Mijn naam is Myriam (8-2-1967) en ik ben getrouwd met Regis (29-12-1970) Regis is een Fransman (afkomstig uit de buurt van Macon). Samen hebben wij drie kinderen een jongen en twee meisjes Onze zoon Alexander, is geboren op 22 maart 2000 en is onze zonnestraal hier op aarde Onze dochters Nina en Anna zijn geboren op 27 juli 2001en zijn onze stalende sterretje aan het firmament!

Ik mis ze nog zoveel elke dag. Soms denk ik dat ik gek word want ik kan aan niets anders denken zonder dat ook zij in de achtergrond van mijn gedachten zijn. Tergelijke tijd maakt me dat ook heel blij want ik weet, ze zullen voor altijd bij me zijn! Ze leven door in mijn hart Ik zou het erg op prijs stellen als jullie het verhaal (hier onder) van onze dochter willen lezen want dan leven ze voor mijn gevoel ook een stukje door in jullie harten.

Veel mensen in mijn omgeving die hoorden dat onze dochters als engeltjes waren geboren zeiden; oh, maar als je er liever niet over praat en gingen gauw over op een ander onderwerp of liepen gauw weg. Nee zei ik dan en zeg ik nog steeds, want het tegenover gesteld is juist waar. Ik praat graag over mijn meisjes want ik ben ontzettend blij en trots op ze, zoals ieder dat is en mag zijn op zijn kinderen! Toch waren en zijn er maar weinig mensen die willen luisteren, en dat doet zo’n pijn.

Waarom mag ik wel over Alexander praten die ieder kan zien en bewonderen en niet over Nina en Anna die door niemand meer kunnen worden bewonder, anders dan op een foto. Het doet pijn oh zo’n pijn, want ik ben zo trots op ze mijn lieve lieve poppedeintjes maar de buiten wereld doemt mij tot stilte. Niemand die wilt of kan vragen naar mijn bevallingsverhaal, hoe veel mijn kindjes wogen, of ze op elkaar leken, of ze haartjes hadden, of ze misschien op hun broertje hun papa of mij leken, hoe ze HETEN! De anders zo vanzelfsprekende vragen, maar niet voor Nina, niet voor Anna. Voor hen alleen maar stilte. De voor mij, oorverdovende stilte. Maar ik heb mijn meiden beloofd, jullie zijn een keer gestorven om naar de sterretjes te gaan, ik zal jullie geen tweede keer laten sterven door jullie dood te zwijgen. Lieve Nina en Anna jullie horen bij ons, zijn een deel van ons. Daarom hier jullie verhaal.

Oktober 2000; Alexander is zes maanden. Mijn man (Regis) en ik denken aan een broertje of zusje voor hem. Wij willen graag weinig leeftijd verschil en besluiten gelijk te proberen. Daarbij vind ik me zelf niet meer van de jongste (dan 33) en zou het best even kunnen duren voor het lukt, net als dat het geval was bij onze Alexander.
December 2000; verbeeld ik het maar of voel ik me s'ochtens wat misselijk? Nee wat ik hoop kan vast geen waarheid zijn, trouwen bij Alexander ben ik nooit misselijk geweest. 14-dec-2000; Het is dan toch waar, elke zwangerschap is anders. Ik ben zo misselijk als een kat en de zwangerschapstest kon alleen nog maar mijn vermoedens bevestigen, ik ben zwanger! Wanneer ik het mijn man vertel zegt hij nu al? Het is waar we zijn eigenlijk een beetje overrompeld maar zeker erg blij. Toch houden we het grote nieuws nog even voor ons. Uit ervaring weten wij jammer genoeg dat de eerste drie maanden broos zijn. Voor Alexander hebben we namelijk een miskraam gehad bij 10 weken.

31-dec-2000; De laatste dag van het jaar brengen we in Frankrijk bij mijn schoonfamilie door (ja Regis is fransman). Veel lekker eten wordt ons voor geschoteld ik moet mijn misselijkheid verbergen achter een verzonnen buik griep.

