Mijn naam is Jolanda (33 jaar) en ik woon samen met Dave (36 jaar). We hebben 2 kindjes, Roos en Mats*. Helaas hebben we 6 dagen na de geboorte afscheid van Mats moeten nemen. Hieronder volgt ons verhaal. Ik heb dit verhaal geschreven voor onszelf, voor Roos maar zeker ook voor Mats. Mats, die altijd een deel van ons gezin zal blijven!

Mei 2003:
zwanger!! Jeetje, zo snel?! Ik was sinds een paar maanden met de pil gestopt maar als je dan echt zwanger bent, krijg je toch even de kriebels; een beetje angst voor het onbekende wat gaat komen. Het is ook heel onwerkelijk, ik voel me totaal niet zwanger.

26 juni 2003:
de 1e echo bij de verloskundige. Die ochtend maken ze op mijn werk nog geintjes: “wie weet zijn het er wel twee!” en ik deed gewoon lekker mee maar dacht er geen moment aan dat dat ook een mogelijkheid was. De verloskundige maakte een echo en dan zie je voor het eerst je kindje. GEWELDIG!! Zo klein nog maar al helemaal de vorm van een mini-mensje! Ze kijkt nog even verder en warempel: er komt nog zo’n mini-mensje in beeld!! Nou, wat er dan door je heen gaat is niet te beschrijven. Dave heeft gelijk zoiets van: Oh geweldig! 2 kindjes! Maar ik kan op dat moment alleen maar huilen en denken: Oh jee, wat gaat er nu toch allemaal gebeuren?! Als alles nu maar goed gaat! Gelukkig heb ik me alleen die eerste dag druk gemaakt en kan ik daarna genieten van het idee dat we 2 kindjes tegelijk gaan krijgen.

20 oktober 2003:
27 weken zwanger. Mijn zwangerschap verloopt tot nu toe steeds voorspoedig. Ik ben weinig ziek geweest en buiten wat problemen met mijn bekken gaat alles goed. Tijdens de controle in het ziekenhuis blijkt op de echo dat mijn baarmoederhalslengte ontzettend kort is geworden (dit wijst op een vroeggeboorte) en ik word dan ook direct opgenomen in het ziekenhuis. Dat is wel even wennen! Van lekker onbezorgd zwanger zijn, gewoon nog werken naar bedrust in het ziekenhuis! De eerste weken zijn het spannendst. Als ik voor 32 weken beval, moet ik nog naar een academisch ziekenhuis en is er een grote kans op complicaties. Toch heb ik zelf wel het gevoel dat het allemaal goed zit. Ik krijg voor de zekerheid injecties om de longen te laten rijpen. Na 1 week krijg ik weer een echo en gelukkig: de baarmoederhalslengte is hetzelfde gebleven! De bedrust helpt! In totaal lig ik 7 weken in het ziekenhuis totdat ik op 4 december 2003 naar huis mag. Ik ben dan 34 weken zwanger en de meest kritieke tijd is voorbij en ik mag gelukkig de rest van mijn zwangerschap thuis doorbrengen. Echter 1 dag later heb ik ’s avonds bloedverlies en moet ik weer terug naar het ziekenhuis. Daar aangekomen blijk ik vrij regelmatig weeën te hebben (die ik overigens nog niet voelde) en reeds 1 ½ cm ontsluiting. Alles wordt in gereedheid gebracht voor een bevalling maar na ongeveer 2 uur stoppen de weeën en na een nacht in het ziekenhuis doorgebracht te hebben mag ik zaterdagochtend weer naar huis. Dit gebeurt daarna nog een aantal keer totdat ik dinsdagochtend, inmiddels met 4 cm ontsluiting, toch maar in het ziekenhuis moet blijven. Daar ben ik zelf op dat moment ook wel aan toe want inmiddels zijn de weeën aardig vervelend!

