Twan* & Jorn*
Twan gestorven 24-7-2003 en levenloos geboren 16-8-2003.
Jorn geboren 16-8-2003 en gestorven 22-8-2003
E-mail: Marko en Nicole van Bergeijk
Wij zijn Marko en Nicole van Bergeijk en onzichtbare tweeling ouders van Twan* en Jorn*.
Wij zijn onze kinderen verloren aan het Twin-to-Twin syndroom (TTS) wat alleen bij een-eiige tweelingen kan voorkomen. D.m.v. ons verhaal hopen wij dat andere ouders die 1 of 2 kinderen aan TTS hebben verloren, herkenning en erkenning zullen vinden. TTS is op zich nog niet zo heel bekend, en op deze manier willen wij dat dan ook bekender maken....
Juli 2003
Ik ben 21 weken zwanger en ga voor een uitgebreide echo naar het streekziekenhuis. Tijdens deze echo werd er ook gecontroleerd op TTS. Alles was goed, de kinderen groeiden goed en er was geen sprake van TTS. Dat was een hele geruststelling want we wisten wat de gevolgen zouden kunnen zijn. Dus we konden weer volop verder genieten van de zwangerschap.
Nog geen 2 weken (23 weken zwanger) later krijg ik erg veel last van buikpijn, steken en een zeurend gevoel. Bandenpijn? Darmen? Weeën? Geen van deze opties leken het naar mijn idee te zijn. Het streekziekenhuis gebeld op zaterdag, uitgelegd waar ik last van had en gevraagd wat deze pijn kon zijn, waar het door veroorzaakt werd. De verloskundige die ik aan de telefoon kreeg adviseerde mij om rustig te gaan liggen met een warme kruik en mezelf af te leiden met een boek of wat tv kijken....Door de stress daarvan had ik ook meer last van harde buiken en haar advies opgevolgd en het hielp ook wel voor een tijdje...Ik bleef de buikpijn houden en werd ook alleen maar erger...ik leek wel een oud vrouwtje.....ik sliep heel slecht en had pijn met lopen en staan. Een paar dagen later middenin de nacht lag ik al 3 uur wakker van de buikpijn, om half 5 's nachts het streekziekenhuis gebeld om te vragen of het dan echt geen weeën waren.....Ik had geen bloedverlies, gebroken vliezen of wat dan ook wat zou lijken op een beginnende bevalling. Weer met een warme kruik in bed gestapt en tot half 9 's morgens "geslapen". Mijn buik stond helemaal strak en ik wist me geen raad meer....weer het ziekenhuis gebeld en ik moest komen. Aan de ctg gelegen de hartjes van de kinderen waren prima in orde, geen blaasontsteking en ook geen ontsluiting. Weer gerustgesteld en naar huis, de volgende controle zou die week op donderdag 24 juli zijn en als er iets was moest ik gewoon bellen en komen....dus met een gerust hart naar huis.
24 Juli 2003
Ik ben precies 24 weken zwanger op deze dag en we wachten op de gynaecoloog tot we aan de beurt zijn. Tegen 12.00 u mogen we naar binnen. De gynaecoloog vroeg meteen hoe het met de buikpijn was en hoe het ging. De buikpijn was nog net zo hevig als al die tijd en mijn buik was een enorme toeter geworden en stond helemaal strak. De gynaecoloog voelde aan mijn buik en concludeerde dat ik een buik had van een zwangerschapsduur van 40 weken van 1 kind.....dat was best veel en de gynaecoloog ging meteen kijken via de echo. We zagen de kinderen bewegen en de gynaecoloog zocht de hartjes op. 1 hartje ging prima, zoals het hoorde het andere hartje ging heel langzaam en de gynaecoloog ging dichter op het scherm zitten. Ik vroeg ook meteen aan hem "dat hartje klopt niet goed he?" De gynaecoloog zei dat dit ernstig was en tuurde naar het scherm. Marko en ik kijken elkaar aan en Marko komt dichterbij mij staan....met zijn drieën kijken we naar het scherm en zien het hartje steeds langzamer kloppen.....totdat het stopt met kloppen.........
De gynaecoloog valt achterover in de stoel en ik zeg meteen "je gaat me nu toch niet vertellen dat mijn grootste angst werkelijkheid is geworden?" Hij kijkt ons aan en zegt "ja, 1 kindje krijgt een hartstilstand terwijl we zitten te kijken, dit is niet goed, ik ga meteen contact opnemen met het LUMC in Leiden, het is hoogst waarschijnlijk TTS" "Binnen 6 uur moet je geholpen zijn, misschien kunnen ze het andere kindje nog redden......"
Verbazing, verdriet, angst, hoop en vrees en noem maar op, van alles gaat er door je heen op zo'n moment. Je bent volkomen in shock.....
Zo snel mogelijk naar Leiden toe met de auto.....onze ouders gebeld en verteld dat 1 kindje in de buik is overleden. Onze moeders gaan met ons mee....