Jan 2001; Weer terug in Nederland. Moet ik dan toch maar eens een afspraak maken met de verloskundige. Op 12-01-2001 maak ik kennis met de verloskundige. Ik vertel haar over mijn angsten van een miskraam en vraag om en afspraak met de gynaecoloog voor een echo. Ze vindt dit gelijk goed.

23-01-2001; Ik heb de laatste tijd over niets anders dan tweelingen gedroomd en ik heb een zo'n sterk voorgevoel dat ik mijn man waarschuw Ik zeg hem, de gyn. gaat vast zeggen dat het een tweeling is.

24-01-2001; Mama's droom komt uit. De gynaecoloog keek wel raar toen ik tegen hem zei, oh dat dacht ik al , op zijn aankondiging dat we een tweeling verwachten. Mijn man kon niet anders dan staan stralen, net als ikzelf trouwens. Uit de echo bleek dat we een eeneiige-tweeling verwachte. Dat betekende dus twee broertjes of twee zusjes voor Alexander. Alles zag er goed uit, het eitje had zich geheel gesplitst en ieder kindje had zich goed kunnen in nestelen. De gynaecoloog stelt de uitgerekende datum op 19-08-2001. Ik had zelf vier dagen eerder berekend maar laat het hier bij. 19 augustus is voor mij namelijk een mooie datum want dan is mijn broer jarig. De koning te rijk gingen we buiten!

Week 18; Bij iedere controle wordt er gauw een echo gemaakt om zeker te zijn dat we van elk kindje de hartslag kunnen horen. Ook worden ze gemeten want er mag niet teveel groei verschil tussen de kindjes ontstaan. Deze echo is nog wat uitgebreider en we kunnen zien dat de hartjes 2 kamers en 2 boezems hebben, ook hun niertjes, maag en blaas functioneren. Alles is naar verhouding en verwachting. Ze doen het goed.

Week 22; Even wat paniek. Ik krijg een nier ontsteking. Het is Pasen vind dan maar eens een dokter die naar je wilt kijken. Ik ben bang dat de pijn weeën op wekt. Gelukkig gaat als goed en met de juiste medicijnen ben ik er gauw bovenop.

Week 24; Ik ben hersteld van mijn nierontsteking en mag in principe weer gaan werken. Toch regel ik in overleg met de gyn. en mijn baas dat ik wat uurtjes minder werk.

Week 28; Mijn buik begint goed te wegen, ik kan toch wel voelen dat dit twee kindjes zijn, ik ben ook wat eerder moe. Daarbij vraagt Alexander ( dan net 1 jaar) natuurlijk ook zijn aandacht. Na overleg met mijn gyn. besluit ik niet meer te gaan werken. De kindjes maken het best en groeien goed en dat wil ik zo houden daar heb ik alles voor over.

Week 32; Deze week valt een soort spanning van mij af. In alle boeken staat immers dat kindje die in dit stadium worden geboren alle kansen van leven hebben met de medicehulp van tegenwoordig. Ik voel me verder goed en ook de gynaecoloog is uiterst tevreden. De kindjes groeien goed en gaan ook heel gelijk op in groei. Dat laatst is belangrijk bij eeneiige-tweelingen wat een duidelijk groeiverschil zou kunnen wijzen op het ttts-syndroom. Bij onze kindjes lijkt dit nu uitgesloten. Wel zegt de gyn. ons dat we rekening moeten beginnen houden met een keizersnee daar het onderste kindje in de stuit ligt.

Week 34; Ik voel me goed. De kindjes groeien goed. Wat kan ik me nog meer wensen. Ja ik heb soms last van het, zuur mijn rug doet zeer en mijn bekken zit soms zo vast dat ik niet voor- of achteruit kan maar dat heb ik er allemaal dubbel en dwars voor over.

Week 35; Steeds meer mensen bemoeien zich met mij en de zwangerschap. Jouw buik is niet zo groot, zitten daar echt twee kindjes in? Een keizersnee wat rot voor je. Straks zullen jullie het wel heel druk krijgen twee van die kleintjes en Alexander ook nog zo klein. Meestal wel lief en goed bedoelde opmerkingen maar gelukkig beschik ik over een gezonde dosis zelf vertrouwen in mijn zelf en onze kindjes, anders zou ik nog helemaal down worden.

