Mijn naam is Eliane en ik woon samen met mijn vriend Filou. We hadden allebei een kinderwens dus ik stopte met de pil. Dat ik bijna gelijk zwanger werd was voor ons een grote verassing, en verassingen gingen er komen……

Zwanger?
Het was begin september toen ik na de verhuizing me steeds slechter en zieker begon te voelen.
Ik kon s’ochtends niet goed opstaan was heel de dag door misselijk. Mijn lichaam gaf aan dat er iets aan de hand was. Door alle commotie rondom de verhuizing vergat ik dat ik gestopt was met de pil. Dezelfde week ben ik naar de huisarts gegaan om te kijken wat er met me aan de hand was. Hij vroeg me of ik zwanger was, ik dacht na en begon toch te twijfelen. Ik had niet verwacht zo snel zwanger te zijn. De dokter vertelde me dat ik de test zelf kon doen in de ochtend. Alleen het ik niet zo een geduld, de uitslag van de test was positief. Ik was zwanger!
Een gevoel van angst en onzekerheid kwamen boven. Ik voelde me zo ziek dat ik hoopte dat het snel over zou gaan omdat ik het dagelijkse ritme niet goed vol kon houden. De meeste zwangere moeder die al bevallen waren vertelde dat het ongeveer 3 maanden zou duren en dat ik me daarna beer zou voelen, nu kan mijn lichaam niets meer aan de zwangerschap valt me zwaar en dit is nog maar het begin. Maar wij zijn ook ontzettend blij en dat sleept me er door heen. Yes, we krijgen een kindje!

Ik ga naar het ziekenhuis voor een kennismakingsgesprek en controle. Bij de volgende afspraak in het ziekenhuis zou ik een termijnecho krijgen. Spannend!

Tweeling?
Op een dinsdag krijg ik mijn eerste echo. Ik loop bij de gynaecoloog omdat ik nog medicatie gebruik. Dat is niet gevaarlijk voor de baby maar het kan er wel slaperig van worden. Na dit bericht ben ik gelijk met de medicatie gestopt. Ik wil het allerbeste voor mijn baby! Ik en mijn vriend zitten vol spanning te wachten. Wat zullen we allemaal gaan zien op de echo?
De gynaecoloog zet de stick op mijn buik, en jawel ik zie iets wat op een baby lijkt. Ze zoekt verder en wij weten per god niet wat we zien. Dan zegt ze ineens: “kijk hier zie je de een, en daar zie je de ander.” WAT! We krijgen een tweeling! Mijn lijf begint te trillen. Ik moet huilen van al de spanning die loskomt, jee wat een verassing.
Ik en mijn vriend pinken nog wat traantjes weg. We kunnen het nog amper geloven. Mijn 2 baby’tjes zijn op de echo ongeveer 11 weken de uitgerekende datum is 22 mei 2004. Na de controle zitten we elkaar nog steeds ongelofelijk aan te kijken. Darna bellen we iedereen op om het grote nieuws te vertellen. Even was ik mijn pijn en moeheid vergeten, maar door alle spanning die boven kwam stortte ik in. Mijn lichaam kon die dag niet meer. In mijn gedachten is steeds het zelfde beeld Wauw een tweeling tof zeg!

Het groeit!
Leuk die buik die gaat komen je kunt al goed zien dat er iets aan het groeien is. Ik ben trots op mijn 2 kleine wondertjes in mijn buik wel krijg steeds meer klachten. Ik voel me chronisch moe en beroerd. Dit geef ik aan bij de gynaecoloog waar ik nu onder controle moet blijven omdat we een eeneiige tweeling verwachten. Onze tweeling woorden beschermd door een vlies zodat de navelstrengen niet in elkaar verstrikt kunnen raken.

