Ik ben Mireille Boevink, 33 jaar en getrouwd met Hans Veltman, bijna 35 jaar. Wij hebben een dochter Sanne die in september 2001 geboren is en onze dochters Roos en Madelief die 21 november 2003 geboren zijn en van wie Madelief bij de geboorte overleden is.

Dit is ons verhaal:
Maart 2003: Geweldig, zwanger van de tweede! Meteen naar de verloskundige gebeld om een afspraak te maken. Zij stuurde mij een formulier op om een echo te laten maken, dit is tegenwoordig standaard. Met 12 weken voor de echo naar het ziekenhuis en wat schetst onze verbazing: 2 kindjes op de echo. Ik had met alles rekening gehouden, maar niet hiermee. Het zit niet in de familie, ik zit niet in de 'risicoleeftijd' en het was op natuurlijke manier tot stand gekomen. Bovendien had ik altijd geroepen dat een tweeling best leuk was, maar dan voor een ander. Maar de knop ging al heel gauw om en voor we het wisten, wilden we niets anders meer dan 2 lieve hummeltjes krijgen. Wat waren ze welkom!

De uitgerekende datum was 9 december 2003. De zwangerschap verliep heel voorspoedig, ik kreeg een mooie dikke buik, maar kon tot het laatst alles nog. Met de gynaecoloog afgesproken dat we zouden proberen de 39 weken vol te maken en ze op 2 december te halen met de keizersnee omdat ze allebei in stuit lagen. 20 november nog op de fiets naar zwangerschapsgym gegaan. Die nacht begon het te rommelen in mijn buik, dacht eerst aan buikgriep maar de krampen kwamen wat regelmatiger en om kwart voor vijf 's ochtends braken de vliezen. Ambulance gebeld en de ambulancebroeders kregen de instructie om mij niet te laten staan vanwege de stuitligging. Helaas is onze trap te steil en te smal om er met een brancard af te gaan, dus de Utrechtse brandweer moest eraan te pas komen om mij naar buiten te takelen.

In het ziekenhuis bleek dat ik al 5 cm ontsluiting had. Met de echo werd meteen gecontroleerd of alles goed was en dat was het, twee hartjes te zien. Daarna ook nog met de doptone geluisterd en ook daar twee hartjes te horen. Ik werd klaar gemaakt voor de operatie. Na de ruggenprik en de sectio haalde de gynaecoloog ons eerste meisje uit de buik en presenteerde haar trots boven het groene laken uit. Dit was Madelief! Na 2 minuten werd ons tweede meisje aan ons getoond: Roos! Mijn man ging mee naar de warme kamer. Even daarna kwam een assistente bij mij om te vertellen dat het nog niet goed ging met Madelief. Nog niet, zei ze, dus dat zou zo wel komen. Ze kwam nog 2 of 3 keer om te vertellen dat ze nog met haar bezig waren.
Mijn man was ondertussen groen uit de warme kamer gekomen, maar zei niets. De gynaecoloog was mij ondertussen aan het dichtmaken en zat grapjes te maken over één- en twee-eiigheid. Daarna werd ik naar de recover gereden, waar ook de gynaecoloog kwam die zich afvroeg waar de meisjes waren, hij wist nog van niets. Ze waren nog niet bij ons. Vlak daarna kwam hij weer bij ons terug met de mededeling dat het echt niet goed was met Madelief. Zelfs toen drong het nog niet tot mij door hoe ernstig de situatie was. Pas toen mijn man vroeg of ze was overleden en de gynaecoloog dit bevestigde, kwam er enig besef. Wat een verdriet! Wat was er gebeurd? Waarom leefde ze niet? Ze werd onmiddellijk bij ons gelegd samen met Roos en ze waren beide prachtig! Helemaal volmaakt, helemaal af, helemaal klaar om te leven, waarom deed ze dat dan niet? Op het eerste gezicht leek er niets met haar mis te zijn, ze had een goede kleur, was niet abnormaal klein en had geen uitwendige aandoeningen. Ze hebben haar een half uur gereanimeerd, haar medicijnen toegediend om haar te laten ademen, alles gedaan, maar ze heeft niet geademd.