Woensdag 10 december 2003:
’s middags om 13.00 uur beginnen de weeën weer en na een paar uur besluiten ze om weeënopwekkers toe te gaan dienen omdat ik anders misschien nog dagen zo bezig blijf. Om 22.15 is het dan eindelijk zo ver. Volledige ontsluiting en ik mag gaan persen. Roos ligt onder in mijn buik in hoofdligging en Mats ligt boven in stuitligging. We hebben vooraf deze ligging besproken maar volgens de gynaecologen is dit geen reden voor een keizersnede. Je hebt daar als ouders geen keuze in en we werden ook niet ingelicht over de eventuele complicaties die er kunnen ontstaan. Alles zou goed komen en we hoefden ons nergens druk om te maken! En daar ga je dan maar van uit. Zij zullen het wel weten, denk je nog. Echter de hartslag van Mats zakt elke keer tijdens de persweeën. Mijn gynaecologe gaat telefonisch een collega raadplegen en die raadt haar aan Roos er met de vacuümpomp uit te halen en Mats er achteraan. Ik wordt verdoofd, ingeknipt en mijn benen worden in beugels gelegd. Op dat moment (22.27) kan ik Roos er in 1x uitpersen en hoeft de vacuümpomp gelukkig niet gebruikt te worden. Roos wordt op mijn buik gelegd en oh, wat is ze mooi!! (Achteraf bekeken is dit het enige pure mooie moment geweest dat niet overschaduwd is door al het verdriet). Op dat moment zeg ik tegen Dave dat ik hierna nog meer kinderen wil (terwijl ik daarvoor 2 kindjes meer dan genoeg vond!). Ik vind het zo overweldigend om je eigen kindje voor het eerst te zien en vast te houden. Na de bevalling van Roos zijn de weeën acuut gestopt en wederom wordt het infuus met weeënopwekkers aangezet. Tussendoor wordt nog een echo gemaakt. Mats komt beneden te liggen en de gynaecologe denk te voelen dat zijn stuit aansluit en prikt de vliezen door. Maar wat blijkt nu: Mats ligt niet in stuit maar dwars!!! Hij kan er op deze manier niet uit en mijn gynaecologe heeft nog nooit inwendig een kindje gedraaid en kan dit dus ook niet. Op dat moment wordt het operatieteam met spoed bij elkaar geroepen. Aangezien die van huis moeten komen en degene die er als eerste moet zijn, als laatste wordt gebeld (en ook nog het verst weg woont) zit er ruim een half uur tussen het moment dat de vliezen van Mats zijn doorgeprikt en het moment dat hij eruit gehaald wordt. Dit alles duurt dus veel te lang en Mats wordt vrijwel levenloos uit mijn buik gehaald en de kinderarts verwacht op dat moment niet dat Mats blijft leven. Maar het is een ontzettend sterk kereltje! Zodra ik bij kom uit de narcose vraag ik naar hem en ik krijg te horen dat hij leefde toen hij uit mijn buik werd gehaald maar dat ik meer informatie krijg als ik terug op de afdeling ben. Daar ben ik rond 01.30 uur en onze ouders en Jean Pierre (de broer van Dave) staan te wachten. Ik krijg te horen dat Mats onderweg is naar het kinderziekenhuis in Den Haag. Aangezien ik nog versuft ben van de narcose en aan de morfine lig, dringt het nog niet helemaal tot me door. Hoe kan dat ook; hij was gewoon gezond in mijn buik en er waren helemaal geen complicaties voorzien! Ik wil ontzettend graag tegen mijn vader vertellen dat Mats als 2e naam Kobus heeft (vernoemd naar mijn vader) De 2e naam van Roos is Vera, vernoemd naar een tante van Dave. Eigenlijk was Vera haar 1e naam maar toen ik op een middag in gedachten tegen mijn dochter praatte (ze ging op dat moment flink tekeer in mijn buik) noemde ik haar Roos. Deze naam stond niet op de namenlijstjes die we hadden gemaakt en ik ken ook verder niemand met die naam. Aangezien mijn gevoel mijn hele zwangerschap heel sterk is geweest (ik had een voorgevoel dat het een jongen en een meisje zou zijn, dat de jongen bovenin zou liggen en de dag dat ik opgenomen werd had ik daar al over gesproken met Dave) hebben we besloten om haar Roos te noemen en Vera als 2e naam te geven. (Achteraf klopt dit helemaal want deze naam past perfect bij haar!) Voor Mats hebben we toen als 2e naam Kobus gekozen (naar mijn vader). Als onze ouders weg zijn komt de verpleegster vertellen dat Mats op dat moment nog in Roosendaal is i.v.m. problemen met de ambulance en dat hij waarschijnlijk voordat hij naar Den Haag gebracht wordt nog even bij mij op de kamer mag. Het is 03.30 uur als ik eindelijk mijn zoontje voor de 1e keer kan zien. Hij ligt echter in een couveuse met een mutsje op en volop slangen en apparatuur om hem heen dus ik kan van zijn gezichtje eigenlijk alleen zijn dichte oogjes zien. Maar het is ontzettend fijn dat hij toch even bij me is geweest voordat hij naar Den Haag gaat. Dave wil het liefst gelijk naar Den Haag maar de verpleegster kan hem daar gelukkig van weerhouden. Het is verstandiger dat hij eerst wat gaat slapen. Donderdagochtend gaat Dave samen met Eric (vriend van Dave) naar Mats. Mats ademt goed mee met de beademing en die middag halen ze hem van de beademing af. Echter ’s avonds worden we rond 22.00 uur gebeld dat Mats weer terug aan de beademing ligt want het was toch te zwaar voor hem. Die nacht worden we rond 