Week 36; De gynaecoloog vertelt ons dat onze kindjes toch echt met de keizersnee zullen moeten worden gehaald. Onze onderste spruit ligt namelijk nog steeds in de stuit en kan niet meer kan draaien omdat het kontje al een beetje is in gedaald Ik kan er niet echt mee zitten, de gezondheid van onze kindjes staat boven alles. De gyn. verwacht geen kleine kindjes en stelt dus voor om ze bij een voldragen zwangerschap te halen d.w.z. bij 37 weken zwangerschap. We prikken de datum;

27-07-2001 Dit is namelijk de laatste dag dat hij opereert voor hij op vakantie gaat en zoals hij zelf zegt; dan maken we er s'ochtens nog een feestje van voor ik vetrekt. Zo die afspraak stond dik in mijn agenda, 27-07-2001 begin van ons drukke maar zeker ook zalige leven.

Week 37; De kindjes schoppen en spartelen rond in mijn buik. Toch en bijzonder en fijn gevoel te weten dat ik ze over een paar dagen in mijn armen kan sluiten.

Woensdag 25-07-2001; Ik ga samen met mijn moeder en terrasje pikken in de stad. We vieren mijn laatste dag van het "vrijleven" zoals we het voor de grap noemen. Het is heel mooi weer en mijn moeder kan haar kleinkinderen, door mijn T-shirt heen, zien trappelen in de zon. Als ik naar mijn moeder kijk zie ik dat zij waarschijnlijk nog zenuwachtiger is dan ikzelf over wat ons te wachten staat.

Donderdag 26-07-2001; Ik sta vroeg op, vanmiddag word ik om 15.00 uur in het ziekenhuis verwacht. Deze ochtend wil ik Alexander nog eens helemaal onder de kusjes en aandacht bedelven, dat zal er vanaf morgen toch wel wat bij inschieten. Mijn koffer contoleer ik nogmaals net als die van Alexander. Voel me nu toch wel aardig nerveus, is het daarom dat ik de kleintjes niet voel? Zijn zij net zo nerveus als ik? Om 14.00 uur laten we ons mannetje achter bij mijn ouders, dag lieverd mama zal je missen de eerst komende dagen. Om 15.00 uur komen we aan in het ziekenhuis waar we gelijk worden verwelkomd. Ik vertel de verpleegkundige dat ik de kindjes die ochtend niet zo heb gevoeld maar ook zij denk dat dit door mijn zenuwen komt en vindt dit vrij normaal. We worden naar het lab gestuurd voor een bloed afname. Als we terug komen op de afdeling brengt een verpleegkundige mij naar mijn kamer. Samen met haar lopen we de standaard vragenlijst door. Als die is in gevuld loopt ze om het C.T.G.apparaat, ook weer een standaard procedure en zoals ze zegt dan ben je gerust als je ze hebt gehoord Ze vraagt me hoe de kindjes lagen bij de laatste echo want zegt ze bij 2 kindjes is dat van buitenaf soms moeilijk te voelen. Ze plaatst de elektroden en vrijwel gelijk horen we een zeer snelle hartslag, toch duurt dit niet lang na een paar tellen krijgen we een vrij rustige te horen. De verpleegkundige zegt ons dat deze van mij is en die de hartslag van het kindje overheerst. Ze probeert het bij het andere kindje maar weer gaat mijn hartslag (tenminste zo lijkt het) over die van het kindje. Hierbij komt nog dat mijn buik om de haverklap hard word, dit maakt het registreren zo goed als onmogelijk. De verpleegkundige lijkt totaal niet ongerust en zegt dat ze me dan maar eerst gaat scheren voor de operatie van de andere dag waarna ze het nogmaals zal proberen. De tweede poging tot registreren mislukt ook, ik begin nu vreselijk onrustig en angstig te worden. Laat alles goed zijn met de kleintjes smeek ik in gedachten. Toch lijkt de verpleegkundige nog steeds niet ongerust, volgens haar gebeurt dit wel vaker bij meerlingen omdat ze niet precies weten hoe ze liggen. Ze gaat de gynaecoloog halen met het echoapparaat. Als de eerste beelden van het bovenste kindje op het scherm verschijnen verstijf ik helemaal, dit beeld brand zich op mijn netvlies. De arts zegt niets, hij zoekt bij het onderste kindje, ook dit beeld blijft voor eeuwig op mijn netvlies geprent. Met eigen ogen heb ik al gezien en begrepen wat nu langzaam uit de mond van de gynaecoloog stroomt: geen hartactie,... bij geen van beide kindjes. De gynaecoloog leekt net zo ontdaan als wij zelf. Hij controleert nogmaals en nogmaals bij beide kindjes, maar kan ons niets anders zeggen dan: beide kindjes. Ja ook zijn ongeloof is groot. We worden even alleen gelaten, maar eigenlijk dringt de klap niet tot ons door. We bellen mijn ouders die gelijk komen. Ook hun kunnen het niet geloven de eerste vraag die mijn vader stelt is: weten ze het wel zeker. Tegen je eigen ouders moeten zeggen dat hun kleinkinderen zijn overleden,... vreselijk gewoon. De gyn komt bij ons terug en vertelt ons zijn voorstel. De keizersnee was een keuze uit bestwil voor de kleintjes nu moeten we mijn gezondheid voorop zetten en dat is toch natuurlijk bevallen. Dit ook en hij zegt erbij ik weet dat dit nu nog heel hard klinkt in het opzicht van een eventuele volgende zwangerschap. Mijn man raakt in paniek de beelden van de bevalling van Alexander komen naar boven. Bij Alexander was ik zoveel bloed verloren dat het heel even kritiek is geweest met mij. Ik wil ook niet mijn vrouw verliezen zegt hij. Heel diep in mijn hart heb ik zelf zoiets van laat mij ook maar gaan. De gyn. weet mijn man gerust te stellen en verteld dat ze mijn dossier goed kennen en dat er bloed en medicatie aanwezig zullen zijn. Voor vandaag mogen we naar huis en morgenochtend worden we terug verwacht. Thuis gaan we buiten zitten (Alexander is bij mijn ouders gebleven). We moeten veel bespreken zoveel en niemand maar ook niemand denkt ooit de dingen te moeten regelen en bespreken die wij dan moesten. De Nacht is warm en we zitten tot in de late uurtjes in de tuin, nu al zijn we afscheid aan het nemen van onze lieverds die dan nog "veilig" in mijn buik zitten.

Vrijdag 27-07-2001; Om 8.30 uur worden we opgevangen in het ziekenhuis. Op mijn eigen verzoek word ik gelijk aan de ruggenprik aan gesloten ( Mijn geestelijke pijn is al zo groot zo ondraagbaar daar hoef ik de lichamelijke pijn niet nog eens bovenop.). Na de ruggenprik wordt het weeën opwekkend infuus ingebracht. Nog nooit leek de tijd mij zo lang, en seconde lijkt wel een uur. Voorzichtig word ons verteld dat de kleintjes waarschijnlijk pas de andere dag zullen worden geboren. Nog zo lang! Als om 20.00 uur de persweeën beginnen slaat mijn stemming ineens om, Nee niet zo snel, Nee ik wil ze nog niet kwijt. Maar het moet het is onvermijdelijk ik ga door een hel. Ik moet persen maar wil eigenlijk niet want ik wil ze zo graag voor altijd bij me houden. Toch vind ik de moed om mee te werken ik put die kracht uit mijn nieuwsgierigheid, wat zullen het zijn, hoe zien ze er uit, etc.

Om 20.08 word onze eerste dochter geboren; Nina Yvonne Helene. Nog voor de verpleegkundige ons kan zeggen dat het een compleet gaaf meisje is zegt Regis ( die had gezegd niet te weten of hij zou kunnen kijken) Oh kijk maar Myriam het is zo'n mooi meisje.

Om 20.20 zie ik haar al even mooie zusje; Anna Marthe Alexa ter wereld komen. Ze zijn zo mooi, zo zacht, zo lief, maar zo onverdraaglijk stil. !

