Ik ben Lily Toscani, 33 jaar.
Toen we bij een termijnecho hoorden dat we zwanger waren van een tweeling was het eerste wat Bas vroeg: 'Ze zitten toch niet aan elkaar hè?" Dat was gelukkig niet het geval, wel was er eentje wat kleiner maar dat kwam wel vaker voor bij tweelingen.
Ik barste accuut in huilen uit toen vrienden van ons in de wachtkamer vroegen hoe het was. Blij maar oh zo onzeker. Iedereen die ik het vertelde vond het ook echt weer wat voor mij en was wildenthousiast, ik ging het toen ook leuk vinden.
Tja met een tweeling ben je een medisch geval en dan ben je voer voor de gynaecoloog, het duurde even voor wij een afspraak met hem hadden, ik was toen al bijna vijf maanden zwanger.
Op de echo bleek de ene veel kleiner te zijn dan de ander en wel op een verontrustende manier.
Het is heel vreemd maar ik heb al voor die tijd het gevoel gehad dat het maar 1 baby was. Ik heb natuurlijk geen idee hoe dat voelt, twee baby maar ik zei op een gegeven moment tegen mijn moeder dat ze maar 1 besteksetje moest kopen want de ene deed het toch niet meer. Raar dat je dat toch op de een of ander manier aanvoelt.
De gyno had er niet zoveel ervaring mee en er was een specifieke echo nodig dus moesten wij naar het WkZ in Utrecht. Daar kregen we te horen waar ik al bang voor was, twin b ging het niet redden. Er is sprake van een 1 eiïge tweeling die gevoed werden door 1 placenta. Zou twin b zelf overlijden dan zou hij twin a meesleuren in zijn dood. De "grote" werd nauwkeurig onderzocht of het wel de moeite waard zou zijn om de zwangerschap te voldragen, maar hij zag er prima uit.
Twin b moest dus afgekoppeld worden. Utrecht had daar niet zoveel ervaring mee dus ik moest naar Leiden.
Gelukkig mochten we naar Leiden want tot voor kort was de ingreep alleen mogelijk in Leuven of Dusseldorf. Nu was er een Belgische arts in Leiden die met een laserstraal de navelstreng van de 'kleine" kon dichtbranden. We hadden echter een weekje Grand Canaria geboekt en we besloten om toch samen te gaan. Het zou ons te snel gaan als er tussen de constatering en de ingreep maar een paar dagen zou zitten. Wat was ik trots op mijn mooie blote lijf met twee baby-tjes erin!
We hadden die week echt nodig om vrede te hebben met de beslissing 1 van de twee in te laten slapen.
We zouden met zijn drieën onder narcose moeten en de arts zou met een dun staafje met de laser mijn buik in gaan. Voor de ingreep kwamen twee zustertjes nog naar de hartjes luisteren en die klonken zo goed dat ik heel erg ging twijfelen, dat vond ik zo'n moeilijk moment. De arts drukte mij echter op het hart dat het echt heel slecht met die kleine was. We hadden naar ons gevoel geen keus.
De ingreep verliep prima en ik kon de volgende dag weer naar huis. Ik was vrij dik, dus mensen riepen vaak uit zichzelf: "Het is zeker een tweeling!" Soms zei ik gewoon ja, soms nee en soms zei ik ja, maar 1 is er al overleden. Ik had verwacht dat ik het gruwelijk zou vinden een overleden baby in mijn buik, maar eigenlijk vond ik het wel prettig hem nog bij mij te dragen.
De bevalling verliep prima en ik had verwacht dat het een emotionele boel zou worden maar ik was zo onder de indruk van Caesar dat ik niet meer zo stil stond bij Zephyrus, Caesar is een prachtige ronde gezonde baby. We hebben toch nog even naar hem gekeken om afscheid te nemen. Hij zag er in onze beleving niet meer uit als een echt baby-tje, helemaal verweekt na drie maanden dood in het vruchtwater te hebben gedreven. Het was goed dat we hem nog zagen.
Caesar zijn broertje zou eigenlijk Branco heten maar nu draagt Caesar ook zijn broertjes naam omdat ze met zijn tweeën 1 zijn. En aangezien Zephyrus toch nooit naar school zal gaan kreeg hij de naam van de god van de wind. We hebben hem bij het ziekenhuis achter gelaten waar hij is gecremeerd en verstrooit, mee met de wind.
Schrijf
je in ons gastenboek? 
Lees
je ons gastenboek?
Terug naar TweelingEngeltjes.