4 uur gebeld (Dave slaapt bij mij in het ziekenhuis) en we moeten zo snel mogelijk naar Den Haag komen want het gaat niet goed met Mats. Hij reageert nergens op. Alles wordt geregeld en ik wordt per ambulance naar Den Haag gebracht. Dave kan gelukkig meerijden in de ambulance en Roos zal met een andere ambulance ook naar het JKZ komen. De verpleegster in Roosendaal vertelt me nog dat ik zelf niet in het JKZ kan blijven omdat er daar geen afdeling voor volwassenen is. Ik zal later die dag overgebracht worden naar het Leyenburg Ziekenhuis. Op zo’n moment zie je het even niet zitten. Je bent net geopereerd, hebt pijn en dan moet je ook nog eens je vertrouwde omgeving verlaten en een rit naar Den Haag maken naar een ziekenhuis waar niet eens hulp voor je is en waar je niemand kent. Ondanks dat je ontzettend graag bij je zoontje wil zijn zie je ook heel erg op tegen de verplaatsing. Eenmaal aangekomen in het JKZ staat er al een bed voor me klaar en wordt ik met bed en al de IC opgereden. De verpleegsters zijn geweldig en helpen me met alles. Roos arriveert rond half 12 in het JKZ en krijgt een bedje op de IC naast haar broertje. Eindelijk zijn ze dan samen! Die middag laten we ze dopen. Vooraf waren we dit niet van plan maar nu was de situatie er naar. Het was ontzettend fijn; heel ongedwongen met ons viertjes, gewoon op de IC. Rond half twee wordt ik per ambulance overgebracht naar het Leyenburg. Dave kan niet lang bij me blijven want om half 3 is er een gesprek met de kinderarts. Helaas kan ik daar zelf niet mee naar toe want ik moet in het ziekenhuis blijven. Gelukkig kan Eric op tijd in Den Haag zijn om samen met Dave met de kinderarts te praten. En daar lig ik dan; in een vreemde stad, vreemd ziekenhuis, vreemde mensen, helemaal alleen. Op dat moment gaat het pas een beetje doordringen. Tot die tijd was ik half van de wereld door de pijnstillers die ik kreeg. Dave zijn ouders en mijn ouders zijn ook naar Den Haag gekomen maar die avond wil ik buiten Dave niemand zien. Het is te confronterend. Die avond sta ik voor het eerst op en vanaf de volgende ochtend (zaterdag) ben ik volledig op. De ochtend daarna (zondag) laat ik me ontslaan uit het ziekenhuis en trek met Dave in het Ronald Mc Donald huis in. Tijdens een gesprek met de kinderarts op zaterdag gaat tot me doordringen dat de vooruitzichten voor Mats echt heel slecht zijn. Hij reageert nog steeds nergens op en dit kan niet meer door de medicijnen komen. Die zondag zien we het niet meer zitten en kunnen we even niet positief zijn. Gelukkig zijn onze ouders, wat familie en een aantal vrienden in Den Haag. Allemaal komen ze even Mats en Roos bewonderen en voor het eerst voelt het even of we een “normale” kraamtijd hebben. Eerst hadden we zoiets van: laat ons maar alleen maar nu iedereen er is, voelt het ontzettend goed. We zijn achteraf heel blij dat we het zo hebben gedaan en dat een aantal mensen Mats nog hebben kunnen zien. Helaas was de tijd te kort om meer mensen te laten komen want dat zou helemaal fijn zijn geweest. Op dit moment hebben we ook weer wat hoop. Die zondagavond ziet Dave tijdens het verschonen dat Mats zijn schouder beweegt! We zijn aan het filmen en kunnen het dus direct terug zien. En inderdaad, Dave heeft het goed gezien! Als ouders haal je daar weer hoop uit maar volgens de dokter is dit nog steeds geen teken dat hij reageert maar is het slechts een reflex geweest. Daar gaat onze hoop! Maandag na de MRI-scan wordt onze laatste hoop weggenomen; 90% van zijn grote hersenen zijn afgestorven en Mats kan zonder apparatuur niet in leven blijven. Men is op dat moment niet meer levensreddend aan het handelen maar levensverlengend en er volgt een overleg waarin ze aangeven dat ze met de beademing willen gaan stoppen. Je wereld stort in, stiekem blijf je hoop houden tot je het tegendeel te horen krijgt. Je ziet je toekomst al voor je met een gehandicapt kindje maar zelfs die mogelijkheid wordt je ontnomen. Hij is er te slecht aan toe. Buitenstaanders hebben wel eens gereageerd dat zo’n toekomst ook heel zwaar was geworden maar wij hadden het er graag voor over gehad. Als hij maar had kunnen blijven leven en een bepaalde kwaliteit van leven had gehad. Hoe is dit toch allemaal mogelijk geweest?! Een volledig gezond kind dat door een bevalling zo terecht komt, en dat in deze tijd! Er wordt besloten om dinsdag met de beademing te stoppen. Maandagavond krijgt Mats het al steeds moeilijker. Zelfs met volledige beademing heeft hij het ontzettend moeilijk. Zijn longetjes zitten vol slijm en de verpleegster krijgt het niet meer weg. Hij gaat zienderogen achteruit. Dinsdagochtend worden we wakker en we kunnen alleen maar huilen. Hoe moeten we ooit deze dag doorkomen?! Wat gebeurt ons toch allemaal? Als we op de IC komen, barstten we weer in tranen uit. Maar daar is Roos. Zij moet verzorgd worden. En zo geeft zij ons steeds weer kracht om door te gaan. Even later gaan we naar een aparte kamer met ons viertjes.

