Ik ben Corrine en ben 25 mijn man Marco is 33.
We waren al een tijdje bezig om zwanger te worden maar dit ging niet zoals we hadden gehoopt in die medicimolen ben ik zwanger geworden na 6 weken en een fikse bloeding bleek ik zwanger te zijn van een tweeling nou na veel puikpijn en misselijk zijn en een fikse blaasontsteking was ik 26 weken hoera inmiddels was ik tonnetje rond en het lopen en zitten ging niet meer zo makkelijk.

07-08-2003 waren we aan het barbecue op de camping bij vrienden best gezellig s`avonds gaat de mobiel dat we met spoed terug naar Kattendijke moeten want het gaat niet zo goed met Marco zijn vader Ik best wel hard achter Marco aan gelopen met mijn ronde buik in de auto hadden we allebei zoiets van ik hoop dat hij alcohol heeft gedronken en dat macro zijn moeder heel boos is maar je gevoel weet wel beter en dat gevoel werd bevestigd toen we aankwamen en er 2 ambulance en een hele hoop mensen buiten stonden het hele dorp was leeg gelopen we kwamen binnen maar het was al te laat hij had een hartstilstand gehad en ze konden niets meer doen

op de dag van de condoleance moest ik nog schoenen kopen want ik paste die van mij niet meer te veel vocht.
Ik voelde me echt beroerd we moesten ook de auto nog wassen ik voelde me steeds beroerder maar s`middags ging het wel weer aan het einde van de middag moesten we naar de condoleance en die dag zijn met 28 weken mijn vliezen gebroken ik ben naar een Mc ziekenhuis gebracht en daar

heb ik het nog 2 weken kunnen rekken en met 30 weken en 1 dag ben ik bevallen van 2 hele mooie jongens zo bijzonder. maar ik voelde me echt leeg en ben nog nooit zo bang geweest alsof je het al weet.

De volgende morgen had ik een heel raar gevoel ik belde normaal wel 20 keer per dag maar nu durfde ik niet omdat mijn moeder zo aan drong heb ik om 1 uur s`middag toch maar gebeld krijgen we via de telefoon te horen dat Robin nachts een hersenbloeding heeft gehad maar met Thomas gaat het goed ik was woest dat ze het door de telefoon vertellen hoe durven ze, ik zeg we komen er aan binnen Een kwartier zijn we er. (we zaten in het Ronald mcdonald huis).

Binnen wassen wij ons armen en handen, ik als eerste dan ik en dan mijn moeder, en dan Macro ik loopt alvast bij de couveuse aan gekomen begin ik te schreeuwen O mijn baby O mijn kindje mijn moeder en Marco grijpen mij vast als ik voorbij ren.

Mijn God wat we zagen was vreselijk mijn baby was donker zwart alleen opzijn buik een paar gele vlekken zijn voetjes pikzwart ik dacht dat hij al dood was, langs de couveuses staan een rij artsen en verpleegsters maar niemand Hield mij tegen om me te waar schuwen, dat hij er anders uitzag terwijl ze wisten dat wij kwamen.

Ik draaide echt door nog komt er niemand ze staan je gewoon aan te kijken.

We werden naar een kamer gebracht met de woorden de dokter komt zo na een uur zijn we nog een keer na binnen gelopen daar zij een verpleegster, kijk zijn longen zijn goed hij mag weer een stukje lager wij keken elkaar aan van stik hij Ging toch dood zijn wij nu gek of.....?? nou na 2 ½ was de doktor er nog niet dus ik weer schreeuwend die zaal op met de mededeling dat het wel mijn kindje is en dat ik heel snel antwoorden op mijn vragen wilde.

Toen kwam er pas een arts.

