Het is al heel lang geleden maar toch wil ik het jullie vertellen.

Toen ik ontdekte dat ik zwanger was dat was in november 1991. We hadden het niet zo snel verwacht want iki was in juli gestopt met de pil We hebben dus een test laten doen bij de huisarts en toen die positief was waren we heel gelukkig. Onderweg naar de auto zei ik tegen mijn man(jan) verbaas je niet dit word een duo. We hebben er nog hartelijk om gelachen want tweelingen komen niet in beide families voor.

Op 3 december verloor ik een bloedprop en gelijk de arts gebeld. Die stuurde me door naar het ziekenhuis en daar aangekomen werd er gelijk een echo gemaakt . Het werd heel stil in de kamer en er werd toen gezegd ik haal er even een arts bij. We schrokken natuurlijk wanr dat betekend meeestal dat er iets mis is. Maar toen de vraag kwam van komen er tweelingen voor in de familie schrokken we wel even . Het bleek dus dat ik in verwachting was van een tweeling.

Er werd gezegd dus dat het waarschijnlijk een drieling was geweest en dat ik zeker 14 dagen moest rusten. Dat was wel zeer moeilijk want we zaten midden in de voorbereidingen voor ons huwelijk. We zouden 31 januari gaan trouwen namelijk. De rest van de zwangerschap verliep heel normaal totdat ik in eind maart s'morgens wakker werd en het bed dus nat. Ik had eerst nog de gedachte dat ik in mijn broek had geplast maar dat was een illusie. Heb Jan wakker gemaakt en samen hebben we het bed verschoont en zijn weer gaan liggen. Slapen kon ik niet meer want ik had (naar mijn idee) vreselijke krampen.

Jan maar weer wakker gemaakt en toen de huisarts maar gebeld ,natuurlijk een weekendarts . Na uitleg dat ik dus zwanger was van een tweeling werd er gezegd dat we naar het ziekenhuis moesten bellen. Mijn man bellen en we moesten gelijk komen. Daar aangekomen werd er een echo gemaakt en werd er even tussen neus en lippen door verteld dat ik moest blijven. Het was een hele schok voor ons maarja het moest dus er zat niets anders op. In dit ziekenhuis ben ik twee dagen gebleven en toen werd ik overgeplaatst naar Groningen. Daar werden allerlei ondezoeken gedaan en kreeg ik te horen dat ik dus daar blijven moest. Ik mocht niet van bed af en kreeg medicijnen ingespoten voor de kinderen om hun longetjes te laten volgroeien. Elke dag werd er een ct-scan gemaakt en ze deden het heel goed in mijn buik. Het was noodzaak om zolang mogelijk de baby's bij me te houden want ik was 26 weken zwanger en dat was veel te vroeg voor ze. Het werden lange dagen om alleen maar op bed te liggen maar ik deed het voor onze twee kinderen. Op koninginnedag was het dus mis, s'middags moest ik braken en er werden gelijk allerlei onderzoeken gedaan. Die wezen niets uit en de ctg was ook normaal en het vreemde was ik voelde me daarna ook weer goed. Tijdens het bezoekuur niets aan de hand maar zodra mijn schoonmoeder weg was weer braken. Weer onderzoeken gehad en toen was er dus wel iets mis.

Het bleek dat ik koorts had en dat zou wijzen op een ontsteking. Er werd nog geprobeerd om met medicijnen dat te onderdrukken maar het mocht niet baten. Ik kreeg nu ook weeen en dat was niet goed want de baby's waren nog maar 30 weken. Ik kreeg nog een weeenremmend middel toegediend maar het hielp niets. S'nachts om 2 uur werd ik naar de operatiekamer gereden want het was te gevaarlijk nu voor de kinderen. Een van hun zat in een gebroken vlies en met die ontsteking van mij was dat niet goed voor hem. Om 3 uur werd onze eerste zoon Remko geboren en om 3.10 onze tweede zoon Dennis*.

Ze werden gelijk naar de neonatologie gebracht. Remko deed vanaf het begin goed en ademde zelf hij woog bij de geboorte 1250 gram. Dennis* zat dus in de gebrokenvlies en die had het moeilijk en woog bij de geboorte 845 gram. Dennis is gelijk aan de beademing gekomen en was ook vrij veel zuurstof nodig. Na twee dagen moest ook remko even ondesteuning hebben bij het ademhalen maar dat was maar voor 1 dag. Terwijl ik dus nog apart lag in het ziekenhuis vochten mijn kinderen voor hun leven. De middag van de operatie had ik nog koorts en er werd tegen me gezegd dat ik dus niet naar de kinderen mocht als ik koorts bleef houden. Niets in de wereld houd me bij mijn kinderen weg ik ben bij hun vanavond zei ik tegen de zuster. Ze kwam om 5 uur s'middags dus weer koorts meten en mijn koorts was weg ze heeft drie keer gemeten want ze geloofde het niet. Toen ik dus s'avonds voor het eerst mijn kinderen zag was ik heel trots op ze.