Daar wordt Mats van de beademing afgehaald. Eindelijk zien we hem zonder al die toeters en bellen en zonder vervelende slangen. Voor het eerst heel intiem samen met ons viertjes. Maar wat gaat het snel! Slechts een paar minuten later overlijdt onze lieve zoon. Wat is hij dus achteruitgegaan! Als je bedenkt dat hij op donderdag nog een aantal uren zelfstandig heeft geademd. Dit is het dan. Oh wat erg!! We willen dit niet!!!!!! Hierna komt er een vreemd soort rust over ons. Het is goed zo, gezien de huidige omstandigheden. Hij kon het gewoon niet meer aan. Dave wast hem en we kleden hem aan. De laatste dingen die je met je zoontje doet. We krijgen een mooi mandje en mogen een dekentje uitzoeken voor Mats. Die middag gaan we (met onze eigen auto) dan eindelijk met zijn viertjes naar huis. Vooraf vonden we dit een eng idee maar nu voelt het alleen maar goed om hem zelf mee naar huis te nemen. Daar hoort hij thuis! Maar hoe anders hadden we ons onze thuiskomst voorgesteld! Thuis zitten onze ouders op ons te wachten en wat is het fijn om niet in een koud, leeg huis thuis te komen. Vrienden komen langs en Mats is bij ons in de woonkamer. We besluiten om hem tot de begrafenis thuis bij ons te laten. Hier is zijn plaats. De dagen die volgen zijn onwerkelijk. Je bent net vader en moeder geworden en nu moet je gewoon een begrafenis gaan regelen. We besluiten om het oorspronkelijke geboortekaartje aan te passen en toch te gebruiken. Voor zijn afscheid hebben we ontzettend mooie muziek uitgezocht. Muziek die helemaal bij hem past; mooie, speelse, ontroerende muziek. Op zaterdag 20 december nemen we samen met onze ouders, broers en een kleine groep vrienden afscheid van hem. Roos, Dave en ik brengen hem naar zijn grafje. We zijn begonnen met ons viertjes en we eindigen met ons viertjes. Daarna gaan we naar huis. Iedereen is na de begrafenis naar ons huis gegaan en het voelt goed om daar met zijn allen weer samen te komen. De dagen erna blijven onwerkelijk. De kerstdagen komen eraan, kraamvisites blijven in het begin achterwege en tegelijkertijd om moeten gaan met de zorg en liefde voor Roos en het intense verdriet om Mats.

