Lucas en Jessse werden geboren op dinsdag 12 augustus 2003. Ik had een probleemloze zwangerschap. Na 38 weken en 4 dagen was ik alleen die dikke buik zat. Toen de gynaecologe mij op maandag vertelde dat ik 3 centimeter ontsluiting had. Dat dit niets betekenende, het kon nog 2 weken duren. Ging dit toch tussen mijn oren zitten. Op dinsdagochtend had ik het gevoel dat ik iets voelde. We brachten onze oudste naar de oppasmoeder, belde opa en oma en gingen naar het Bronovo ziekenhuis in Den Haag. Daar aangekomen had ik om half 11 6 centimeter ontsluiting. De dienstdoende gynaecoloog vroeg of ik het nog even kon uitzingen want er lagen 2 vrouwen te bevallen. Mijn vriend haalde wat tijdschriften , intussen kwamen opa en oma en ik vroeg hen waarom ze geen kaarten hadden meegenomen zodat we konden klaverjassen. Ik voelde geen wee-en. Ik had ze klaarblijkelijk wel. Om 3 uur ''s middags waren de bevallingen klaar en mocht ik aan de beurt. Ik had volledige ontsluiting. De gynaecoloog vroeg of ik lachgas wilde, ik zei ; waarom niet ik ben nu toch in het ziekenhuis. 20 minuten later werd Lucas geboren en 13 minuten na hem Jesse.

Moeilijk drinken

Jesse dronk vanaf het begin slecht, het duurde soms een anderhalf uur. Verder sliep hij heel veel.

Ziekenhuis molen

Na 10 weken , waarin wij dachten en van het consultatiebureau te horen kregen dat niet alle kinderen hetzelfde zijn, werd Jesse in het Juliana kinderziekenhuis opgenomen.

Hij heeft eigenlijk voortdurend in het ziekenhuis gelegen, in Den Haag en in Amsterdam in het AMC. Ook heeft hij nog periodes in een huis van het Rode kruis gelogeerd. Na ruim een jaar kwam de diagnose Mitochondrieel ademhalingsketendefect in complex 1 en 3 .

Vechten

Natuurlijk heb ik nog steeds ontzettend veel verdriet om Jesse, maar ik ben geen type die iedere dag erom moet huilen. Ik verwerk het op mijn eigen manier. Het wordt me soms wel eens verweten - vooral door mensen die me niet goed kennen - dat ik zo laconiek met de dood van Jesse omga. Dat lijkt maar zo. Er zijn dagen dat ik niet buiten kom; dan wil ik niemand onder ogen komen. Maar voor Olivier en Lucas moet ik door. En natuurlijk ook voor John. Je kunt bij de pakken gaan neerzitten en denken ‘mijn hele leven is over’, maar zo ben ik niet. Het is niet te verdragen om je kind zo te zien vechten voor zijn eigen leven. Jesse heeft in zijn korte leven alleen maar geknokt. Op een gegeven moment weet je ‘het is genoeg’, dan heb je er vrede mee dat hij niet langer hoeft te vechten. Wij waren erbij toen Jesse op vrijdagochtend overleed. We zeiden tegen hem: ‘Het is goed zo.’ Hij had zó veel geleden. Voor hem was het leven niet leuk meer. Op 10 december is Jesse overleden. Na zijn dood werd ik enorm verkouden en kon ik bijna niet ademhalen. Ik realiseerde me dat Jesse zo zestien maanden lang heeft moeten overleven. Dat wil je geen enkel kind aandoen.

Wending

Door de dood van Jesse zijn we anders naar het leven gaan kijken. Ik geloof dat Jesse hier op aarde is geweest met een reden. Jesse heeft ons laten zien hoe kort het leven kan zijn. Ook al hebben we heel veel verdriet, we moeten zo veel mogelijk uit ons leven halen, proberen te genieten van kleine dingen. Door Jesse hebben we onwijs veel lieve mensen leren kennen: We hebben in het Haagse Ronald Mc Donaldhuis vrienden gemaakt voor het leven. Ook heeft zijn dood ons een doel gegeven. John en ik hebben plannen om in de toekomst één of meerdere kinderhospices op te zetten. Misschien wel bij een Ronald McDonald Huis. De plannen zijn nog vaag, maar nu we ervaringsdeskundigen zijn, weten we dat dat gedeelte – met het hele gezin je stervende kind begeleiden – nog slecht geregeld is in Nederland. Dat kan volgens ons veel beter.”

Dit waren de teksten op het dankkaartje na het overlijden van Jesse

Klein mooi lief ventje

                                   Waar iedereen verliefd op werd

                                                                                                                                                                       

                                   Je was zo teer, maar vocht

                                    We wilden je nog helemaal niet missen

                                                                                                                                   

                                    Jij hebt voorgoed deze wereld veranderd

                                                                                                                       

 

 

 

Hij is mooier                       

 

 

 

 

 

 

 

Leeg is het leven, als een schip, zodat het drijft.

Vol, als een schatkist zonder bodem.

Ondoorgrondelijke en oneindige bron.


Maak ronder wat scherp is en haal knopen uit de war.

Verzacht wat verblindt en laat het stof neerdwarrelen.


Diep verborgen en altijd weer zichtbaar is er het leven.

Waar dit kind vandaan komt, weet niemand,

deze voorvader van de inspiratie.

 

 

 

Tao Te Tjing

 

 

De link naar het programma van de avro over ronald mc donaldhuizen , waarin Jesse te zien is is http://www.avrogezondheid.nl/jeoudersdichtbij/afleveringen/20050822.asp

---

Schrijf je in ons gastenboek?   

Lees je ons gastenboek?

---

Terug naar TweelingEngeltjes.