Wij zijn Mart (39) en Belinda (33) Houben, getrouwd in 1991 en de trotse ouders van onze tweeling engeltjes Thomas* & Jarla* (1996*), onze geweldige dochter Laura (1997), en onze tweelingjongens Kevin en Kaj (1999).

Ik wil ons verhaal hier opschrijven om zo misschien een hoofdstuk af te sluiten. Het verdriet slijt maar vergeten zullen we Thomas* en Jarla* nooit. Ze blijven onze eerste twee kindjes.

In 1993 besluiten we om ons gezinnetje uit te breiden. Helaas zijn er diverse operaties en ontelbare echo's voor nodig om tot de ontdekking te komen dat ik (bijna) geen cyclus heb, en het dus heel veel moeite zou kosten om toch een kindje te krijgen. Maar de medische wetenschap liet ons niet in de steek en door regelmatig een echo te krijgen om zo de cyclus vast te stellen raakte ik na 3 jaar eindelijk zwanger.

Op 7 mei 1996 werd er een test gedaan in het ziekenhuis en ik bleek zwanger te zijn. Voor mij een teken dat het dus wel kon, maar ik kreeg ook meteen een gevoel dat ik er niet al te blij mee moest zijn. Heel vreemd.
Op 21 mei zou er een echo gemaakt worden om de zwangerschapsduur te bepalen. Mart had die dag vrij genomen en samen gingen we naar het ziekenhuis. Dat was een spannend moment. De echo werd voorbereid en toen de assistente met het apparaat over mijn buik ging zag ik al meteen dat het foute boel was. Er was geen hartaktie te zien. Onze wereld stortte in elkaar. Hier hadden we zo naar verlangd, en nu kwam er al een einde aan. Waarom moet dit zo lopen, vroeg ik me telkens weer af. Ik was toen 18 weken zwanger, maar het kindje had al een groeiachterstand en lag waarschijnlijk al vanaf de 12e week levenloos in het vruchtzakje. Op dat moment wisten we niet dat het een tweeling was. De assistente keek nog een keer en zei toen: tja jullie zien het zelf al he? Het is dood. Nu kan ik me er nog vreselijk kwaad over maken dat ze mijn kindje gewoon betitelde met "Het". Ik wilde meteen een arts spreken, wilde dat de zwangerschap zo snel mogelijk beeindigd werd. We moesten maar even op de gyn. wachten in het kamertje naast de echo kamer, want het werk ging voor haar gewoon door, zei ze. Het wachten leek eindeloos te duren, totdat er eindelijk een gyn. naar ons toe kwam.
Nou mevrouw, dit gebeurd veel vaker hoor, u bent niet de enige die het overkomt zei ze toen. U moet blij zijn dat u niet verder in de zwangerschap was. Ik werd boos en zei dat ik al zoveel moeite had moeten doen om zwanger te raken en dat ze het nieuws wel wat tactischer mocht brengen. Dit was toch al een enorme klap voor ons. Maar ze stoorde zich niet aan mijn verhaal en zei dat ik er niet voor opgenomen zou worden, maar dat ik hooguit wat krampen zou krijgen net als bij een menstruatie, en dat er wat bloedverlies zou komen. Meer zou het niet zijn. En met die boodschap werden we naar huis gestuurd. We zijn meteen naar mijn ouders gereden en toen mijn moeder vol verwachting de deur opende vroeg ze : En, hoeveel weken heb je er al opzitten??? Toen zag ze aan mijn gezicht dat het helemaal mis was en kwamen de tranen weer. Ongeloof bij iedereen die vroeg hoe het met ons ging.
Ik wist niet meer wat ik moest doen en wilde niet afwachten tot het kindje geboren zou worden, dat wilde ik niet meemaken. Maar t ziekenhuis vond het het beste als het natuurlijk zou gebeuren en wilde geen ingreep toepassen.
De weken leken eindeloos lang te duren. Bij elke kramp dacht ik dat het ging gebeuren en was bang voor wat ik zou zien, hoe het zou gaan etc. Op 19 juni kreeg ik in de loop van de dag elke keer buikpijn, welke ook na een tijdje weer voorbij ging. Ik had er totaal niet aan gedacht dat het wel eens weeen zouden kunnen zijn, omdat er gezegd werd dat ik er niet veel van zou merken als het zou beginnen.
's Avonds ben ik op tijd naar bed gegaan omdat ik het niet meer uithield van de buikpijn. In de loop van de nacht ben ik naar beneden gegaan, heb door de woonkamer gelopen en weet ik wat niet meer gedaan. Toen ik moest plassen en op het toilet zat, voelde ik een soort van 'plop' en zag ik opeens een hele hoop bloed. Ik raakte in paniek en dacht nog : dadelijk zie ik opeens mijn kindje!! Mart heeft de huisarts gebeld en deze wilde schijnbaar niet gestoord worden en zij (na uitleg van het hele verhaal): je bloedt niet dood hoor, en verbrak de verbinding.
Ik werd zo kwaad maar moest me concentreren op de pijn die ik had en het kindje wat zou komen. Mart stelde voor om het ziekenhuis te bellen en te vragen of we mochten komen. Toen hij belde kreeg hij te horen dat het overvol was op de verloskamers en dat ik alles wat er aan bloed en zo uitkwam, maar op moest vangen in opbergdoosjes met een deksel. Dan zouden we de volgende ochtend langs kunnen komen op de verloskamers. en zouden ze mij wel even controleren. Het was een vreselijke gedachte om alles op te vangen en er de volgende dag mee naar het ziekenhuis te gaan. Maar op dat moment wist ik niet beter en heb gedaan wat ze adviseerden.