September 2004:
Roos is inmiddels 9 maanden oud en het gaat uitstekend met haar. Ze is echt heel vrolijk; zodra ze wakker is lacht ze. Dit is voor ons een teken dat we het goed doen met haar en dat ze het naar haar zin heeft bij ons. Ze heeft het niet in de gaten maar ze “helpt” ons er echt doorheen. Zij maakt dat je iedere dag toch ook mooie momenten hebt, ondanks het altijd aanwezige verdriet en gemis. Op dit moment ben ik weer zwanger (4 maanden). Dit is vrij snel na de vorige zwangerschap en dat wilden we ook. We hebben zoveel liefde te geven en we willen graag een groot gezin, dus waarom wachten? Dit kindje zal en kan Mats nooit vervangen. Dat zouden we ook niet willen!

Mats heeft zijn eigen plekje in ons gezin en zal dat ook altijd houden. Ook al wordt dit kindje een jongetje dan zal dat nooit een vervanging zijn voor Mats. Ons gezin zal altijd incompleet blijven, ongeacht hoeveel kindjes we in de toekomst nog mogen krijgen. We hopen dat Mats ook voor de buitenwereld zal blijven bestaan. Veel mensen vinden het toch moeilijk om hem te noemen of erover te praten en praten er dan vaak maar luchtig overheen. Terwijl het toch al zo moeilijk te accepteren is dat hij nooit meer echt aanwezig zal zijn wordt dit nog moeilijker als hij ook nooit meer genoemd mag worden. Wij hebben daar wel heel veel behoefte aan. De ene keer ben je verdrietig als je aan hem denkt en de andere keer kun je over hem praten zonder dat je moet huilen. Ook de momenten dat anderen zijn naam noemen of iets op zijn grafje zetten; die momenten zijn ons zo dierbaar. Die maken hem weer even iets meer aanwezig. Hij was er, hij is er en hij zal er altijd blijven; onze 1e zoon, Roos haar tweelingbroertje! We weten ondertussen dat ik deze keer zwanger ben van 1 kindje en hebben daar dubbele gevoelens bij. Je mist het “speciale” van een tweelingzwangerschap (hebben we stiekem wel op gehoopt) maar nu het 1 kindje blijkt te zijn hebben we wel wat meer rust aangezien er nu op voorhand minder complicaties zijn te voorzien en deze zwangerschap toch meer op zichzelf staat.

Beetje bij beetje gaat het beter met ons. Ik ben sinds een paar weken weer aan het werk (2 dagen per week). Het is wel moeilijk om weer in het dagelijkse leven terug te keren. Je verdriet is hierdoor weer extra aanwezig en het kost me wel moeite om weer “prietpraat” aan te horen en over alledaagse dingen te praten.

