Wij zijn Thom (33 jaar) en Mignon (32 jaar) en wij zijn op 31 oktober 2001 de gelukkige ouders geworden van Max & Dennis Wensing. Dennis is een week voor de geboorte overleden, Max hebben wij nog 3 dagen bij ons gehad.
Op mijn 30ste verjaardag zou ik stoppen met de pil en zouden we pogingen gaan wagen om zwanger te raken. Veel pogingen hebben we niet hoeven doen, want binnen 2 weken bleek ik al zwanger te zijn.
Bij 12 weken zijn we naar de verloskundige gegaan voor controle. Zij heeft ons doorgestuurd naar het ziekenhuis voor een echo, want mijn baarmoeder was groter dan hij zou moeten zijn. Zij vermoedde dat het 2 kindjes waren, wij wisten nog van niks.
Tijdens de echo zaten we vol verbazing op het scherm te kijken, ons kindje !!! Of toch kindjes ???? We zagen allebei 2 hoofdjes, kregen we een tweeling ??? Jawel hoor, die zouden we krijgen.
In de auto kon ik het niet geloven, ben goed van slag geweest.
Hoe gaan we dit aanpakken ?? Moet ik stoppen met werken, hoe moet dat financieel en praktisch gezien ??
Na het vertellen aan andere mensen was ik er toch wel heel erg blij mee, het is ook iets bijzonders. Niet iedereen mag zomaar een tweeling ter wereld brengen. Ik ging er veel over lezen en zoeken op internet, hoe het het beste aan te pakken.
De zwangerschap verliep goed, we kregen bij iedere controle een echo. Op een gegeven moment konden we onze nieuwsgierigheid niet meer bedwingen en wilden we graag weten of het jongetjes of meisjes zouden zijn. Het was een 1-eiige tweeling en het waren jongetjes. Thom helemaal trots en ik trouwens ook!!
We werden wel gewaarschuwd voor het feit dat ze 1-eiig waren en mijn bloeddruk was al een tijdje aan de hoge kant, dus er waren wel wat risico's. Maar ik voelde me goed, kreeg medicijnen en ging vrolijk door.
We zijn op zomervakantie geweest in Frankrijk en ik voelde me prima. Na die vakantie zouden we weer voor controle naar het ziekenhuis gaan. Ik was toen 22 weken zwanger.
Daar contateerden ze dat er 1 kindje achterbleef met groeien (eigenlijk allebei) maar ze gingen niet gelijk op. Dat moest wel de bedoeling zijn. We vroegen wat dat voor consequenties zou hebben en er werd doodleuk medegedeeld dat de kindjes het einde van de zwangerschap waarschijnlijk niet zouden halen. Onze wereld stortte in op dat moment.
Hoezo niet zouden halen, natuurlijk gingen ze het halen, daar gingen wij voor vechten !!!!!
Ik ben accuut gestopt met werken en heb rust gehouden, mijn bloeddruk bleef maar hoog en ondertussen had ik zwangerschapsvergiftiging. Het was dus goed mis.
We werden doorgestuurd naar Rotterdam om daar nog eens een uitgebreide echo te laten maken en daar zeiden ze exact hetzelfde. Onze kindjes zouden allebei het einde niet halen.
In Breda werd besloten dat ik naar Rotterdam zou moeten tot de kindjes geboren zouden worden, ik moest meer voor mezelf omdat de pre-ecplamsie toch wel serieus was. Ik was pas 23 weken en ik moest zeker naar 26 weken toe. Bovendien waren onze kinderen nog te klein om geboren te mogen worden en bovendien gingen ze pas serieus zorgen voor onze kinderen als ze boven de 600 gram waren. De kleinste heeft dat gewicht nooit mogen halen, de grootste wel.
Ik heb 5 weken in het Sophia gelegen, dat was een moeilijke tijd. Heb constant medicijnen gekregen en met mijn gezondheid ging het op en neer. Op een gegeven moment zou er weer een echo gemaakt worden om te kijken of onze kindjes gegroeid waren en hoeveel. Thom zou bij iedere echo zijn gelukkig. En tijdens die echo werd geconstateerd dat van ons kleinste kindje het hartje niet meer klopte. Wat een ongelooflijke domper, we waren zeer verdrietig en teleurgesteld.
Inmiddels hadden we onze kids al namen gegeven en we wisten nu dat Dennis ons had verlaten.
Het "goede" nieuws was echter dat Max inmiddels een gewicht had bereikt dat als er iets zou gebeuren, zouden ze voor zijn leventje gaan. Er werd nog een echo van hem gemaakt om te kijken of hij geen hersenbeschadiging had opgelopen door het overlijden van zijn broertje. Ze hebben niets kunnen vinden, een kleine geruststelling.
Na een week bleek dat Max het niet erg naar zijn zin meer had en hij (samen met Dennis) zou geboren moeten gaan worden. Er moest een keizersnede volgen (na 27 weken) om ze te halen. Ik kreeg een ruggeprik en binnen no time zijn ze geboren. Thom is meteen met Max meegegaan, hij werd verzorgd en meteen in een couveuse gelegd. Dennis hebben ze meegenomen en ook verzorgd, wij zouden later afscheid mogen nemen van hem.
Na de operatie mochten we naar Max toe, wat een klein wondertje !!! Niet te geloven, we waren nu vader en moeder van dit kleine mannetje. Ik kon mijn ogen niet van hem afhouden. Dat kindje was gewoon van ons !!!
Nadat we bij Max waren geweest, konden we ook afscheid nemen van Dennis. Ze hadden hem in een mandje gelegd en zouden hem bij ons brengen. Ik vond het eng, want tenslotte was hij al een week overleden voordat hij geboren werd.
Maar het viel alles mee en hij was ook het mooiste kindje op aarde. Hij had veel gelijkenissen met Max. Zijn voetjes, zijn neusje.
Ook mijn ouders en die van Thom hebben Dennis mogen zien, zodat wij altijd iemand hebben om erover te praten. We hebben veel foto's van hem, maar die houden we een beetje voor onszelf. Is niet voor iedereen leuk om te zien.
Max lag ondertussen op afdeling Neonatologie en we mochten dag en nacht naar hem toe. We gingen vechten voor hem en waren blij dat we hem nog hadden. Maar na de tweede nacht bleek Max problemen te krijgen. Hij lag aan de beademing en had dus kennelijk toch een hersenbeschadiging opgelopen. Daardoor zou Max verlamd zijn aan 1 kant van zijn lijfje en geestelijk en lichamelijk gehandicapt zijn. Bovendien waren zijn overlevingskansen ook niet zo groot omdat hij nog maar heel klein was, hij woog 750 gram bij geboorte. Geen goede start dus !!
Zijn lichaam gaf al aan dat het niet goed met hem ging, hij was onrustig en kreeg veel medicijnen. Dit wilde wij niet voor ons kindje. Wij wilden dat hij een goede start zou kunnen krijgen en niet als een kasplantje zou moeten leven.
Het artsenteam had inmiddels overlegd en wilden aan ons voorstellen de behandeling stop te zetten, want ze konden Max waarschijnlijk niet redden. Thom en ik hadden het er ook over gehad en waren het met elkaar eens, we moesten Max laten gaan.
We zouden hem de volgende dag apart krijgen en dan zouden ze de medicijnen afbouwen en hij zou daarna langzaam inslapen.
We hebben de avond ervoor nog onze ouders, zussen en beste vrienden gebeld of ze wilden komen kijken nu Max er nog was en dan konden ze meteen afscheid nemen van hem. Iedereen is meteen gekomen en hebben hem vol trots bewonderd.
De dag dat we afscheid gingen nemen van Max kwamen mijn ouders nog eventjes kijken en wat kleding brengen voor mij. Ik wilde er wel een beetje fatsoenlijk uitzien voor hem. Maar daar kreeg ik de kans niet voor.
Mijn ouders waren net weg en Max bleek het moeilijk te hebben. We werden meteen gehaald en naar een aparte kamer gebracht. Daar kreeg ik Max in mijn armen (voor het eerst) en mochten we hem dichtbij ons houden. De verpleegster heeft de medicijnen afgebouwd en de kinderarts kwam af en toe kijken hoe het ging. We hebben veel foto's gemaakt van hem, samen met zijn papa en mama. Zijn hartje bleef nog heeel lang kloppen en op een gegeven moment is hij in Thom zijn armen ingeslapen.
Onze Max was er ook niet meer........................................
Ik mocht de volgende dag naar huis en onze kids zouden opgehaald worden door de begrafenisonderneemster uit onze woonplaats. Dat zou ze pas de volgende dag doen, maar dezelfde avond belde ze dat ze ze al had opgehaald, ze wilde dat ze dichtbij waren. We wilden ze niet thuis voorlopig, maar mochten wel altijd bij haar komen kijken. Dat hebben we gedaan, 1 keer met zijn tweetjes en 1 keer met diezelfde familie en vrienden die in het ziekenhuis waren geweest. Het was inmiddels een hechte club geworden.
Max hadden we een leuk kledingpakje aangegeven, Dennis lag gewikkeld in een doek (niemand kon hem zien) want we hadden obductie laten doen op hem en hij zag er niet zo mooi meer uit.
De laatste nacht hebben we ze wel thuis gehad en hebben we ze in hun eigen kamertje gelegd in hun mandje. Dat mandje hadden we zelf gekocht en mijn moeder heeft hem mooi bekleed aan de binnenkant. We hebben wat spulletjes in de mand gedaan die we mee wilden geven aan hun. Een foto van Thom en mij, 2 spenen met hun namen erop. Max had een kettinkje om met een gebroken hartje waarvan ik de andere helft heb.
Iedere keer als ik 's nachts moest plassen gingen we samen even kijken of ze er nog waren. We hebben veel foto's gemaakt.
Op 9 november 2001 hebben we ze zelf naar het crematorium gebracht. We hadden alleen de hechte club aan mensen uitgenodigd, dus het was een kleine bijeenkomst (een man of 15).
We hadden een mooie dienst in elkaar gezet en die verliep erg goed. Allebei de opa's hebben een verhaal verteld en waren allebei apetrots op ons. Dat we zo sterk waren geweest en een mooi afscheid hadden geregeld voor hun kleinzoons.
Na de dienst zijn we gaan lunchen in het bos met zijn allen. Het was alles bij elkaar een mooie dag.
Inmiddels hebben we het urntje van Max & Dennis thuis staan en dat laten we voorlopig even zo. We willen ze graag dichtbij ons hebben, waar het warm en veilig is. Ze staan bij ons op de slaapkamer en zo kunnen we naar ze kijken wanneer we willen.
Het heeft een jaar geduurd voordat mijn lichaam weer gezond genoeg was om opnieuw zwanger te mogen raken. We hadden nu eenmaal geproefd aan het ouderschap en wisten allebei dat we niets liever wilden dan dat.
De dag voor 31 oktober (de geboortedag van Max & Dennis) kregen we het nieuws dat het okee was als we weer een poging zouden wagen. We wisten allebei dat er risico's aan zouden zitten. Maar meestal komt zwangerschapsvergiftiging voor bij een eerste zwangerschap. Ook zouden we minder kwetsbaar zijn als het maar om 1 kindje zou gaan.
Eerst zijn we verhuisd en net voordat we naar ons nieuwe huis gingen zijn we pogingen gaan ondernemen. Die bleken weer ongelooflijk snel gelukt te zijn, want weer was ik binnen 2 weken zwanger.
We hebben het 12 weken geheim kunnen houden en toen verteld aan iedereen. Iedereen was blij voor ons, maar vond het toch ook heel erg spannend, net als wij natuurlijk.
Op dit moment ben ik 25 weken zwanger van ons derde kindje en alles gaat tot nu toe prima. Alhoewel ik Max & Dennis ook steeds meer ga missen. Op de echo's zien we ons nieuwe kindje, maar heb ik toch steeds die andere 2 voor me.
We gaan ze uiteraard nooit vergeten, ze zullen altijd een deel van ons zijn. Ze zijn toch onze eerste kinderen.
We gaan nu hopen en vechten voor een goede afloop van deze zwangerschap en hopen dat we gezond broertje (ja, het is weer een jongetje) mogen krijgen.
Als hij groot genoeg is zullen we hem alles vertellen over zijn 2 broertjes.........
Schrijf
je in ons gastenboek? 
Lees
je ons gastenboek?
Terug naar TweelingEngeltjes.