Mijn naam is Margreet, 32 jaar, woon samen met Michel, 36 jaar, in Terneuzen. En het verhaal begint eigenlijk al in 1989, toen ik 18 jaar was.
Destijds woonde ik samen met een jongen en wij wilden toen eigenlijk al vrij snel kindertjes hebben. Na al een hele tijd van de pil te zijn gestopt en ik maar niet zwanger wilde worden, werd het tijd voor een bezoekje aan de dokter. Deze man zei toen, dat we ons er maar bij neer moesten leggen, dat we geen kindjes konden krijgen. Destijds een grote klap, voor ons, want we wilden immers graag een kleine en ik wilde een jonge moeder zijn. De jaren verstreken, na 13 jaar is toen die relatie ten einde gekomen en nooit ben ik meer aan de pil geweest...... En nu zat het dus ook niet meer in de planning dat ik nog zwanger zou raken, dit sloeg om in het feit dat ik altijd tegen mezelf heb gezegd, dat ik geen kinderen meer wilde.......

We maken een tijdsprong naar 2003.
Michel en ik leerden elkaar kennen in het begin van dat jaar. We wisten allebei dat we het heerlijk hadden zo saampjes, geen kinderen en doen waar we zin in hadden. Dit klinkt misschien heel hard, maar zo voelde het voor ons allebei aan. Michel heeft een aangeboren afwijking aan zijn heupen en in september vorig jaar heeft hij zijn linker heup laten vervangen door een prothese. Zijn geestelijke gezondheid had hier nogal onder te lijden en we wisten dat er nog een andere operatie aan zat te komen. Maar in die tussentijd ging het dus niet zo lekker.
In december werd ik niet ongesteld en dit wijtte ik aan de spanning die wij daarin hadden. Zo af en toe kreeg ik een bloeding tussendoor en het werd dus een onregelmatige menstruatie, niet wetende dus dat ik zwanger was...... Nooit heb ik last gehad van de "klachten" die een zwangere vrouw normaal wel heeft, geen ochtenziekte, geen zere borsten enz enz. Ik kon ook immers niet zwanger worden!

Maandag 29-03-04:
's Ochtends nog aan het werk geweest en om 12.45 uur was ik vrij. In de auto op weg naar huis, werd ik ongesteld en thuis gekomen vertelde ik dat ook. Maar ik kreeg zoveel krampen, en grapte nog; wat moet een vrouw wel niet voelen, die volop in de weeen zit........
's Middags naar de huisarts voor Michel, hechtingen eruit laten halen van zijn rechterheup, die inmiddels vervangen is. De rit weer naar huis toe, vergeet ik nooit meer. Autorijden, ging gewoon niet meer... ik voelde me zo ziek worden van de krampen en eindelijk thuis gekomen ben ik naar de wc gegaan om dat ontzettende drukkende gevoel weg te krijgen.
Achteraf gezien zat ik dus volop in de persweeen en mijn vruchtwater brak. Nog geen 5 minuten later was Michelle geboren, helemaal in paniek was ik! Wat gebeurde er in hemelsnaam! Ik was aan het bevallen!! Michel heeft de huisarts meteen gebeld, die al heel snel kwam gelukkig. Hij heeft mij op bed gelegd en ambulance gebeld, want de placenta wilde niet loskomen. Dus moest ik naar het ziekenhuis. De broeder van de ambulance zou de navelstreng van Michelle doorknippen en toen gebeurde het tweede wonder.. nog geen half uur na Michelle is Robin geboren, levenloos. Michelle heeft nog ongeveer 5 á 10 minuten geleeft.

Ik bleek al 20 weken zwanger te zijn van onze mooie, lieve tweeling, zonder dat ik het wist, zonder dat ik aan het idee kon wennen en zonder dat ik ze lief kon hebben... In het ziekenhuis hebben ze mij gecuretteerd en onderzocht. Zowel met de tweeling als met mij was helemaal niets aan de hand, wrede speling der natuur is het geweest, m'n lichaam zou er niet aan toe zijn geweest om de tweeling een volledige zwangerschap te geven.
Daar lag ik dan, mama geworden van twee mooie stille baby's, papa aan mijn zij! Het WAS en IS ongelooflijk! 's avonds hebben we ze gelukkig nog bij ons gehad, twee schitterende mini-mensjes met alles erop en eraan, 280 gram en 24 cm....Ze waren zo mooi! Vanaf dat moment, weet ik het.... ook ik kan moeder worden, ook ik heb moeder-gevoelens en gelukkig denkt Michel er precies zo over. Is het niet nu, dan misschien over een half jaar, of 1 jaar of misschien wel 2 jaar. Daar moeten we allebei goed de tijd voor nemen om dit een goed plekje in ons hart te geven en dan pas kunnen we denken aan een heerlijke zwangerschap waarvan we vanaf het begin af aan kunnen genieten.
Gelukkig hebben we een hele boel foto's van onze kleintjes en hand- en voetafdruktjes, zodat we enigszins iets 'tastbaars' hebben waar we op elk moment van de dag naar kunnen kijken. Vanmorgen (02-04-2004) zijn ze gecremeerd.....hun laatste reis naar de sterren!

Ik hoop dat andere ouders uit ons verhaal misschien ook weer een puntje van herkenning uit kunnen halen.

Michel & Margreet
Robin* & Michelle*

Schrijf je in ons gastenboek?   

Lees je ons gastenboek?

---

Terug naar TweelingEngeltjes.