Buitenstaanders hebben vaak geen idee van de impact dat zo’n verlies op je leven heeft. Het gaat verder dan alleen het verliezen van een kindje. Je toekomstdromen en fantasieën liggen in duigen en moet je anders gaan invullen. Mensen weten niet met je om te gaan of kunnen/willen dit niet. Alle leuke dingen die je meemaakt zijn ook ontzettend verdrietig aangezien ze weer benadrukken dat Mats er niet bij is. Alle “1e keren zonder hem” zijn moeilijk: onze 1e moeder- en vaderdag, onze verjaardagen, op vakantie gaan, etc. Het ene moment ben je blij dat je mooie spulletjes kunt kopen voor zijn grafje (zodat je nog steeds voor hem kunt zorgen) en het andere moment is het juist weer super confronterend omdat dat het enige is wat je nog kunt doen voor hem en dat is niet genoeg! Als wij ooit gaan trouwen, wil ik dat hij er bij is (daar heb je altijd over gedroomd!) maar hoe kan hij er ooit meer bij zijn dan in onze gedachten en door hem te noemen?! Bij veel dingen die Roos doormaakt, vraag je jezelf af hoe zou Mats nu zijn, hoe zou hij er op deze leeftijd uitgezien hebben? Hoe zouden ze met elkaar zijn? Hoe gaan we om met 10 december? Ik wil voor Roos een leuke 1e verjaardag maar ik wil die dag ook Mats niet vergeten. Ben er al maanden over aan het nadenken.

En dan de ware toedracht over wat er met Mats is gebeurd. We krijgen tegenstrijdige verhalen te horen van de gynaecologe die de bevalling heeft gedaan. Hoe gaan we hiermee om? Gaan we juridisch iets ondernemen? Het kost iedere keer bergen energie, energie die we toch al te kort komen. Hoe krijgen we de waarheid boven tafel? Het enige wat we willen is een goed kloppend verhaal en tot nu toe hebben we alleen een verhaal met veel losse eindjes en tegenstrijdigheden. Fouten die eerst werden toegegeven worden nu ontkend. Mats heeft dit alles niet verdiend (en wij ook niet) maar toch zeker niet al die leugens! We hebben ondertussen een bureau ingeschakeld. Het is nu afwachten of er iets mee gedaan kan worden. Maar we gaan het in ieder geval proberen. Dat zijn we Mats, Roos en onszelf verschuldigd. Gedane zaken nemen geen keer en we krijgen hem er nooit mee terug maar nu het zo loopt, willen we er toch iets mee gaan doen. En bovenal willen we dat de waarheid wordt toegegeven.

En hoe we verder gaan met ons leven? De enige manier om door te kunnen gaan met ons leven is om het toch beetje bij beetje een plaatsje te geven (een opmerking die we vaak te horen hebben gekregen en waar we een ontzettende hekel aan hadden). Om te gaan accepteren dat we het hiermee moeten doen en dat we er niks aan kunnen veranderen. Dat het is zoals het is en dat we er het beste van moeten proberen te maken. Maar zoals altijd is dit makkelijker gezegd dan gedaan en gaat het de ene keer beter dan de andere. Maar langzaamaan gaan we de goede richting op. We zullen wel moeten want er is helaas geen weg terug!

Lieve Mats, je bent voor altijd in ons hart! We houden veel van je en missen je ontzettend! Nooit zullen we je vergeten!

Papa, mama en Roos

Update
Nieuwe zwangerschap:
5 Maanden na de geboorte van Roos & Mats ben ik weer zwanger. We willen graag een groot gezin en hebben zoveel liefde te geven, dus waarom wachten? Dit kindje kan en zal Mats nooit vervangen. Dat zouden we ook niet willen! Mats heeft zijn eigen plekje in ons gezin en zal dat ook altijd houden. Ons gezin zal altijd incompleet blijven, ongeacht hoeveel kindjes we in de toekomst nog mogen krijgen. Na een echo weten we dat ik deze keer zwanger ben van 1 kindje en daar hebben we dubbele gevoelens bij. Je mist het “speciale” van een tweelingzwangerschap (hebben we stiekem wel op gehoopt) maar nu het 1 kindje blijkt te zijn hebben we wel wat meer rust aangezien er nu op voorhand minder complicaties zijn te voorzien en deze zwangerschap toch meer op zichzelf staat. We laten een echo maken om te kijken of het een jongetje of meisje is. Het is voor ons belangrijk om dit te weten zodat we het iedereen kunnen vertellen en niemand gaat speculeren. Want dat is het laatste waar we op zitten te wachten. Er is voor ons maar 1 ding belangrijk en dat is een gezond kindje op de wereld zetten. En dan blijkt het een jongetje te zijn. Dubbele gevoelens. Heel speciaal dat het weer een jongetje wordt , maar ook zo ontzettend confronterend. Het verdriet om Mats komt weer in alle hevigheid naar boven. Gelukkig hebben we nog weken de tijd om te wennen en alle emoties over ons heen te laten komen.

