Op donderdag 20-02-97 na een perfecte zwangerschap van 38,5 weken en een supersnelle bevalling van drie uur werd onze tweeling geboren Zoë en Quincy.

Alles verliep goed en er leek geen vuiltje aan de lucht.
We hadden drie mooie gezonde kindjes Mike, Zoë en Quincy.
Het eerste jaar vloog voorbij en Zoë en Quincy waren zelden ziek.
Quincy werd 16 dagen voor zijn verjaardag 's nachts ziek, maar niet echt ernstig leek het.
Hij speelde nog even met zijn zus 's nachts, at en dronk wat en nadat ik Zoë op bed had gelegd kwam Quincy bij ons in bed, hij viel rustig in slaap en zei zijn papa 's ochtends nog gedag en sliep weer verder.

Daarna ging alles zo snel, je zag hem steeds slechter worden zijn organen vielen uit, hij had een te lage bloeddruk en een te hoge hartslag.
Hij lag om 9.30 in het ziekenhuis. Hij zei nog "mama au". Diezelfde dag om 21.30 kon zijn hartje het snelle ritme niet meer aan en stopte met kloppen.

Quincy is op 9 februari begraven onder veel belangstelling van vrienden en familie. En zo is zijn jonge leventje geheel onverwachts geëindigd.

Quincy was een klein lief mannetje heerlijk ondeugend.
Altijd in staat om kattenkwaad uit te halen hoe klein hij ook was.
Hij was altijd samen met zijn zusje en andersom.
Zij hadden een ijzersterke band, een echte tweelingband
Gebroken voor een hele tijd.

En dan.......... dan gaat alles verder je hebt een tweeling waar een kindje van overleden is,altijd een verjaardag met een dubbel gevoel je bent zo blij dat Zoë jarig maar tegelijk het verdriet dat Quincy nooit die leeftijd mocht behalen als zijn zus nu heeft.

Hier zitten ze lekker samen in bad

Omdat Quincy erg van de Teletubbie's hield(waarschijnlijk iedere peuter) wilde we graag een graf monumentje in de vorm van een teletubbie,nu inmiddels 7 jaar verder zijn we daar nog mee bezig,en wil het op de een of andere manier niet lukken.

Er is wel een lieve mevrouw bezig met Po, en we hopen dat deze ooit afkomt.