Tegen vier uur voelde ik dat het kindje er aan kwam. Vreselijk om dat op te moeten vangen! En ja hoor, het ergste gebeurde, ik voelde het kindje komen, en het viel dus net naast de opvangbak. Daar lag mijn kindje, in de wc pot. Ik heb gegild en gehuild; daar ligt mijn kindje!!! Het was volop paniek in de nacht. Mart wist ook niet wat ie moest doen, was zelf ook in paniek. Voor mij zat er niets anders op dan het kindje op te pakken en in de opbergdoos te leggen. Dit moment is me altijd bijgebleven. Daar ligt je levenloze kindje dan. Daarna heb ik nog een uur op het toilet gezeten, en toen ik dacht dat het over was kwam er nog een 2e kindje aan. Weer paniek! Uiteindelijk hield het op en had ik vijf dozen vol. Het klinkt afschuwelijk en dat was het ook.

De volgende ochtend zijn we diret naar het ziekenhuis gegaan en werden we weer in datzelfde kamertje gezet tot er een gyn. zou komen. Weer eindeloos lang zitten wachten, overal het gehuil van pasgeboren baby's te horen. Eindelijk kwam er een assistent arts en ze zei: geef die dozen maar hier dan kijk ik even of alles eruit is. Nou zo praat je hier niet over, zei Mart, maar ze had het schijnbaar weer druk en ging met de dozen naar een andere kamer. Ik ben haar achterna gelopen en heb gekeken wat ze deed. Dat was werkelijk mensonterend. Ze nam een stokje en 'roerde' door de bakjes heen. En elke keer als ze wat voelde keek ze wat het was. Na de controle keek ze of het compleet was en wat er lag waren 2 kleine kindjes, maar helemaal compleet. Zo zei ze, dat was het dan. Het is iets anders verlopen dan we dachten, je hebt een bevalling achter de rug. Zal ik de dozen even afspoelen?, dan kunt u ze mee terug naar huis nemen, durfde ze nog te zeggen. Op dat moment kon ik niets meer zeggen en stond maar te huilen. Ze wist zich ook geen houding te geven en zei : ach..dit stelt nog niets voor, vannacht is hier een kindje doodgeboren, dat is pas erg. Ja dat is erg, maar ik vond mijn situatie ook heel erg, maar het begrip van haar kant ontbrak. Wat er verder met mijn kindjes gebeurd is weet ik niet. Ik mocht ze niet meer zien (Mart kon het niet aan om te zien) en ze werden meegenomen voor onderzoek. Een doodsoorzaak is nooit vastgesteld, het was gewoon domme pech, zoals zij het noemden. Ik had graag afscheid willen nemen en ze willen begraven of cremeren. Maar ik heb er geen tastbare herinnering van, ook geen hand- of voetafdrukje. Dat vind ik nu zo jammer.
Er kwam nog een andere assistente die een inwendige echo maakte en controleerde of alles eruit was. Gelukkig bleek dat het geval te zijn en ik werd naar huis gestuurd met de mededeling dat ik het maar een paar dagen rustig aan moest doen en dat ik vanzelf nog wel een keer zwanger zou worden.

We hebben totaal geen begrip gehad voor onze situatie. We wisten niet wat ons overkwam en dan is een beetje goede uitleg en begrip toch wel het minste wat de artsen kunnen doen.

Ik hoop dat ik dit hoofdstuk nu kan afsluiten nu ik ons verhaal op TweelingEngeltjes gezet heb.

Bedankt voor het lezen van ons verhaal.

---

Schrijf je in ons gastenboek?   

Lees je ons gastenboek?

---

Terug naar TweelingEngeltjes.