Met het verstrijken van de weken wordt ook de spanning voor de naderende bevalling groter. We zijn overgestapt naar een ander ziekenhuis en onze gynaecoloog is voorstander voor een natuurlijke bevalling. Hij staat echter open voor alles. Hij begrijpt onze onzekerheid en twijfels. Er gaat bijna nooit iets mis maar …. Dat dachten we de vorige keer ook. Als ik met 39 weken ook nog eens buikgriep krijg, wordt de spanning zo groot dat we alsnog besluiten voor een keizersnede. Woensdag 16 februari 2005 is het dan zover. Die ochtend moeten we om 7.45 uur in het ziekenhuis zijn. Afgelopen maandag (na het besluit voor de keizersnede) hebben we heel veel aan Mats moeten denken. Ineens komt het zo dichtbij. Nog 2 dagen en dan zullen we het weten. Wat een spanning. Gelukkig zijn we op dinsdag weer wat rustiger en zijn we inmiddels aan het idee van een keizersnede gewend. Maar als we op woensdag de operatiekamer in gaan, komt alles toch even op ons af. Maar alles gaat goed en om 11.54 uur horen we hem voor het eerst huilen. Wat een opluchting! Wout is geboren, gezond en wel! Tijdens het hechten en in de uitslaapkamer mag hij bij ons blijven. Vanaf de 1e minuut zijn we samen. Heerlijk! De spanning is weg en er is weer ruimte om te genieten. Vooraf had ik gedacht dat het allemaal heel emotioneel zou worden. Maar we kunnen eigenlijk alleen maar genieten. Een nieuw kindje erbij!

Het lijkt net of het verdriet om Mats een ander plaatsje heeft gekregen. Mats leeft nu op een andere manier naast ons mee. De liefde die we niet kwijt kunnen in het zorgen voor Mats kunnen we nu kwijt aan Wout. En toch als je Mats zijn foto ziet of aan hem denkt, kun je hem alleen maar missen. Hij had er gewoon bij moeten zijn om zijn nieuwe broertje te verwelkomen.
Het zal altijd zo blijven. Afwisselend vreugde en verdriet. Vreugde om wat we hebben en verdriet om hoe het had moeten zijn. Maar we zijn op de goede weg. Dave en ik kunnen heel goed onze gevoelens delen en onze band is mooier en sterker dan ooit tevoren. En het is inderdaad zoals men zegt: “je moet het een plekje geven want anders kun je niet verder”. We moeten onze situatie accepteren want veranderen kunnen we hem niet. Maar soms is er alleen het gemis!

Roos groeit op tot een goedlachs en vrolijk meisje. Dit is voor ons een teken dat we het goed doen met haar en dat ze het naar haar zin heeft bij ons. Ze heeft het niet in de gaten maar ze heeft ons er echt doorheen geholpen. Zij en Wout zorgen ervoor dat er iedere dag volop mooie momenten zijn en dat we blij kunnen zijn ondanks het altijd aanwezige verdriet en gemis. En niet te vergeten alle lieve vrienden en familie die in deze moeilijke tijd altijd voor ons zijn blijven klaarstaan.

Lieve Mats, je bent voor altijd in ons hart! We houden veel van je en missen je ontzettend! Nooit zullen we je vergeten!

Mama, Papa, Roos en Wout

Schrijf je in ons gastenboek?   

Lees je ons gastenboek?

---

Terug naar TweelingEngeltjes.