Mijn naam is Yvonne, 32 jaar en ben getrouwd met André 35 jaar.
Dit is het verhaal van mijn man André, hoe hij het heeft beleefd.
Het is nu 2e kerstdag, het is nu 13 dagen geleden, dat we hebben moeten horen dat ons kleinste kindje van onze tweeling is overleden tijdens onze zwangerschap van 27 weken. Maar we kunnen het nog niet bevatten. maar we moeten het bevatten. We moeten verder. Verder voor ons ander kindje. We zijn het hem verplicht. We moeten verder voor ons zelf. Maar hoe. Leven en dood naast elkaar in de baarmoeder van mijn vrouw. Dit scenario hebben we zelf niet durven dromen. Alles hadden we dubbel gedacht: twee bedjes, twee kastjes, twee kleertjes, een tweelingwagen.
Want dat zouden we krijgen, een tweeling. We wisten dat ons kleinste kindje (door ons als koosnaampje genoemd Ukkie) niet zo goed ging maar we hadden de hoop de grens van levensvatbaar te halen.Ddat verdiende hij of zij. De dokters gaven ons toch ook die hoop, maar ze konden niets doen. Alleen afwachten. Ons andere kindje (door ons als koosnaampje genoemd Pukkie) mocht ook niet in gevaar komen. We zijn in verwachting van een twee-eiige tweeling, dwz ieder kindje zijn eigen placenta. Vanaf ongeveer 24 weken wisten we dat Ukkie minder meegroeide. De doorbloeding van de placenta was slechter, minder vruchtwater, maar Ukkie werkte ervoor, en wij ook. En we zagen ze beide twee-wekelijks op de echo. Onze kindjes. Tot de volgende controle in academisch ziekenhuis WKZ te Utrecht.
Woensdag 13 december.
Samen naar de afdeling echo's. Voor nieuwe metingen van Ukkie en Pukkie .
Stil, Stilte, geen oplichtend stipje van het hartje, geen leven de arts zegt; mevrouw; het kleinste kindje leeft niet meer, het spijt me. Woorden schieten nu te kort, we huilen samen, Hoe kan dat??!! Een verklaring weet men op dat moment niet, afwachten tot de gyn. komt. Kunt U ons vertellen of het een jongen of een meisje was? Nee, moeilijk te zien, kindje ligt in stuit, beweegt niet, weinig vruchtwater.
De arts leidt de aandacht af door snel beelden te laten zien van ons andere kindje Pukkie, ze maakt afdrukken, ze stelt ons gerust, uw andere kindje gaat goed en weegt 1021 gram.
Ons overleden kindje zal ongeveer 600 gram wegen. Maar we kunnen hem niet voelen, niet zien, niet spreken, niet horen, kan dat dan? Moet hij blijven zitten? Ja dat moet voor ons andere kindje, die moet verder. Deze situatie wil niemand. Kunnen we hem ooit nog zien? Vragen we ons af? Arts; de baby's zitten beiden apart in ieder zijn eigen vruchtzak het vruchtwater van overleden kindje is minimaal dus vliezen kunnen niet zomaar breken. Het is beter zo, voor Pukkie. Het nog levende kindje. Maar van hem willen we nog niet weten of het een jongen of meisje is. Alles samen, of weten van allebei of niet weten.
We zijn ontroostbaar. Je vraagt je af of dit erg is. of stel ik me aan, mag ik huilen, ja je mag dat, het is erg, heel erg.
We gaan het begraven zeggen we tegen elkaar. Natuurlijk, ons kindje laat je toch niet achter. Maar dan realiseer je je; wanneer, weten we niet, worden ze nu gehaald? nee zegt de gynecoloog het is beter voor het levende kindje om ze samen te houden tot hij beter volgroeid is. Hoe lang nog? dat kan 3 weken zijn. of 6 of 9.
we kunnen Ukkie niet begraven. maar kunnen we Ukkie ooit nog zien? de dokters stellen ons gerust dat alles wat we willen gedaan kan worden. maar we moeten nu eerst verder.
