kaarsje aangestoken net als twee van jullie neefjes. Pappa zijn zus strooide rozenblaadjes en klavertjes vier over het kistje waarna ze zei: dag lieve meisjes. In het ziekenhuis had pappa een brief aan jullie geschreven en die heeft hij voorgelezen. Mamma heeft ook nog wat gesproken. Die tekst heeft pappa later gebruikt voor de kaart die we verstuurd hebben: