Mijn naam is Caroline Bosma-Moret (19-01-69) getrouwd met Arjan
(08-10-67), samen zijn wij de trotse ouders van Thomas
en Matthew, beide geboren op 26 oktober 2001, Matthew is 28 oktober 2001
overleden. Dit is ons verhaal.
22 maart 2001
Vandaag naar de verloskundige, want ja ik ben zwanger! Hoelang, tja dat
weet ik niet, dus we laten vandaag een echo maken.Tot onze schrik en grote vreugde zijn we zwanger van een tweeling, een
eeneiige. Wat een verrassing, negen weken zwanger van twee kindjes. We
krijgen het advies het rustig aan te doen i.v.m. de risico's bij een
eeneiige tweeling (TTS) en omdat het nog een prille zwangerschap is. Nou
rust genoeg, we zijn net gestopt met werken. Ik ben 25 oktober 2001
uitgerekend en wordt doorverwezen naar het ziekenhuis.
27 april 2001
Vandaag voor het eerst naar het ziekenhuis voor de controle. Er wordt een
uitgebreide echo gemaakt. Gelukkig zit er een tussenschot tussen de
kinderen, al is die erg dun. Ik word om de twee weken in het ziekenhuis
verwacht voor controle's en echo's i.v.m. optreden TTS-syndroom. Nou dan
schrik je toch best wel. Zwanger zijn prima, maar het idee dat er ieder
moment iets mis kan gaan..........
Iedere twee weken naar het ziekenhuis voor de controle's en het gaat
uitstekend, de kinderen groeien goed, genoeg vruchtwater allebei en met
mij gaat ook alles prima, maand in, maand uit.De angst verdween en ik verheugde me zeer op de komst van onze jongens
(dat wisten we inmiddels). We worden alleen dikker en dikker. Arjan ging
zich zelfs zorgen maken of dat wel gaat passen in die buik, maar alles
rekt mee. De gynaecoloog is zeer tevreden en vanaf 2 oktober 2001 kom ik
iedere week.
Tja, zelfs die laatste loodjes gaan goed. Het wordt wel erg zwaar en het
slapen is al maanden waardeloos.
16 oktober 2001
Dit is de laatste keer dat de jongens gemeten worden. Thomas (de oudste en
ligt links) weegt inmiddels 2912 gram en Matthew (de jongste en ligt
rechts) weegt 2748 gram volgens het echoapparaat. Op 23 oktober wordt
alles voor de laatste keer gecheckt en alles gaat prima met de kinderen,
van TTS geen sprake. Zelf heb ik bij de controle 1 cm ontsluiting.We
spreken af dat als ik donderdag de 25ste niet bevallen ben ik vrijdag de
26ste wordt ingeleid.
26 oktober 2001
Nou de jongens hadden er nog geen zin in en vrijdag om 08.00 uur worden we
ontvangen op de verlosafdeling. Eerst wordt ik een half uurtje aan de CTG
gelegd om te kijken hoe de conditie van de kinderen is. Nou, die was
prima, beide hartslagen gaan gelijk op. Ik was
bloednerveus..............ga je voor het eerst bevallen van niet één kind,
maar van twee kinderen. Maar ach we zijn in een gespecialiseerd
ziekenhuis, dus ik hoef nergens bang voor te zijn.
Wij verwachten best wel wat personeel, maar er was een verpleegkundige,
zij zorgde voor het infuus en een arts-assistent, zij heeft bij Thomas het
vlies gebroken en een schedelelectrode geplaatst. Matthew werd
gecontroleerd door een uitwendige transducer. Afijn, alles geïnstalleerd
en het wachten is begonnen. Beide dames gingen weer weg, alleen de
verpleegkundige kwam iedere keer het infuus hoger zetten. De weeën kwamen
redelijk op gang, maar de ontsluiting vlotte niet, maar dit schijnt
normaal te zijn bij een meerlingbevalling. Dus iedere keer werd het infuus
hoger gezet (waar beide jongens wel op reageerde).
Vanaf het moment dat de weeën goed op gang kwamen, gingen de hartslagen
van de jongens uitéén lopen. Die van Thomas rond de 120 en die van Matthew
rond de 160. Om 13.30 uur hebben we nog maar 3 cm ontsluiting. Het infuus
wordt opgehoogd, na overleg arts, ookal dippen de kinderen daarop. Om
17.00 uur houd ik het niet meer uit en wil even mijn bed uit. Als ik maar
even kan gaan staan, ik word gek van dat liggen. Ik word geholpen en ga
even op een stoel zitten. Dit duurt enkele minuten, want ik moet direct
weer gaan liggen omdat de jongens niet goed reageren. Rond 17.30 uur heb
ik 5 cm ontsluiting en ik raak het beu (de weeën zijn zeer heftig en ook
mijn hele buik doet zeer en ik kan alleen nog goed op mijn zij liggen). De
arts-assistent verteld mij dat als het nu niet gaat doorzetten, ze een
keizersnede gaan uitvoeren. Ons verzoek was gelijk 'doe maar gelijk een
keizersnede, want ik trek het niet meer'.Maar nee, ik had geen medische idicatie en het is het beste om gewoon te
bevallen.
De hartslagen van de jongens blijven uitéén lopen en Arjan vindt dit erg
raar. Om 21.00 uur komt de arts-assistent kijken hoever ik ben, inmiddels
7 cm en dit vindt zij reden genoeg om door te gaan. Zij vertrekt weer om
bij iemand anders een keizersnede uit te voeren.Het CTG van Matthew is al tijden vreselijk moeilijk te registeren en de
verpleegkundige krijgt de opdracht om door te zoeken en op te letten. Er
komt ook een verloskundige bij en samen zoeken zij. Arjan vraagt hun nog
'hoeveel risico zij bereidt zijn te nemen'. Omdat de hartslagen al heel de
tijd uit elkaar lopen en Matthew soms helemaal niet geregisteerd wordt.
Arjan bemoeid zich ermee en ik probeer hem nog te sussen. Er wordt aan hem
gevraagd 'of hij ook in het vak zit'. Nee dat niet, hij maakt zich grote
zorgen om de jongens en heeft al uren naar dat apparaat gekeken en gezegd
dat het niet goed ging. De arts-assistent wordt rond 22.00 uur uit de
kleedkamer van de ok gehaald met een echoapparaat om zo te zoeken en dat
ze de uitwendige transducer goed kunnen plaatsen. Ze constateerd (lees is
maanden later) dat beide kinderen geen vruchtwater meer hebben. Met veel
moeite krijgt ze Thomas hartslag te zien (welke ook flink omhoog is
gegaan) maar bij Matthew lukt het haar niet en krijgt ze alleen eventjes
een signaal. Dan komt er een gynaecoloog binnen en de arts-assistent meldt
haar dat ze het tweede kind niet geregisteerd krijgt. Direct een sectio.
Alles wordt losgekoppeld en daar gaan we naar de ok. Ik werd zo in beslag
genomen om de weeën op te vangen, dat ik niet door had, dat er iets
grandioos mis was. Alleen Arjan heeft het heel de tijd doorgehad.
Om 22.23 wordt Thomas geboren (helemaal rood, 3370 gram en een hb van 14,4
en huilde) en 22.25 uur Matthew (helemaal bleek, 2270 gram en een hb van
6,6 en stil). Uit een later verhaal van de kinderarts bleek dat ze Matthew
al hadden opgegeven en Thomas wilde redden. Matthew doet aanvankelijk
weinig en er wordt zuurstof toegediend en direct naar de NICU
overgebracht. Om 04.30 uur ademt hij zelf (wat een vechtertje) en lijkt
stabiel, dat hadden ze niet verwacht. Alleen 's nachts krijgt ons mannetje
behoorlijke stuipjes en gaat snel achteruit. Uit onderzoek blijkt dat
Matthew vreselijk zuurstoftekort heeft gehad en zijn hersentjes niets meer
deden. Alleen zijn hartje klopt nog. Die zaterdagmiddag horen wij de
uitslagen van de testen van de kinderartsen. Als Matthew dit overleefd zal
hij geestelijk en lichamelijk zwaar gehandicapt zijn. De schade is enorm.
