Tot onze grote spijt hebben wij ook een tweelingengeltje vandaar hier ons verhaal.
In oktober 2001 kregen we te horen dat er niet 1 maar 2 kindjes op komst waren. Gelijktijdig werden we gewaarschuwd (op dat moment was ik 7 weken zwanger) dat het best kon dat een van de vruchtjes zou verdwijnen aangezien een van de vruchtjes heel klein was en dit kwam bij veel tweelingzwangerschappen voor dat een van de vruchtjes alsnog zou sterven binnen enkele weken. Dat juist dit kleine vruchtje het zou overleven hadden we toen nog niet gedacht.

Met 12 weken zwangerschap werd bij een nekmetingecho bij een van de kindjes (Noël) een verdikte nekplooi geconstateerd, daarom hebben we na veel wikken en wegen gekozen voor een vruchtwaterpunctie. Met 14/15 weken zwangerschap kreeg ik een bloeding. Ik was er van overtuigd dat ik beide kindjes zou verliezen. Bij controle bleek echter dat men niets kon vinden, geen onsluiting, de kindjes leefden beiden nog. Op 8 januari kreeg ik de vruchtwaterpunctie, ik was toen ongeveer 17 weken zwanger. Een dag voor de uitslag braken de vliezen van Noël. De uitslag van de echo en de vruchtwaterpunctie waren goed, beide kindjes hadden geen afwijking.

Er werd mij verteld dat men niets kon doen om de kindjes te redden, geen antibiotica, geen weeënremmers, helemaal niets. Na 6 dagen bedrust kwam het voetje van Noël naar buiten. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis en kreeg een infuus voor de inmiddels opgetreden infectie. 's Avonds kwam er een gyneacoloog die mij vertelde dat hij voor Noël niets meer kon doen, maar dat hij wilde proberen om in samenwerking met doktoren in Zwolle om Sterre te redden, we kregen 3% kans dat ze het zou halen. Deze dokter is achteraf onze redding geweest omdat andere gyneacologen (waaronder mijn eigen gyneacoloog) er weinig vertrouwen in hadden dat dit goed kon gaan. Er werd besloten om Noël te halen.

Gelukkig heeft Noël er min of meer voor gekozen om zelf geboren te worden, in de tijd dat wij moesten wachten op de gyneacoloog zakte hij steeds verder naar buiten en met een beetje hulp is hij uiteindelijk geboren. Hij heeft nog ongeveer een half uurtje geleefd en is in onze armen gestorven. Hij is geboren na 20 weken zwangerschap. Echt een mooi ventje om te zien met alles erop en eraan.

Toen werd ik volgespoten met antibiotica en weeënremmende middelen, Adelat dat normalerwijze wordt gebruikt als bloeddrukverlager met als neveneffect dat het weeën remt. Na 2 dagen was het infectiepeil zo hoog geworden dat men alles heeft gestopt en Sterre zou geboren worden. Echter onze Sterre bleef gewoon zitten ook zonder weeënremmers. Er werd een nieuw soort antibiotica geprobeerd en dat ging goed, dus werd er na een paar dagen weer gestart met Adelat. Een week na zijn geboorte werd Noël begraven door mijn man, zijn ouders, mijn ouders en ons oudste zoontje Mika. Ik mocht hierbij niet aanwezig zijn, ik mocht het ziekenhuis niet verlaten, Een vreemde situatie, alles was net een film maar het gebeurde echt.

Hierna volgden in het ziekenhuis in Enschede 5 weken van spanning, veel bloedverlies, veel vochtverlies. Elke dag de angst om nog een kindje te verliezen en verdriet om het kindje dat we verloren hadden. Achteraf denk ik dat ik ook al die tijd weeën heb gehad maar in Enschede werd geen CTG bij gehouden. Na 5 weken werd ik overgeplaatst naar Zwolle. De eerste dag aldaar verloor ik gelijk een groot bloedstolsel, veel bloed en kreeg weeën. Andere weeënremmers geprobeerd, deze werkten maar mijn lichaam reageerde hierop met een gigantisch hoge hartslag. Dus deze werden weer gestopt en ik kwam terug op de oude vertrouwde medicijnen die echter langzaam hun werking verloren. Een week later voelde ik ’s avond na het bezoekuur ineens iets naar beneden zakken, verpleegsters erbij gehaald en zij dachten dat het de navelstreng was, dus met spoed naar de verloskamers waar bleek dat het weer een bloedstolsel was, zo groot als een vuist deze keer. De laatste week voordat Sterre geboren werd werden de weeën steeds heftiger (volgens registratie op het CTG, ik voelde ze namelijk niet) kreeg ik ook nog eens zetpillen naast de andere medicijnen (waaronder nog steeds antibiotica). Het mocht echter niet baten. De hartslag van Sterre reageerde op een bepaald moment op de weeën en zakte weg. Maandag 25 maart begon goed, er waren elke keer weeën te zien maar ik voelde niets. Tijdens de verpleegsterswisseling van 15.00 vergat de vertrekkende verpleegster mij van de CTG te halen, de nieuwe verpleegster wilde alles eerst zelf checken en dat was achteraf ons geluk.

De hartslag van Sterre werd steeds lager en verdween zelfs een paar keer van het scherm. Wat een schrik, ik dacht dat ik ook mijn meisje kwijt was. Er werd ingegrepen met een spoedkeizersnee en met 27 weken en 4 dagen werd Sterre geboren. Ze liet zich gelijk goed beademen. Ze heeft 1 dag aan de beademing gelegen en is daarna overgegaan op sprietjes, haar ziekenhuisverblijf verliep voorspoedig zonder complicaties. Op 3 juni 2002 is Sterre thuisgekomen. Inmiddels is ze bijna 3 en haar ontwikkeling verloopt goed, ze heeft geen achterstand opgelopen. Het verdriet om Noël blijft, door de jaren heen wordt het minder scherp maar op sommige en vooral onverwachte momenten komt het toch vlijmend scherp weer boven. En op de vraag waarom zullen we helaas nooit een antwoord krijgen.

Silvy, mama van Mika, Noël en Sterre

Schrijf je in ons gastenboek?   

Lees je ons gastenboek?

---

Terug naar TweelingEngeltjes.