Mijn man en ik, Arthur en Daniëlle hadden net als de andere ouders op deze site, dolgraag voor onze tweelingjongens gezorgd, maar het heeft helaas niet zo mogen zijn...

Het heeft een paar jaar geduurd om zwanger te worden, een IVF-poging bracht uiteindelijk meteen succes, ondanks complicaties als gevolg van die behandeling. Na 6 weken kregen we een knipperende rijstkorrel op de echo te zien. Wat een feest ! En het werd nog mooier want na 11 weken bleek ik zwanger te zijn van een tweeling ! Nu was ons gevoel van geluk helemaal niet meer te omschrijven !

Maar ondanks onze blijdschap bleven we altijd wat terughoudend met deze gevoelens omgaan, we waren er immers nog lang niet, er kon nog zoveel misgaan. Wat waren we bang om ons geluk weer kwijt te raken. Een domper was wel de nekplooimeting in week 12. Volgens de echoscopiste zag het nekje van één van de kindjes er helemaal niet goed uit. Er kon sprake zijn van een hartafwijking of het Syndroom van Down maar het hoefde niet. We schrokken enorm. We besloten meteen om geen verdere onderzoeken te laten doen. Nee, het waren onze kindjes en meer dan welkom. Deze wondertjes zouden we met al onze liefde ontvangen.

Alles ging verder goed behalve dat ik erg moe was en veel last had van mijn rug. Bij week 16 heb ik gebak getrakteerd op mijn werk; de meest risicovolle periode hadden we goed doorstaan. De screeningsecho van week 20 bracht geen verontrustende berichten, volgens de arts ging alles goed. De kindjes lagen zelfs voor op schema qua groei. Ik heb toen nog gemeld dat ik veel last had van pijn in mijn bovenbenen en rug; ook had ik zo nu en dan last van harde buiken.

Volgens de arts was er niets verontrustends tenzij ik elke vijf minuten last van een harde buik had. Vanaf toen kregen wij er echt vertrouwen in en kochten op de terugweg naar huis twee velours blauw grijs gestreepte boxpakjes. Dat er twee jongetjes in mijn buik zaten, wisten wij toen nog niet.

Zes dagen na de controle van de arts kreeg ik opeens last van buikkrampen. Na een telefoontje mochten we meteen naar het ziekenhuis komen. In eerste instantie bleek er niets aan de hand te zijn, maar na het inwendig onderzoek betrok het gezicht van onze gynaecoloog. Ik bleek 3 centimeter ontsluiting te hebben en een uitpuilende vochtblaas (onderste vruchtzak) van 7 centimeter doorsnede. We waren volledig lamgeslagen; zo voelt het dus als de bodem onder je voeten wordt weggeslagen.

Terwijl de weeën bleven komen, was het in ons hoofd ook een circus van jewelste. Wilden we de kindjes nog zien, zouden ze hier een fototoestel hebben, welke namen krijgen ze, maar bovenal schreeuwde het in me: "nee, stop dit, laat ons de kindjes alsjeblieft houden ". Eén groot tranendal. Negen uur later bleken de weeënremmers wonder boven wonder aan te slaan. De arts durfde het aan om mij te opereren. Hij wilde de vochtblaas proberen terug te duwen en daarna een bandje (cerclage) om mijn baarmoedermond heenleggen. De kans dat het zou lukken was erg klein.

Maar, de operatie lukte, wel kreeg ik een infuus met antibiotica (de vliezen hadden lang bloot gelegen) en weeënremmende pillen (Adelat). Toen heb ik tweeënhalve week in het ziekenhuis voornamelijk plat gelegen. Het was een onrustige tijd, bij elk krampje ging er een alarmbel rinkelen. Op een gegeven moment slikte ik geen Adelat meer en de weeënactiviteit was helemaal afgenomen. De arts had cervixinsufficiëntie (slappe baarmoedermond) als oorzaak aangewezen voor de weeën.

Nu de cerclage mijn baarmoeder vasthield, waren de weeën ook opgehouden. Hij had het erover dat als het zo goed bleef gaan, ik naar huis mocht. Ik wilde voor mijn geruststelling liever blijven en dat vond onze gynaecoloog geen probleem. Vervolgens constateerde hij met de echo dat de onderste vruchtzak in het tuutje van mijn baarmoeder kroop. De arts vond het verstandig een tweede cerclage aan te brengen. Ik vond het prima, hoe meer bandjes, hoe steviger het zit, dacht ik. Ook deze operatie slaagde, ik was toen 23 weken zwanger.

Na twee dagen begonnen de weeën echter weer. Afschuwelijk, de pillen sloegen niet meer aan. Een nieuw middel dat per infuus werd toegediend, hielp wel Een dag later werd ik erg ziek zonder er zelf iets van te merken. Volgens mijn man bleef ik drinken zonder naar het toilet te gaan. Ik bleek 40,8 graden koorts te hebben en er werd met spoed een arts gehaald. Hij besloot de cerclages door te knippen en de kindjes te laten komen. Ik smeekte om nog te wachten, maar de arts was onverbiddelijk. Het voelde als het krijgen van mijn doodvonnis, want de kindjes zouden het niet overleven. Een keizersnede was uitgesloten vanwege mijn lage bloeddruk, vanwege de verwerking en bovendien dacht de arts dat de kindjes snel zouden komen na het doorknippen van de bandjes. Dit viel tegen. Inmiddels raakte ik steeds verder weg.

Ik kan mij van de bevalling nog maar vlagen herinneren; wel had ik veel pijn. Omdat het niet vlotte heeft de gynaecoloog de kindjes naar buiten gepakt. Onze twee zoontjes, Thomas en Rick zijn op 20 april 2002 na 23 weken en vijf dagen zwangerschap levenloos geboren. Ik ben op de intensive care bevallen, want ik had een septische shock. Een infectie die waarschijnlijk is ontstaan tussen de twee bandjes is er de oorzaak van dat de weeën weer op gang kwamen, de kindjes overleefden de infectie niet en vervolgens is deze infectie via mijn bloedbaan door mijn lichaam geraced en heeft veel organen stilgelegd. Ik ben door het oog van de naald gekropen. Omdat de placenta's niet loskwamen, werd ik alsnog geopereerd. Ik dacht na de operatie op mijn gemak onze jongens te kunnen bewonderen en afscheid van ze te kunnen nemen. Tijdens de operatie heb ik ook heel veel boed verloren. Daarna heb ik een week in kunstmatige slaap op de IC aan de beademing en verschillende infusen gelegen. De pastor heeft onze jongens gedoopt en mij de ziekenzegen gegeven.

In tussentijd zijn onze kanjers begraven, ik heb geen afscheid van ze kunnen nemen en dat doet pijn. Gelukkig heeft Arthur op aanraden van de verpleegsters veel foto's gemaakt. Ze waren zo lief en zo mooi. De verpleegsters hebben voetafdrukjes gemaakt en armbandjes met hun namen. Dat zijn heel dierbare herinneringen voor ons. Wij zullen Thomas en Rick nooit vergeten; zij zullen altijd in onze gedachten blijven. Samen hebben wij een gedenksteentje voor op de begraafplaats uitgezocht. Mijn man had het volgende gedichtje op hun geboortekaartje laten zetten:

Op een wolkje o zo hoog
daar zitten jullie lekker zacht
daar kijken jullie naar de regenboog
en naar de maan die lacht
sterretjes blinken om jullie heen
de zon verwarmt jullie huid
jullie zijn daarboven niet alleen
maar zijn ons vast vooruit.

Thomas en Rick steunen mama bij haar strijd, want papa wil mama niet kwijt !

Ondanks het grote verlies, mag ik blij zijn dat ik er nog ben. Ik heb aan het ziek zijn geen blijvende schade overgehouden. Het is nu 7 maanden geleden, maar ik heb nog steeds ontzettend veel verdriet. Zo goed en zo kwaad als het gaat probeer ik de draad weer op te pakken. Ik wil graag dat alles weer gewoon wordt en laten zien dat ik er weer ben, maar dat gaat met ups en downs.

Gewoon zal het trouwens nooit meer worden. Er zijn mensen die ons verdriet doen met opmerkingen als: "Dan gaan jullie toch weer naar het academisch ziekenhuis". Net alsof je daar kindjes kunt kopen, en hadden wij niet net twee kindjes verloren ? Thomas en Rick krijgen we toch nooit meer terug ? Mijn man en ik hopen nog steeds op een goede zwangerschap en overwegen verdere behandeling mits er geen ernstige risico's zijn voor mij of een eventueel ongeboren kindje. Een half jaar geleden heb ik stellig beweerd geen gegochel meer aan mijn lijf te willen, maar daar zijn we op teruggekomen. Zolang de artsen zeggen dat er nog mogelijkheden voor ons bestaan, kunnen wij de behandelingen nog niet loslaten. We blijven positief en hopen in de toekomst nog een kindje te mogen verwachten. Ik ben erg onder de indruk van deze site en wilde onze jongens ook de eer geven er op te mogen staan, samen met de andere lieve tweelingengeltjes !

---

Schrijf je in ons gastenboek?   

Lees je ons gastenboek?

---

Terug naar TweelingEngeltjes.