Wat een pijn!!Zelf besef ik amper wat er aan de hand is, zit onder de morfine. Wat doet
het zeer om te weten dat dit prachtige kereltje het misschien niet haald.
Je hoofd stroomt over, mijn twee lieve mannetjes.Na het gesprek naar Matthew geweest en hem vast gehouden. Nee, dit ventje
moet mee naar huis, samen met z'n broertje.Dit is één grote nachtmerrie, dit gebeurd niet
echt.........................morgen word ik wakker........................
De dag erna worden we 's morgens gebeld en gevraagd of wij direct naar de
NICU willen komen, het gaat slecht met Matthew. Hij heeft zijn strijd
gestreden en overlijdt om 11.45 uur op mijn borst. Dit mooie, gave
mannetje, dat leeft niet meer. Hij wordt gewassen en krijgt z'n eigen
kleertjes aan.
De dagen erna als een nachtmerrie, allerlei gesprekken met artsen, zelf
pijn hebben, Thomas voeden, begravenis regelen e.d.Dinsdagmorgen naar huis met z'n drieën, Matthew komt 's middags.
Daar sta je dan in een kamertje waar twee kereltjes moesten slapen,
kraaien van plezier, waar met zoveel liefde naar uit was gezien.
Donderdag 1 november 2001 is Matthew in besloten kring begraven.
Later hebben wij nog gesprekken gehad met het verlosteam, kinderarts en
gynaecoloog over hoe het heeft kunnen gebeuren.Er was personeelstekort, daarom werd niet heel de tijd het CTG in de gaten
gehouden.Door het vruchtwater bij Thomas weg te laten lopen veranderd de druk in je
baarmoeder, waardoor ze denken dat er accuut TTS is opgetreden en er
bloeduitwisseling is geweest (Thomas heeft 300 ml bloed van Matthew
gekregen, vandaar zijn rode kleur) Het hb verschil en grote
gewichtsverschil van 1100 gram duidt dus wel op TTS (nooit geconstateerd
bij de controle's).Ook is de verdeling van de placenta 60/40 en zijn er zeldzame
vaatverbindingen. Matthews doodsoorzaak is verstikking (asfysie). Dat er
accuut TTS is opgetreden hoefde niet dodelijk te zijn. Waarom hebben ze
gewoon niet eerder ingegrepen, ze zagen toch dat de hartslagen uit elkaar
liepen???Toen dat gebeurde had bij hun een rode lamp moeten gaan branden, die wel
bij Arjan is gaan branden, helaas hebben zij die lamp niet gezien. Het
ziekenhuis heeft 'wat steekjes laten vallen', werd mij laatst nog door de
gynaecoloog verteld. Het had gewoon niet hoeven te gebeurden en dat doet
zo'n pijn.
De maanden erna zijn vreselijk zwaar. Het verzorgen van Thomas, die een
koemelkeiwit allergie bleekt te hebben valt tegen. Dat sommige mensen
tegen je zeggen dat je blij moet zijn, want je hebt er nog
eentje............die weten echt niet wat ze zeggen. Het maakt het gemis
echt niet minder.
Thomas is een heerlijk kind, lacht tegen iedereen en is heel vrolijk en druk.
Lieve Matthew hoe zou het nu met jou zijn, mama vind het zo vreselijk dat
jullie nu niet samen kunnen spelen, want wat had dat leuk geweest he
schat. Mama vind het moeder-zijn vreselijk tegenvallen, ze mist jou zo. Je
broer is zo'n ondeugd, jullie zouden een prachtig stel geweest zijn. Dag
lieverd, dag kanjer!
WAAROM..................................we zullen nooit weten waarom!
Schrijf
je in ons gastenboek? 
Lees
je ons gastenboek?
Terug naar TweelingEngeltjes.