Mijn bloeddruk schommelt. Het is aan de hoge kant 160/95. Veel verstand heb ik dan nog niet van, omdat er verder niet over gesproken wordt maak ik me geen zorgen. Ik ben al blij als ik de dag door kom het enige waar ik nu voor leef is om te slapen. Het unieke gevoel een tweeling te krijgen is er wel alleen verschuild het zich achter een donkere wolk.
Mijn Lichaam voelt zo ziek dat ik het vaak somber inzie.
Het is vreselijk om te leven met zoveel moeheid. Dat chronische daar krijg ik echt de balen van.
De zwangerschap is helemaal geen roze wolk voor me, kreeg ik maar wat kracht en energie om straks mijn kindjes te verzorgen. Alleen word ik met de dag zieker. Ik kan letterlijk niets. De was gooi ik in de machine om het de volgende dag pas op te hangen, zo moe ben ik maar ach het hoort erbij... zeggen ze...

Het is geweldig om te zien, mijn baby's schoppen elkaar zachtjes. Wat vertederend om te zien. Soms lijkt het net alsof ze naar ons zwaaien. Dit is wat wij zien bij de 2de termijn echo.
Het is heerlijk om mijn baby's te zien groeien. De echo maken duurt lang, mijn lichaam voelt opgejaagd alsof mijn bloed met 300km per uur door mijn lichaam stroomt. Later bleek dit mijn bloeddruk te zijn die steeds te hoog is.

Morgen is het 2004.
Een nieuw jaar een nieuw begin met dubbel geluk. Wat ben ik blij om dit jaar af te kunnen sluiten. We hebben flink wat tegenslagen gehad. Dit jaar gaat ons heel wat bieden, we krijgen het druk! Een heerlijk vooruitzicht. Wel had ik gehoopt meer van de zwangerschap te kunnen genieten. Het zou toch geweldig moeten zijn? De kinderkamer moet nog onderhanden genomen worden. Mijn schoonmoeder komt helpen want alles moet in tweevoud. Pfff ik word al moe als ik eraan denk, gelukkig ontlasten mijn familie me zonder hun zou ik het niet hebben gered. Mijn moeder merkt op dat ze mij wel heel vaak heel ziek vind dit zou eigenlijk niet moeten. Mijn bloeddruk is wel aan de hoge kant maar het is niet verontrustigend. Eigenlijk vind ik het wel best zo, zolang ik mijn rust maar heb ik maak mezelf niet veel zorgen ik heb gelezen dat een tweeling zwangerschap energie vreet. Ik zie wel wat de toekomst brengt dacht ik toen, maar nu weet ik dat mijn lichaam allang aangaf de zwangerschap niet aan te kunnen.

De dagen tikken voorbij. Het is tijd geworden voor de 3de echo.
Wat ontzettend mooi zijn jullie toch, mama en papa leven iedere keer naar de echo toe. Jullie zijn al zo groot dat jullie net meer op een foto naast elkaar kunnen. De echo val me zwaar weer voel ik heel mijn lichaam tintelen en ik voel me gespannen. Nadien eet ik wat en kom wat bij Patat met pindasaus daar kikker ik echt van op. En van melk krijg ik geen genoeg hele liters drink ik weg. Soms snakt mijn lichaam naar spinazie. Heb ijzer nodig om mijn wondertjes te laten groeien en om mezelf sterker te voelen. Van de gynaecoloog krijg ik extra hoge dosering kalium voor de rest zijn mijn bloeduitslagen goed.

Het is weer tijd voor de algemene controle. Met moeite ga ik er heen. Plasje in het potje doen, bloeddruk meten en jawel weer te hoog. De gynaecoloog voelt wat en praat met me over hoe ik me voel, Ik klaag over mijn belabberde toestand: “Als dit het is:” Hij zegt dat mijn bloeddruk toch wat aan de hoge kant is en dat ik veel rust moet nemen. Ik probeer dat ook wel maar er is veel aan de hand de laatste tijd. Hij verteld me dat hij me de volgende week op controle laat komen bij een gynaecoloog die gespecialiseerd is in hoge bloeddruk tijdens de zwangerschap. En hij wil mijn bloed laten testen om te kijken hoe mijn leverfunctie functioneert. Hij vertelt mij de symptomen van zwangerschapvergiftiging ik hoef me daarover nog geen zorgen te maken zegt hij, maar de kans ik aanwezig dat ik er later in de zwangerschap last van kan krijgen.

We zijn een weekendje bij mijn schoonouders.
Bij mijn schoonouders kom ik tot rust. Even geen stress over hoe en wat op het financiële gebied, ik kan veel dingen moeilijk loslaten en pieker over kleine dingen.

Mijn lichaam reageert heftig op alles ik voel me zo opgejaagd alsof ik de trein moet halen. Ik voel me vaker duizelig en misselijk, het bloed stroomt maar door mijn lichaam alsof er druk op de ketel staat. Mijn spiegelbeeld verhult niets. Ik zie eruit als een lopend lijk zo bleek ben ik. WE gaan een stukje lopen met de honden in de hoop dat ik ervan opknap, maar verder dan de overkant van de straat kom ik niet, ik moet terug naar bed, ik kan niet anders. Mijn schoonmoeder is bezorgd, het gaat nu wel erg slecht met me zo slecht is het nog niet eerder geweest. Op dit moment ben ik 23 weken zwanger. Bewegen voel ik ze nog niet. Wel moet ik steeds vreselijk plassen. Wie o wie drukt daar op mijn blaasje? Het is koud half januari, als ik naar de w.C ben geweest moet mijn lichaam zo hard werken om weer warm te worden, ik ril helemaal en door het rillen kreeg ik lichte pijn op mijn borst Wat is er toch aan de hand?

Vandaag heeft Filou een sollicitatie gesprek gehad, ik ben met hem meegereden om hem te steunen, ik val in de auto eventjes in slaap. Thuis duik ik gelijk mijn bedje weer in. Met de minuut krijg ik het zwaarder en zwaarder. Ik krijg lichte pijn op mijn borst de katten kom gezellig bij me op schoot liggen maar het doet pijn. Na haar van mijn buik te hebben gezet krijg ik steken in mijn borstkas een sluimerige pijn op mijn borst. Ik kan zeggen dat het heel onprettig voelt. Mijn vriend zegt dat ik morgen maar even langs de huisarts moet gaan. Wie weet is er iets aan de hand. Die nacht word ik wakker met ontzettende pijn op mijn borst het straalt uit naar mijn bovenarmen en rug. WAT IS DIT TOCH! Het doet heel veel pijn. Ik kan haast niet meer ademhalen omdat het zo pijnlijk is. Neem nog 2 paracetamolletjes en dat werkt wel. Ik val in slaap en zet de wekker maar ben eigenlijk zo moe dat ik liever niet naar de dokter ga. Toch weet ik wat kracht bij elkaar te vinden om naar de dokter te gaan.
Bij de dokter aangekomen zit de wachtkamer vol. Ik moet lang op mijn beurt wachten. De pijn is zo erg dat ik er haast niet meer van kan zitten. Ik duik de w.C in om me daar even te laten gaan. Ik ontspan wat mijn lichaam trilt zo erg ik huil en vind dit zo beangstigend. Wat er mis met me ben ik weet het niet, maar het zit goed fout! De dokter roept mijn naam en ik strompel naar binnen. Daar ontlaat ik en barst in tranen los. Ik ben zo bang en weet niet wat er met mij aan de hand is.

Mijn bloeddruk is heel hoog 200/115. Terwijl het tijdens controle rond de 170/95 zat. Ze belde de gynaecoloog op voor een spoed afspraak. Ze vertrouwd het toch niet en ik moet een hartfilmpje laten maken daaruit bleek dat ze liever had dat ik met de ambulance naar de EHBO gebracht zou worden, omdat ik misschien longembolie zou hebben.
Hier schrok ik zo van Ik wou niet met de ambulance.
Ik belde mijn vriend en hij is gekomen om me naar het ziekenhuis te brengen. Ik stortte totaal in. Had nergens geen kracht meer voor. Die helse pijn die constant aanwezig was maakte me stuk. Ik liep krom van de pijn. Wat een ellende. Aangekomen bij de eerste hulp, moest ik gaan liggen op de behandeltafel. Een dikke grote naald ging mijn pols in het deed pijn. Maar de pijn op mijn borst was heftiger. Het kon me ook niets schelen ik moest weten wat er met me aan de hand was.

Na lang wachten en veel pijn. (ik had onderhand wel 6 paracetamolletjes op) bleek ik geen embolie te hebben. De behandelende arts zei dat ik maar naar huis moest gaan en onder de wol kruipen. Hij wou me zomaar wegsturen. En het kon mij geen moer schelen. Als ik maar naar bed kon. Weg van deze tafel, weg van hier. Ik smeekte mijn vriend om te gaan. Mijn moeder belde op hoe het ging. En ik vertelde het verhaal. Ze stond erop dat ik naar de gynaecoloog ging daar de dokter immers een spoedafspraak mee gemaakt. Ik mocht me niet laten wegsturen en anders zou zij de arts wel even erop aanspreken. Dus op weg naar de afdeling waar ik nog 2 paracetamolletjes vroeg. Dat was echt mijn redding. Het was daar druk ik hield het niet meer. Daar zaten we, mijn vriend en ik. Verslagen en te wachten tot ze ons hielpen.
Het was lunchpauze! En eindelijk mochten we naar de verlosafdeling. Boven op het bed geploft en daar de ene arts na de andere aan mijn bed. Ik bleek ik het HELLP syndroom te hebben. Dit is een heel ernstige vorm van zwangerschap vergiftiging wat uiteindelijk zelfs dodelijk kan zijn voor moeder en kind. Ik kreeg een echo en mijn kanjertjes wogen daar 300 a 340 gram. De kans op overleven was er voor hun niet, ik moest zeker tot na de 28 weken wachten voordat ze een kans hadden op overleven. Eerder zou het ziekenhuis er niets aan doen. Wat er allemaal komen ging was onzeker. Dag na dag moest ik gaan leven, met een kans van meer dan 90% dat het fout zou aflopen met mijn kanjertjes. Het ziekenhuis gaat nu voor mij, ik ben ziek en mocht ik een eclampsie krijgen is het moeder eerst en dan pas kinderen.
Ik lag er tot 28 weken dus voor mijzelf en ze keken wel hoe ver ik zou komen. Een tijd van onzekerheid breekt aan, hoe moet je positief blijven als de doktoren het zo somber inzien voor mijn kanjertjes? Ik lig in het westeinde ziekenhuis, de dokteren hebben besloten om mij over te plaatsen naar Leiden, in het academische ziekenhuis, ze zijn daar gespecialiseerder dan hier, en vooral met te vroeg geboren baby's. Ze kunnen daar al zeggen dat ik niet ver ga komen En hoogstwaarschijnlijk nog minder dan 28 weken haal, we moeten duimen. Ik krijg medicatie magnesiumsulfaat en ketazin om mijn bloeddruk te verlagen. Magneciumculfaat is echt troep het voelt als hete brei die door mijn lichaam stroomt.

Ze hebben besloten in Leiden dat ik een diepe lijn krijg, dat in een grote ader in mijn nek gezet zou worden. Dan zouden ze makkelijker bloed kunnen afnemen en de medicijnen, het zo een half uurtje duren, en ik kreeg een plaatselijke verdoving. Ik ging voor 100% voor mijn baby's, ik deed echt alles voor ze niets was teveel, ik doorstond echt alles, hoe vreselijk het ook was.

Hel.
De pijn op mijn borst daar is niet mee te leven. De tijd gaat zo langzaam en de wereld lijkt vreemd voor me. Het gevoel van plaats en tijd waren weg zo ontzettend pijn deed het. Het enige wat ik uit kan brengen is gekreun van de pijn. Ik heb nooit nog nooit in mijn leven zo een pijn gehad. Soms stond ik voor de vraag hoe lang ik het nog zou volhouden want erger als dit kan niet. Na een dag gaat de pijn langzaam weg, ik kan me maar moeilijk ontspannen, ben zo ontzettend bang dat die pijn weer terug komt. Ik was gewoon in een schok van de pijn.

De lange lijn in mijn nek infecteert na 15 dagen.
Ik lig te rillen en te shaken en heb 41 graden koorts. Na een halve dag krijg ik weer veel pijn op mijn borst De dokter geeft me in de ochtend een morfine prik omdat ik het anders niet volhoud, als dit langer door ga moet ik met de zwangerschap stoppen. Dit is niet menselijk meer, niemand kan dit aan, dit gaat ver over de grens. Ik krijg weer magnesiumsulfaat, door het rillen van de koorts 41 graden kan ik het niet meer onder controle houden.Mijn bloeddruk stijgt ook weer. Deze infectie geeft een erom inpak op mijn lichaam. Zo veel pijn heb ik nog nooit gehad, het is nog erger dan de vorige keer, en het gaat niet over.

De morfine doet mij iets ontspannen, maar de pijn gaat er niet door weg. Ik slaap ook niet, in de ochtend val ik in slaap na een laf uur slaap komt het ontbijt al, ik trek dit niet. Het is een visuele cirkel waar ik in zit, slaap is nodig, als je slaapt herstel je. Dit brengt mij in een onechte situatie, ik ben er maar ook niet, de pijn verergert het alleen maar.Ik kan niets anders dan liggen kreunen en woelen. Ik zweet me te pletter, om de 2 uur moet het bed verschoond worden. Het is moeilijk om te zeggen, ik ga voor mijn baby's maar ik weet als ik dit nog eens moet dan is het over en uit.

Zo tikken de uren voorbij met ups en downs het is moeilijk en ik voel dat het einde eraan begint te komen. Ik heb alles gegeven en ik voel dat het niet lang meer gaat duren maar de artsen willen het liefst nog rekken want hoe langer ik zwanger ben des de groter de kans is op overleven. Ondanks alles houd ik het wel uit, ik lig nu al bijna 4 weken in het ziekenhuis. Ik kom elke keer dichter bij die magische 28 weken Ik schrijf iedere week in een boekje en besef al ver te zijn gekomen.

Bevallen
Het is tijd om te bevallen, ik houdt het niet meer uit, en na de daling van mijn bloeddruk vinden mijn baby's het niet meer zo gezellig in mijn buik. Op die indicatie ga ik bevallen Ik word naar de O.K gebracht voor een spoedkeizersnee. Onderhand ben ik de weg kwijt en lig daar als een zombie.Dan staat mijn vriend ineens naast me, ze zijn al bezig en ik heb niet eens iets gemerkt.

Dan zien we 2 couveuses voorij flitsen, even stoppen ze en daar zijn mijn 2 mannetjes Mijn vriend gaat naar de afdeling om even te kijken ik mag later die avond voor het eerst mijn mannetjes zien en aanraken, ik heb mijn hand over hun heen gelegd, ze waren niet groter dan mijn hand. Echt een wonder. Ze lagen allebei vol met draden toeters en bellen. Maar mijn mannetjes waren wel in leven. De volgende dag ga ik weer op bezoek bij mijn mannetjes, ik kan iets meer dan gister en ik heb echt genoten van Thymo en Thomas. Hele kleine levende wezentjes. Geweldig!

Verdriet.
Ik wordt s'nachts wakker gemaakt omdat ze bloed nodig hebben voor Thomas. Zijn hb is erg laag en ze willen dat mijn bloed proberen te verhogen. Ik hoef me verder niet druk te maken en mocht weer lekker gaan slapen. Toch maak ik me ongerust waarom maken ze me s'nachts wakker? Ik bel mijn vriend. Hij zegt als de dokters zeggen dat er niets aan de hand is laat het dan rusten. Nog geen half uur later komt de verpleegster binnen. Ze zegt dat het nu niet goed met Thomas gaat en dat ze me naar de Neonatologie gaat brengen. Ik vraag om morfine maar krijg dat niet. Ik heb veel pijn en zit in de stress om Thomas. Ondertussen bel ik mijn vriend om te vragen of hij naar het ziekenhuis komt.

Bij de neonatologie aangekomen staan de alarmen bij Thomas couveuse op rood. Het is een hard geluid en het staat in mijn geheugen gegrift. Er staan wel 6 mensen rond de couveuse. Ik zie op afstand een dokter reanimeren . De couveuse gaat op en neer. Ik heb in alle haast gelukkig mijn bril meegenomen. Ik zie in de couveuse van Thomas een klein grauw/grijs hoopje. Ik wil het niet geloven maar het kan niemand anders zijn dan mijn mannetje. Het gaat niet goed met hem. De Kinderarts komt naar me toe en zegt dat ze alles heeft gedaan wat kon. En dat ze een adrenaline stoot heeft gegeven voor het hart maar dat het niet werkt. Ik snap er vrij weinig van wat ze zegt. Ik vraag haar of Thomas dood gaat en ze knikt ja. Ik snap het niet. Om 10uur de vorige avond was alles nog normaal. Thomas is dus in 6 uur ziek geworden en overleden.

Op de afdeling begrepen ze er ook niets van. Het gebeurde allemaal zo snel en ze hebben gedaan wat ze konden. Toen kwam mijn vriend binnen en ik schudde met mijn hoofd. De andere arts stopte met reanimeren. Ze zouden Thomas van alle draden afhalen en hem dan bij ons brengen. Alle apparaten werden stil gezet. Het was ineens muis stil op de afdeling. Iedereen was verdrietig de zusters leefden echt mee.
Vanaf dat moment gaat alles heel snel. Te snel. Mijn schoonmoeder is met mijn vriend meegereden en komt laten ook de kamer binnen. Thomas ziet er uitgeput uit. Hij heeft het zwaar gehad dat kan je goed zien. Ik knuffel hem. Het is raar om een dood baby’je in je armen te hebben. Maar het voelt vertrouwd en goed. Ik geniet van mijn kleine mannetje zoveel ik kan. Later die ochtend wordt Thomas gewassen ik kan daar niet bij zijn. Heb een black out gehad. Ik voelde mijn lichaam en geest gescheiden dit was een angstig gevoel. Ik kreeg van de psychiater te horen dat het een overlevingsstrategie is. Je overleeft op dat moment zo zie ik het. Mijn lichaam was op maar mijn geest kon niet rusten. Die dag is er een stukje van mij overleden.

Thomas was bij ons in de kamer. We hebben hem vaak bij ons genomen om te knuffelen. Het was erg emotioneel je wilt hem niet kwijt.Het ergste is dat hij helemaal puntgaaf was, alles was in orde. Alleen kon mijn mannetje die infectie niet aan, zijn lichaam was nog te zwak. Thomas was nu koud en stil. Het is zo oneerlijk waarom heb ik ook die rotte ziekte gekregen. Waarom heeft Thomas geen kans gekregen om te leven? We hielden Thomas warm met dekentjes maar het hielp niet. Wij wilden hem beschermen en hem koesteren. Nu moesten wij ons kind begraven Dit is onverstelbaar en hartscheurend. Wij moesten ons mannetje begraven. Al ouder is dit het ergste wat je kunt overkomen. Maar ik kon niets voor je doen.

De dagen die daarop volgen waren zwaar, de onzekerheid en angst om Thymo werd met de dag groter. De infectie waaraan Thomas is overleden, de stavilokokbacterie had Thymo ook. Hij kreeg later antibiotica speciaal gericht daarop en knapte iets op. Hij lag aan de HFO, dit is een trilbeademing en aan allerlei infuusjes en draden. Je kon nog amper zien dat er een baby’tje onder lag. Thymo viel af tot 700 gram, omdat hij zo ziek was werd hij daarna niet gewogen omdat hij daarvoor uit de couveuse moest. Ik kreeg hem niet bij me omdat dat met de HFO niet mag. Het enige wat je kunt doen is naast de couveuse zitten en lieve woordjes fluisteren. Dit was zwaar en de gesprekken met de arts waren niet positief. Thymo had een hersenbloeding gehad en pas op latere leeftijd kunnen ze zien of het iets beschadigd heeft.
Het allerbelangrijkste zijn zijn beschadigde longetjes door de beademing, hij moet dat uit zichzelf gaan doen en het is maar de vraag hij dit kan. Na enkele weken is er geen vooruitgang en Thymo heeft weer een infectie te pakken. Op dat moment staan de artsen tegen de muur en kunnen zo nog met een medicijn aan de slag. Dextametason is een echt paarden middel dat gelukkig goed aansloeg. Na het gesprek met de arts lopen wij door de gangen, levenloos en onzeker. Het gevoel dat iemand je keel dichtknijpt omdat je zo angstig bent nog een kind te verliezen, een gevoel van angst om de waarheid onder ogen te zien, het botweg niet willen geloven maar er niet onderuit kunnen.
Even weg met je gedachten is er niet bij, op dat moment wordt je geleefd en is het overleven. Pas een jaar later kijk ik er helder op terug en besef ik dat ik toen maar at sliep en deed. Nu komt mijn moeder gevoel pas boven. En nu durf ik het gevoel ook toe te laten en te genieten van mijn mannetje.

Er zijn verschillende keren geweest dat de doktoren het somber inzagen. Probeer er dan maar een positieve draai aan te geven. Op een gegeven moment durfde ik de afdeling niet meer te bellen uit angst slecht nieuws te horen. Thymo had na het overplaatsen naar het JKZ een laag HB. Hiervoor hadden ze me gewekt net voor Thomas zijn overlijden. Nu werd ik door het JKZ wakker gebeld bijna op dezelfde tijd, dat weet je dus echt niet waar je het zoeken moet. Ik zei al tegen mezelf dat Thymo nu naar zijn broertje ging .

We zaten ook met onverwerkt verdriet De verpleging leefde wel met ons mee. Wij waren eigenlijk bezig met overleven. Het verdriet om Thomas is moeilijk te bereiken omdat Thymo zoveel zorg nodig heeft, we nemen er de tijd niet voor. Ik stop het verdriet weg en als ik er niet aan denk dat kan ik beter functioneren. Thymo krijgt van ons heel veel liefde, dubbelop zeg maar. Het rouwproces gaat langzaam. Voor mijn gevoel zit er geen tijd aan omdat ik iedere dag geconfronteerd wordt met zijn levende wederhelft. Dit geeft ons niet alleen maar verdriet. Thymo ontwikkelt zich en Thomas staat stil. De kleine dingen maken het moeilijk zoals de confrontatie met andere tweelingen, ik heb er een oog voor en ook al wil ik niet kijken mijn ogen trekken er naar toe. De tweelingen die passeren op straat daar kan ik goed mee omgaan, mar komen ze in mijn vertrouwde omgeving dan heb ik het wel zwaar. Juist omdat ikzelf wil aangeven wanneer ik het aan kan. Zo zal mijn humeur de sterkte aangeven hoe ik reageer op andere tweelingen.

Ik dacht dat ik in het begin van Thomas overlijden het zwaarste zou hebben gehad, maar dit is helaas niet zo. Het lijkt nu het rustiger in huis wordt het juist zwaarder is, ik ga me veel realiseren en ik mis Thomas echt iedere dag.

Nu is het bijna 1 jaar geleden en er komt een groot feest aan Thymo wordt 1. Omdat mijn kindjes op schrikkeldag zijn geboren was het voor mij nog bijzonderder. Een tweeling op schrikkeldag wat was dat uniek. Jammer dat het maar voor 2 dagen was. Er gaan op Thymo’s verjaardag 100 witte ballonnen de lucht in voor Thomas. Dit geeft ons een fijn gevoel. Thomas zal niet ontwikkelen. Niet groeien. Niet lachen en niet huilen. Dit zal ik moeten missen. Hij zit nu voor altijd in ons hart.

Ik heb tijdens mijn ziekenhuis opname een liedje voor mijn 2 mannetjes gemaakt. Dit zong ik iedere dag voor ze.

Schrijf je in ons gastenboek?

Lees je ons gastenboek?

Terug naar TweelingEngeltjes.