Bloeddrukmeting; onderdruk 105; urine meting , bloedmeting. Yvonne moet opgenomen worden; er is sprake van zwangerschapsverfgiftiging. Voor ons gevoel is opname ook de beste oplossing op dat moment; veiligheid, geruststelling, de meest veilige weg gaan. we willen niet nog meer verliezen. Yvonne wordt gekalmeerd door het CTG apparaat, en we horen Pukkie een half uur. het ziet er goed uit. familie bellen, vrienden, moeten ze gelijk komen?
We zijn op de opnameafdeling op een kamer voor Yvonne alleen. rust, woede, verdriet zenuwen alles tegelijk, we zijn kapot. het verplegend personeel is geweldig, het verzacht, maar dat kan het niet.
Onze familie komt, ook ontroostbaar, het gaat immers om 1 van 2 van hun eerste kleinkinderen. samen verwerken, kunnen we dat wel? het ziekenhuis doet alles. ik mag zelfs ook blijven slapen. Maar Yvonne blijft sterk, ik ben een neergeslagen mannetje, Yvonne gaat rustig liggen. en stelt mij gerust om later op de avond rustig naar huis te gaan. ik moet haar alleen laten. maar in een veilig ziekenhuis. Yvonne zegt ik ga niet naar huis voordat de kindjes er zijn. Natuurlijk.
Na 5 dagen meten blijkt dat de vergiftiging afkomstig is van de afgestoten placenta van het overleden kindje. Een verklaring die voor ons aannemelijk is. bloeddruk en verder alles gaat goed. Yvonne mag naar huis.
Een gesprek met maatschappelijk werk, een gesprek met dokter van 1 uur, alle vragen hadden we opgeschreven, alles is beantwoord voor dat moment. 5 dagen van medeleven van iedereen, de telefoon heeft niet stil gestaan, naar huis toch wel fijn. een anti climax. samen naar huis iedereen leeft mee, wat fijn, dit jaar geen kerstboom, samen zijn dat willen we, maar iedereen leeft mee met ons, men weet dat zwanger worden voor ons niet vanzelf ging. Jaren van ziekenhuis bezoek ging er aan vooraf. 1 miskraam in de negende week al achter de rug vorig jaar. Maar bij de zesde vruchtbaarheidsbehandeling KIE was het goed. Een tweeling. maar nu vechten voor wat komen gaat. wat moeten we allemaal doen. wat staat ons te wachten. wachten, meerdere vragen komen, Yvonne is gaan breien, ik gaan schrijven aan jullie en zie dat als verwerking, Yvonne schrijft in haar kleine boekje. Wat kunnen we doen, ons voorbereiden, op wat, weten we niet.
17 jan 2001
Yvonne zit midden in de nacht op rand van bed; ik vraag wat is er; ik heb bloedverlies; hoeveel; een maandverbandje vol; we kijken het even aan; maar even later weer bloedverlies;
We gaan gelijk het ziekenhuis bellen en moeten gelijk komen.
Op verloskamer wordt inwendig onderzoek gedaan en ons gerustgesteld dat het bloeden is gestopt. Direct wordt Yvonne opgenomen op afdeling zwangeren.
3 weken van spanning, ctg's, bloeddruk meten, verdriet, overleggen met verpleging, telefoontjes van familie en vrienden, elke dag op en neer rijden naar Utrecht.
We raken bijna aan het einde van onze latijn.
3 feb 2001
In de vroege ochtend belt Yvonne me op; je mag komen, ik heb 3 cm ontsluiting na buikpijn.
Maar doe rustig aan; ik heb me snel aangekleed; en door barre sneeuw naar ziekenhuis gegaan.
Erg zenuwachtig was ik; want de bevalling wat zag ik daar tegenop.
Die dag heeft yvonne de hele dag moeten omgaan met rugweeen en ontsluiting die niet doorzet. Ze lag inmiddels op de verloskamer. Na 16 uur besluiten de dokters haar 2 spuiten te geven om te kunnen slapen. Na deze spuiten gaat ze terug naar afdeling zwangeren. Na nog geen 2 minuten breken haar vliezen. Nu zullen onze kindjes moeten komen; er zal een einde komen aan de spanning.
Terug naar de verloskamer waar per uur een verdere ontsluiting ontstaat.