Zo klein en dan ook nog eens zo vechten voor je leven. Zoals ik al zei Remko deed het heel goed maar Dennis* was echt en zorgenkindje en een deugniet. Hij presteerde hetzelfs om zijn beademingstube eruit te trekken. Dan komt de dag dat ik als moeder naar huis mocht en de kinderen daar moest laten. Dat was heel zwaar voor me en heb gehuild vanaf het ziekenhuis naar huis het liefst was ik niet weggegaan. Maar na een dikke maand ziekenhuis was ik ook wel blij om even weer in mijn eigen huis te zijn maar kon de uren niet tellen dat ik weer heen ging. Met remko ging het zo goed dat wij hem zelf mochten wassen en in bad doen en zijn flesje geven. Bij dennis* was dat anders want die was nog teveel zuurstof nodig en kreeg ook nog eens medicijnen voor zijn longen. Wij zijn op zoek gegaan naar en badje dat in de couveuse paste zodat we toch hem ook de verzorging konden geven die we remko gaven. Zo hebben we dus ook een heel groot deel van zijn opvoeding dus zelf gedaan. Toen kwam de dag dat remko naar huis mocht, dat was op 21 juni.

Wat heb je dan een verdeeld gevoel over je , blij dat je een zoon meemag nemen en verdriet omdat er eentje moest blijven. Want hoe ga je het oplossen eentje thuis en eentje in het ziekenhuis. Gelukkig voor ons leverde dat geen probleem op want iedereen uit de familie en vrienden wouden wel opppassen op remko. Dus onze dagelijkse gang naar het ziekenhuis konden we gewoon blijven maken. We hebben remko ook wel eens weer meegenomen naar het ziekenhuis en de verpleegster waren daar maar wat blij mee. Zo konden ze dus eens lekker met remko knuffelen want ze vroegen elke dag naar hem. En toen kregen we op een gegeven moment op 20 juli een telefoontje uit het zieknhuis om acht uur s'morgens. We hadden het ,raar genoeg, verwacht want zowel jan als remko en ik waren al vanaf zes uur op en konden niet meer slapen. Er werd gezegd dat het dus heel slecht ging met dennis* en dat we moesten komen. We hebben remko naar een goede viendin gebracht hier vlak bij ons en toen we daar weggingen zei ik tegen haar we verliezen hem. In het ziekenhuis aangekomen werden we al opgewacht en konden gelijk doorlopen naar de box waar dennis* lag. Ik stond bij zijn bedje en legde mijn hand op zijn beentje en zei tegen hem het is goed lieverd ik ben er. Je zag op de monitor dat gelijk alle waardes gingen zakken en ik ben in de stoel gaan zitten en heb hem bij me genomen. Als ik hem moet verliezen dan bij mij in de armen had ik al tegen jan gezegd. Zo hebben we vanaf 10 uur in de ochtend tot 1 uur smiddags gezeten met hem want hij bleef vechten tot het laatst toe. Om en om hebben we hem bij onss gehad jan en ik totdat hij de strijd opgaf. Dennis* is in de armen van mijn man overleden.

We hebben Dennis* zelf helemaal gewassen en lekker ingesmeerd met olie en aangekleed. En dan komt er nog een hele moeilijke stap want je moet naar huis en Dennis achterlaten en je weet dat het voorgoed is. De familie moest ook nog alemaal op de hoogte worden gebracht en dan moet je nog veel meer dingen regelen. Je word echt geleefd die dagen en aan slapen en eten denk je niet. We hebben bewust alles meegemaakt terwijl mijn huisarts me slaaptabletten had aangeboden maar die wou ik niet. Ook hebben we dus nog geboortekaartern uitgezocht en een tekst daarvoor gemaakt want hoewel je verdriet hebt heb je ook een beetje vreugde omdat Remko wel thuis is. Het is allemaal zo dubbel maar we hebben ons er doorheen geslagen en remko was onze rots in de branding in die tijd. Zonder het zelf te beseffen heeft hij ons er door heen gesleept. En hij heeft ons nog een paar maal door moeilijke periodes heen gesleept zonder dat hij het weet. Dit is totzover mijn eerste deel van het verhaal dat ik op papier heb gezet. Ik hoop dat ik het tweede deel ook hier kwijt kan

Schrijf je in ons gastenboek?

Lees je ons gastenboek?

Terug naar TweelingEngeltjes.