Er werd ons uitgelegd wat er gebeurd was. Het was een zeer zware hersenbloeding die niet meer stopte zijn lever werkte ook niet meer hij zat vol oedeem toen ik vroeg gaat hij nu dood werd er gezegd zover mag u niet denken en aan transplantatie al helemaal niet we zijn terug naar de IC gelopen en zijn bij hem gaan zitten ik vraag de arts of als het niet meer ging of ze dan wilde helpen want het Robin moest wel een acceptabel leven hebben, de arts ging akkoord ik heb naast hem gestaan en vertelt dat als het echt niet meer ging dat hij moest gaan maar alleen als het echt niet meer ging ook heb ik hem verteld hoe welkom hij was en dat de kamertjes klaar waren en dat ik ze heel graag mee naar huis wilde nemen en heeeeeeeeel erg veel van ze hou De lampen werden weg gehaald en het brilletje af gedaan, O mijn kleine ventje Wat was je moe zo moe, we wisten het je kon niet meer het eind was inzicht. Zijn ogen reageerden niet meer het was echt erg dit doet zoveel pijn dat is onbeschrijfbaar ze zouden bellen als er verandering zou zijn dat hadden ze belooft wij zijn terug gegaan naar het Ronald mcdonald huis en daar is mijn vader ook na toe gekomen die nacht ging de telefoon.

Het was zo ver.

Eenmaal aangekomen werd de couveuse van Robin opgemaakt en toen zagen we Thomas met zijn kont omhoog komen.

Hij huilde ik wist echt niet meer wat ik moest doen ik was zo bang ik heb tegen de zuster gezegd dat er iemand bij Thomas moest blijven en hem niet alleen mocht laten en dat gebeurden ook Robin ging eerst naar mij O wat was ik bang ik hield zwarte baby in mijn armen

hij was thuis op mijn borst voor de eerste en de laatste keer dat we hem konden vast houden ook mijn moeder heeft Robin mogen vast houden toen ging hij naar macro en in zijn armen is de Beademing gestopt, en wij zongen met zijn vieren slaap kindje slaap.

En zo is ons ventje rustig van ons heen gegaan op 1 uur na heeft Robin 4 dagen geleefd.

Ik heb gevraagd waarom ze ons niet belde toen het mis ging daarop werd geantwoord sorry miscommunicatie en daar moet je het dan mee doen.

Dezelfde dag zijn we naar Zeeland gereden om de begrafenis te regelen en dan gaat weer de telefoon Thomas heeft ook een hersenbloeding nou daar sta je dan.

Op het liedje van Bart de graaf en Lee Towers (ik wou dat ik voor een keer in mijn leven) is hij begraven toen we avonds terug naar Rotterdam reden was het doodstil in de auto en toen we na buiten keken was er een ster die zo vel scheen dat het gewoon opviel en vanaf dat moment we hebben we tegen tante Amanda (8) en ome Lion (7) en ome Tom (3) gezegd dat hij nu een sterretje is en zelf wil ik dit ook heel graag geloven ik hoop in ieder geval dat er meer is na dit leven en dat we elkaar ooit nog eens terug zien.

We hebben ons na gesprek eindelijk na een half jaar gehad het blijkt nu dat Robin en Thomas al erg ziek waren ik bleek een infectie bij mij te dragen die dwars door de baarmoeder is gegaan en die heeft dus ook de bevalling op gang gezet de arts wist ons ook te vertellen dat iedere vrouw die bacterie bij zich heeft alleen in anderen mate als ik had en door dat Robin onderzat heeft hij de meeste klappen gehad die infectie zorgt voor een anti stolling proces en daar door is bij hem die hersenbloeding begonnen en omdat het bloed niet meer kon stollen was het einde zoek nu weten we dus ook hoe Thomas aan die hersenbloeding komt.

Ook hebben we gevraagd wat er was gebeurd was als we hadden besloten om de beademing niet te stoppen puur omdat dat ik toch het gevoel had dat ik het niet had moeten doen daarop kregen we het antwoord dat hij zwaar gehandicapt zou zijn en nooit had kunnen denken of dingen had kunnen doen hij had letterlijk als een kasplantje moeten leven maar dit neemt niet weg dat ik hem vreselijk mis, ik wou dat ik een keer in mijn leven een tovenaartje was……

---

Schrijf je in ons gastenboek?   

Lees je ons gastenboek?

---

Terug naar TweelingEngeltjes.