4 feb 2001
Na 25 minuten is ons overleden kindje geboren te samen met 2 placenta's. de dokter adviseerde ons niet te kijken. De verpleging zal het kindje schoon maken en scheiden van de placenta's. Hij zal in een mandje gelegd worden, gewikkeld in doek welke Yvonne gehaakt had en met een hempje van mij vroeger. We weten nog steeds niet goed hoe het met onze kinderen is. Olaf komt inmiddels in een rijdende couveuse aan bed. Alles is goed; 2005 gram en 47 cm.lang. wat een kanjer.
Na een uur doet verpleging verslag over ons overleden kindje; het is ook een jongen.
We noemen hem Twan. (voor ons een fijn gevoel dat men kon zien of het een jongen of meisje was).
Besloten wordt om de volgende dag Twan te zien.
We zijn kapot van vreugde en verdriet.
Ik mocht bij Yvonne op de kamer blijven slapen. Het was immers een lange nacht.
Olaf in de couveuse. Twan in de stiltekamer.
Ik heb slecht geslapen; tijd om te verwerken hadden we niet; wat is er allemaal gebeurd.
's middags besluiten we Twan te willen zien. Twan wordt gebracht op de kamer.
In een mandje ligt hij. Onze kanjer. Twan. 400 gram, 30 cm lengte.
Verdriet komt. Wat lijkt hij op z'n broertje. Handjes, beentjes, nageltjes, alles heeft hij.
Het doet ons goed dat het niet eng is om te kijken.
Ons kindje. Van ons. Voor ons. Maar niet meer met ons.
's Middags komen onze ouders, broers en zusters. Om beurten gaan we naar Olaf op de couveuse afdeling.
Daarna wilt iedereen ook Twan zien.
We praten erover; dat doet goed.
We bekijken het voetafdrukje van Twan.
5 feb 2001
Ik moet de verzekering bellen voor een begrafenisondernemer. Dat valt niet mee.
s'Middags hebben we een afspraak; onze wensen die we al hadden opgeschreven worden besproken.
Een wit kistje, witte rozen, ik wil Twan dragen, begraven, een gedachteniskaartje, vanuit huis naar begraafplaats, een kinderverhaal voorlezen, samen met pastor, muziek.
Wat een pijn, wat dubbel, Yvonne moest inmiddels naar Olaf voor de voeding; ik moest het gesprek afronden.
6 feb 2001
Ik heb onze kinderen aangegeven; Olaf geboren, Twan overleden
Foto's gemaakt met onze zonen met medisch fotograaf.
7 feb 2001
Yvonne moet ziekenhuis verlaten. Het gaat haar lichamelijk goed en mag niet langer blijven.
We laten de begrafenisondernemer komen.
Twan komt op kamer en Yvonne legt hem zelf in kistje.Twan gaat met ondernemer mee.
Tot vrijdag jongen
Naar huis. En toch alleen!! We hebben 2 zonen. En gaan alleen naar huis.
8 febr 2001
Olaf mag naar ziekenhuis in onze woonplaats!! Nu kunnen we snel naar hem toe.
9 febr 2001
9.30 uur; Twan komt thuis. We hebben hem in kistje in zijn bedje gezet. Er zelf bijgezeten.
10.00 uur onze familie komt (10 mensen) en pastor komt.
10.30 uur we houden een kleine dienst thuis in de woonkamer. Met mooie muziek, bijbelse tekst, gebed, een woordje door mijn vader, een kinderverhaal (dit is het verhaal van de eendagsvlieg van Toon Tellingen, nooit meer jarig).
Dit is hartverscheurend,
Twan staat in de box tussen de bloemen.
Niemand kan zijn tranen bedwingen.
11.15 uur we hebben Twan begraven.
Hij ligt op een mooie rustplaats onder een boom op de begraafplaats.
Bij hem staat een Nijntje bord die anders in de tuin zou komen.
We krijgen een ingave van een stem die zegt; ga maar wij passen wel op hem.
Olaf is op 20 februari naar huis gekomen en het gaat heel goed. Hij heeft even wat problemen gehad met zijn Bilirubine maar dat is allemaal opgelost.
Bedankt dat u het verhaal van Olaf en Twan* heeft willen lezen.
Schrijf
je in ons gastenboek? 
Lees
je ons gastenboek?
Terug naar TweelingEngeltjes.