Dinsdag 31-07-2001; Vandaag hebben we voorgoed afscheid moeten nemen van Nina en Anna. De crematie was mooi en simpel zoals wij dat hadden gewenst. Nina en Anna liggen samen in een kistje, voor mij was het feit dat ze dan niet alleen waren een geruststellende gedachte. Alleen onze hele naasten waren er bij, emotioneel kon ik het niet aan meer mensen te zien.

12 september 2001; Nacontrole bij de gynaecoloog. Wij hadden voor de geboorte van onze dochters eerst gezegd dat we autopsie wilden laten toestaan op de meisjes. Echter toen ze er eenmaal waren kon ik de gedachten dat ze in die twee prachtige meisjes zouden snijden niet verdragen. Welke reden er ook zou worden gevonden, het zou onze Nina en onze Anna niet terug brengen. Daarbij wist ik voor mijn zelf dat het niet aan hun kon hebben gelegen (moederinstinct?) Bij de na controle, bleek dat ik gelijk had. De placenta was na de geboorte nog wel helemaal onderzocht en daaruit bleek dat de meisjes een aantal bloedvaten hadden gedeeld. Dit had heel de zwangerschap geen probleem gegeven anders zou er groeiverschil tussen de meisjes zijn ontstaan. Er is dus heel de zwangerschap evenwicht geweest tussen de bloedtoevoer naar de meisjes, maar om een of andere onverklaarbare reden is er een acute verstoring in het evenwicht ontstaan. Hierdoor heeft Nina ineens al het bloed gekregen, wat dan fataal zal zijn geweest voor haar hartje die al dat bloed niet ineens aan kon. Anna kreeg hier door geen bloed meer en dus ook geen zuurstof meer. In medicithermen heet dit het twin to twin syndroom. Het woord syndroom geeft echter een foute indruk want met de kindjes was niets mis, de bitter waarheid is dat als ze een dag eerder waren gehaald ze hier gezond en wel zouden hebben geweest. Daarom kan ik nu nog zo kwaad worden op mij zelf want immers mijn uitgerekende datum lag 4 dagen eerder dan die van de gyn. Had ik maar oh had ik het maar gezegd. Ik weet ik mag mij zelf niet kwellen maar toch. Deze acute vorm van het ttts-syndroom is uiterst zeldzaam (er is ook een vorm die langzaam verloopt en dan word op gemerkt door groeiverschil tussen de kindjes soms halen ze die kindjes dan wat vroeger) De gyn vertelde mij dat dit in zijn hele carrière de derde keer was dat hij een acuut geval van ttts-syndroom meemaakte en dat de andere keren vroeg in de zwangerschap waren gebeurd. Eigenlijk zat ook hij met de vraag hoe is dit in godsnaam mogelijk geweest. Hij was heel ontdaan door ons verlies en probeerde zich te verontschuldigen. Ik heb hem gezegd dat dit niet moest immers hij had ons heel mijn zwangerschap zo goed en met zoveel zorg begeleid. Wat ons is over komen had niemand kunnen voorzien. Nee ik zeg wel eens Nina en Anna hebben samen besloten te komen en samen besloten te gaan. Voor die reden moesten ze voor mij ook samen in een kistje.

Zaterdag 17-11-2001; Onze meisjes zijn toch nog thuis gekomen. Samen in een urn, mijn lieve dochters altijd samen in mijn buik gezeten wie zouden wij zijn jullie nu te scheiden. Jullie urn staat nu in jullie kamertje dit was voor ons de enige manier jullie toch nog thuis te krijgen. Dat jullie nu thuis zij heeft mij enige rust gebracht. Ik kan nu bij jullie zijn wanneer ik dat maar wil al is het midden in de nacht. Alexander komt vaak op jullie kamertje en kijkt vaak naar jullie foto’s de foto’s van zijn zusjes, jullie zoude moeten horen hoe lief hij dat zegt.

En dan komt weer die stilte, jullie stilte, jullie alles doorsnijdende stilte. Nee dat zal nooit wennen!

Schrijf je in ons gastenboek?   

Lees je ons gastenboek?

---

Terug naar TweelingEngeltjes.