In Leiden worden we opgevangen door een gynaecoloog die veel van TTS weet. Uitgebreide echo's volgen en de conditie van het andere kindje is nog goed. Er wordt besloten dat ik een vruchtwaterpunctie krijg en dat het overtollige vruchtwater uit het vliesje van Twan wordt afgetapt en dat als het nodig is het levende kindje (Jorn) een bloedtransfusie krijgt....en meer ruimte door het aftappen van het vruchtwater van zijn broertje Twan.
Jorn heeft alleen een soort volume toegediend gekregen, zoiets als een infuus alleen dan via de navelstreng en had geen bloedarmoede dus ook geen bloed van mij nodig. Jorn en ik kregen allebei meer lucht en ruimte door het aftappen van het overtollige vruchtwater.
De conditie van Jorn was goed en ik mocht de volgende dag naar huis.....verdriet om Twan en hoop voor Jorn...je leven staat helemaal op zijn kop. De dagen en weken daarna leefde we tussen het streekziekenhuis waar we 2x in de week op controle gingen en ons eigen huis. Een week later gingen we weer op controle in het LUMC en alles zag er goed uit voor Jorn, maar garantie hadden we nooit. de kans op een vroeggeboorte was aanwezig....
Augustus 2003
Ik ben 26 weken en 5 dagen zwanger van 1 levend kindje en 1 overleden kindje. Midden in de nacht wordt ik wakker....alles nat in bed....en meteen schiet het door mijn hoofd...vruchtwater!!!! Zo snel mogelijk het streekziekenhuis gebeld en mijn spoedtas gepakt. In het streekziekenhuis aangekomen meteen een echo en bleek dat mijn vliezen gebroken waren. Alles werd in werking gezet, ambulance, weer naar Leiden, longrijpingspuit, weeënremmers, infuus en noem maar op.....en afwachten wat mijn lichaam zou gaan doen.
In het LUMC aangekomen kreeg ik te horen dat ik strikte bedrust kreeg en dat we hoopte dat we de zwangerschap tot 30 weken vol konden houden.....als Jorn nu zou komen was het te vroeg en wisten we niet of hij het zou redden....
15 Augustus 2003
Om 19.00 uur krijg ik om de 5 minuten last van harde buiken. Ik druk op mijn bel en een verpleegster komt naar mij toe....ze luistert naar het hartje en was eerlijk, de conditie van de baby ging achteruit. Ik werd aan de ctg gelegd en daar was duidelijk op te zien dat het hartje van Jorn op een potloodlijntje ging lijken met grote dippen.....Binnen no time stond er een gynaecoloog, zaalarts en verpleegsters aan mijn bed. Ik kreeg ook krampjes wat dus weeën waren en er werd gekeken of ik ontsluiting had. Dat had ik dus niet, dus moest er een spoedkeizersnede gaan plaatsvinden. Het bed naast mij werd klaargemaakt voor de OK en we wachten totdat ik daar heen kan....
De hartslag van Jorn ging toch weer variabeler worden en om half 12 werd ik naar de verloskamer gereden voor een gewone bevalling. Om 2.50 uur is Jorn geboren met een vacuümpomp en hij werd meteen weggehaald. We zagen een ruggetje en een hoofdje en weg was hij. Hij had een strakke navelomstrengeling en moest gereanimeerd worden. Om 3.05 uur is Twan geboren. Een klein mannetje met alles erop en eraan.....in doeken gewikkeld mochten wij hem vasthouden en werden er foto's gemaakt. Ook voet- en handafdrukjes hebben we gekregen en zijn navelstrengklemmetje. We kregen te horen dat Jorn naar de afdeling neonatologie gebracht zou worden en dat zijn toestand stabiel was. Ze reden Jorn in zijn couveuse eerst naar ons toe, zodat wij hem konden zien en aanraken. Hij keek ons meteen aan met zijn oogjes en reageerde op mijn aanraking.....dat was een mooi moment voor ons.
Jorn heeft 6 dagen op de afdeling neonatologie (IC) gelegen waar hij werd verzorgd door een liefdevolle verpleging.
Jorn heeft gevochten wat hij kon, maar door de TTS waar hij toch iets van heeft meegekregen toen zijn broertje Twan stierf, door de navelomstrengeling, reanimatie en vroeggeboorte zag zijn toekomst er elke dag somberder uit. Jorn kon heel goed ademen en was een prachtig mannetje, maar zijn hoofdje van binnen werd elke dag een grotere puinhoop. Hij kreeg hersenbloedingen en infarcten en na 6 dagen knokken is Jorn op 22 Augustus 2003 gestorven. Ons mannetje was moe en kon het gevecht niet meer aan......
Twan en Jorn zijn in familiekring begraven en hebben een mooi plaatsje in ons hart! Het verdriet is onbeschrijfelijk, maar we kennen ook mooie momenten en herinneringen aan onze 'mannekes' en die koesteren we, elke dag weer opnieuw......
Schrijf
je in ons gastenboek?