Iedereen was er stuk van; de gynaecoloog, de anesthesist, het verplegend personeel, ze waren allemaal verdrietig, achteraf heeft ons dat - gek genoeg - goed gedaan. Ik moest in het ziekenhuis blijven samen met Roos. Gelukkig ging het met haar heel erg goed. Sanne was heel lief en heeft Roos de eerste week consequent 'Troost' genoemd en ze wist niet half hoe ze daarmee de spijker op de kop sloeg. Maar we merkten ook dat verdriet zwaarder weegt dan blijdschap en dat dat zeker de eerste tijd overheerst. Wat gelukkig niet wegnam, dat ik vreselijk kon genieten van Roos. Wel heb ik haar regelmatig huilend zitten voeden. Ik had me helemaal voorbereid om de beide kindjes zelf te voeden, was er helemaal klaar voor, had ook meer dan genoeg melk voor twee kindjes. Toch heb ik ook heel bewust geprobeerd blij te zijn terwijl ik zat te voeden, want ik ben er van overtuigd dat - hoe klein ze ook zijn - ze aanvoelen of ik verdrietig of blij ben en ik wilde haar geen 'verdrietige melk' geven, maar melk om heel groot en sterk van te worden.

Van Roos heb ik wel het idee dat ze minder uitbundig is dan onze eerste dochter, dat ze nog niet de lol in het leven heeft die Sanne al heel snel had. Ze heeft daar ook alle reden toe!

We hebben voor Madelief meteen diezelfde dag obductie laten doen, maar daar kwam niets uit. Geen enkele oorzaak gevonden waardoor ons kleine meisje niet leefde. Als haar hart nou maar omgekeerd in haar lijfje had gezeten, ze geen goede, gezonde toekomst gehad zou hebben, zou het beter te verkroppen zijn geweest, maar nu niet! Alles schijnt een reden te hebben, wij kunnen er geen ontdekken.
We hebben haar dinsdag, toen ik ook naar huis mocht, mee naar huis genomen en woensdag hebben we afscheid van haar genomen samen met familie en vrienden. Het was hartverscheurend, al die mensen, allemaal zo intens verdrietig, Madeliefje in haar mandje tussen alle mooie bloemen alsof ze elk moment wakker kon worden en Roos 2 meter verder, blakend van gezondheid in de Maxi Cosi, wat verwarrend! We hebben haar samen naar het grafje gedragen en haar er samen in laten zakken. Dat zou niemand mogen overkomen, je eigen kind naar het kerkhof brengen, onnatuurlijker dan dat bestaat niet!
Daarna op zoek naar een nieuwe geboortekaart, die blije tweelingkaart die we hadden uitgezocht, kon in de kast blijven liggen, zo ook de tweelingballonnen, de tweelingwagen, alles, alles! Bij ons op de hoek van de straat bloeien de hele winter al Madeliefjes, we plukken ze regelmatig en nemen ze mee naar haar grafje. Zo'n klein bloemetje met zoveel betekenis!

Nu proberen we de draad van het leven weer een heel klein beetje op te pakken. Gelukkig hebben we twee gezonde dochters voor wie dat zeker de moeite waard blijft, maar niemand kan onze Madelief vervangen. We krijgen ook regelmatig te horen: 'Je hebt Roos toch', maar we hebben Madelief niet en die wilden we ook. We hadden er niet een extra, we komen er nu een tekort. We hebben pijn, we zijn verdrietig, we huilen veel en gaan regelmatig naar haar grafje. En het cliché van ' het leven gaat door' gaat echt op, maar nog niet voor ons. Onbegrijpelijk, als je de tv aanzet, de krant opslaat, wat is er nou echt belangrijk? Nu nog niet zoveel, dat komt wel weer tezijnertijd.
Gelukkig hebben we veel foto's gemaakt van Madelief. Ook samen met ons hele gezin, met z'n vijven.
Op het geboortekaartje hebben we het volgende gedichtje gezet: