Ik ben Marjolein de Haas, getrouwd met André en moeder van Danny ( 9 jaar ), Melissa ( 6 jaar ) en Larissa*, het tweelingzusje van Melissa. Toen wij al heel snel hoorden dat we een tweeling verwachtten ( al met 2 maanden), waren we dolblij ! Ik raakte moeilijk zwanger en heb hormonen moeten slikken. De zwangerschap verliep perfect, ach ja, ik liep met een band om voor mijn rug, maar de kinderen groeiden heel goed, dit bleek ook uit de groei-echo die ik kreeg met 5 maanden. Dit was goed te merken ook, want het werd behoorlijk zwaar, ik ging dan ook graag naar het zwangerschaps-zwemmen, al mocht ik op het laatst alleen nog maar drijven en moest mijn man mee voor de zekerheid, maar ik was in het zwembad even het gewicht kwijt. Ook ging ik naar de zwangerschaps-gym, waar toevallig nog twee vrouwen waren, die zwanger waren van een tweeling, zij bevielen allebei eerder dan de uitgerekende datum en dat hadden wij ook eigenlijk verwacht, want dat hoor je immers meestal bij een tweeling ! We moesten op de uitgerekende datum: 23 september 1997 weer voor controle naar de gynaecoloog, meteen de tas maar meegenomen, want nu zou ik toch wel ingeleid worden ? Maar nee hoor, de gynaecoloog wilde toch liever de natuurlijke bevalling afwachten, wel moest ik om de dag een CTG laten maken. En als de bevalling de week erna nog niet was begonnen, zou hij wel gaan inleiden, want dan kon hij er voor zorgen dat er een heel team klaarstond ! Maar op 27 september begonnen dan toch de weeën, dat was op zaterdag, en een andere gynaecoloog had dienst, die ook nog heen en weer moest tussen twee ziekenhuizen. De ontsluiting duurde erg lang, maar dat was bij onze oudste ook zo. Maar 's middags stopten de weeën weer, en de gyn. raadde ons aan ( telefonisch, was in het andere ziekenhuis ) om maar naar huis te gaan, dan zouden de weeën sneller weer op gang komen ! We zijn toen naar mijn moeder gegaan, waar ook onze oudste zoon was. En de weeën kwamen inderdaad weer op gang, toch nog maar even gewacht tot de weeën wat heviger werden en toen rond 19.00 uur weer naar het ziekenhuis. De CTG werd meteen weer aangesloten. Dit was wel heel vervelend, ik moest heel stil liggen, want als ik bewoog waren ze weer een hartslag kwijt ! Uiteindelijk mocht ik dan gaan persen, jippie, dacht ik, want onze oudste, Danny, was er in drie persweeën. Maar dat was nu niet het geval, het persen lukte nu helemaal niet! Het was rond middernacht en tussen de persweeën door werden er nog geintjes gemaakt van: straks komt de ene voor middernacht en de ander na ! Toen is de gynaecoloog gaan helpen, eerst met vacuüm, 2 verschillende soorten, nadat ook dit niet lukte met de tang, vreselijk !! En ja hoor, rond 00.30 uur is Melissa geboren, na haar even bij me gehad te hebben, moesten we weer verder, en rond 1 uur is Larissa geboren, ik kreeg haar heel even bij me, en toen werd ze weggehaald met de mededeling: je krijgt haar zo terug ! Eerst had ik niets in de gaten, er werd wel heen en weer gelopen, ook André liep steeds heen en weer, tot ik aan zijn gezicht zag dat het niet goed ging ! De gynaecoloog een twee verpleegkundigen waren aan het reanimeren, een kinderarts kwam veel te laat ! Waarom ? Als ik een paar dagen later ingeleid had moeten worden, zou er een heel team klaarstaan, waarom nu niet ?

Toen kregen we dus de mededeling dat Larissa was overleden. We kregen haar bij ons en er zijn foto's gemaakt, de eerste door André, maar toen kon hij niet meer en heeft een verpleegster nog foto's gemaakt van Larissa alleen en van Melissa en Larissa samen.

De namen hadden we al, we wilden de moeders vernoemen, naast de namen: Melissa en Larissa, maar hoe doe je dat als één kindje is overleden ? Toen vonden we het wel een mooie gedachte om Larissa's doopnaam bij Melissa te voegen ! Dus is het geworden: Larissa en Melissa Aletta Gerarda. Ons werd gevraagd of we obductie wilden laten doen en dat wilden we wel, want we wilden wel weten waardoor ze was overleden, hoe kon dit nu ? Het ging toch zo goed ? Daarna kregen wij een aparte kamer, en Melissa mochten we bij ons houden. De volgende dag mochten we met Melissa naar huis, nadat we nog even bij Larissa waren geweest, hebben we dat gedaan. 's Avonds kreeg Melissa het benauwd, de buren waren er op dat moment en André is met de buurman en Melissa naar het ziekenhuis gereden, waar ze toch graag Melissa wilden houden, op aandringen van André mocht ik ook weer opgenomen worden, mede omdat het zondag was en ik nog niet uitgeschreven was. Melissa lag op de couveuse-kamer op de kinderafdeling en ik op de kraamafdeling. Ik wilde ook meteen borstvoeding geven, wat ook al goed ging, dus moest ik steeds heen en weer gebracht worden, ook 's nachts, dit ging de eerste dagen prima, toen begonnen ze op me in te praten, dat ik 's nachts aan mijn eigen rust moest denken en dat ze dan best een flesje konden geven, maar ik heb volgehouden, ik wilde het zelf doen en ik wilde haar natuurlijk ook zelf in de gaten houden ! Ik wilde er niet nog een verliezen !! Ook moesten we na gaan denken over het geboorte-kaartje, uiteindelijk hebben we het kaartje gehouden wat we hadden, twee beertjes, die het kaartje vasthadden.

Na twee dagen mocht Melissa uit de couveuse-kamer naar een volgende kamer, kwam ze bij een tweeling te liggen, van een van die vrouwen, die ik kende van zwangerschapsgym, hier kon ik niet tegen ! Hoe konden ze dat nou doen ? Ze wisten toch wat er gebeurd was ? André is toen naar de verpleging gegaan en Melissa is toen verplaatst. Dinsdagavond kwam de gynaecoloog, die de bevalling had gedaan ons de uitslag brengen van de obductie, het enige wat me is bijgebleven van zijn verhaal is dat hij zei: "Je zou kunnen zeggen dat ik jullie kindje heb doodgetrokken" Het overlijden van Larissa was een gevolg van de tangverlossing, ze lag nog te hoog en de gynaecoloog had in dit geval geen tangverlossing mogen doen, hij heeft haar nu te snel door het geboorte-kanaal getrokken, waardoor ze een hersenbloeding heeft gekregen. We waren op dat moment te erg werkelijk met stomheid geslagen, om hier op te reageren ! We hebben daarna nog een gesprek gehad met een verpleegkundige, die bij het gesprek aanwezig was, en die zei, dat ze vond dat hij het op een nogal lugubere manier had verteld, maar dat hij dat waarschijnlijk had gedaan om heel duidelijk naar ons te zijn. Nou, ik vraag me af of dat ook niet anders had gekund ?!! Op donderdag mochten we naar huis, waar Mia, onze kraamhulp, die we ook met Danny hadden meteen voor ons klaarstond. Wat was ik daar blij mee ! Geen vreemde, maar iemand die je al kende !! Vrijdag was de begrafenis van Larissa, we hadden besloten om alleen naaste familie erbij te hebben en Danny, die toen 3 jaar was thuis te laten bij Mia. Mia heeft hierover nog met ons gepraat of we dat wel zeker wisten, of we Danny niet mee wilden nemen, en achteraf hadden we naar haar moeten luisteren !! Maar op dat moment had ik het gevoel: dit kunnen we hem niet aandoen, zoveel verdriet te zien, alsof hij dat toch niet zag ! Hij voelde alles feilloos aan en was ons ook vaak tot troost!! Ook vind ik achteraf dat we onze vrienden erbij hadden moeten betrekken, we hebben nu meer aan vrienden dan aan bepaalde familie-leden !! Toen wij bij de begraafplaats aankwamen vertelde de begrafenis-ondernemer ons dat het toch nog mogelijk was om Larissa te zien, van te voren was ons gezegd dat dit waarschijnlijk niet meer mogelijk was na de obductie, we hebben toen ook de familie nog die mogelijkheid gegeven, en we hebben toen ook nog enkele foto's gemaakt, maar als ik nu die foto's zie, heb ik het gevoel dat dat Larissa niet meer is, zo anders !!! De dominee, waar we ook heel veel steun van hebben gehad, heeft met ons gebeden, en André en ik hebben samen het kistje gedragen naar haar plekje, wat was dat vreselijk zwaar !!!!! Toen we thuis waren, heeft André, samen met Danny, die daar al de hele week naar vroeg, één van de twee ooivaars, die klaarstonden, buiten gezet, wat voor ons heel moeilijk was !!!!!! Danny zei ook toen we thuiskwamen met Melissa: "We kregen toch twee baby's?" En toen we het hadden uitgelegd, zei hij: "Nou ja, dan hebben we een éénling" Met de eerste verjaardag van Melissa hadden we iedereen gevraagd ook een bloem mee te nemen voor Larissa, daarbij kregen we zulke lieve kaartjes, en dat is zo gebleven bij de meesten! Die brachten we dan de dag erna naar haar grafje !

Maar nu zijn wij verhuisd naar Ter Apel, 265 km. van Vlaardingen, waar Larissa begraven is, dus moesten we iets anders bedenken, en afgelopen jaar hebben we ballonnen opgelaten voor Larissa, met van ieder een persoonlijk kaartje, we hadden gevraagd dit kaartje in tweevoud te maken, zodat we het ook in haar boek kunnen plakken!! Dit was voor mij heel emotioneel, maar ook heel erg mooi!!!
Want we zullen Larissa nooit vergeten!!! Voor altijd in ons hart !!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Veel liefs, Marjolein, mama van Danny, Melissa en Larissa*

Schrijf je in ons gastenboek?   

Lees je ons gastenboek?

---

Terug naar TweelingEngeltjes.