Op 17 december 2000 zetten we voor de derde keer in korte tijd koers naar Wilhelminaoord: de toenmalige woonplaats van Debbie Brussaard en Charles Feijen.

We stonden een half jaar ingeschreven bij de pupbemiddeling van de Nederlandse Sheltie Vereniging toen we aan de beurt waren voor een pup. Nu kregen we brieven met namen van fokkers, die een nest hadden. Alleen ... elke keer als we belden - ook al was dat direct nadat we de brief hadden gekregen -  waren we te laat. De pups waren al verzegd, meestal via via of door internet. (De N.S.V. heeft dit probleem erkend en heeft inmiddels de opzet van de pupbemiddeling gewijzigd.) We besloten het zelf te proberen en kwamen uiteindelijk terecht bij Debbie en Charles van Gwensigor's en Of Papa Stour. Nee, zij hadden ook geen nest maar wel een teefje dat half oktober een nest zou krijgen. We mochten komen kennismaken en na een gezellig en leerzaam middagje in Wilhelminaoord gingen we naar huis met de toezegging dat wij een reutje uit het nest zouden krijgen, als dat zou worden geboren. Op 17 oktober 2000 was het zover. Er was een nest van zes Shelties geboren, drie reutjes en drie teefjes, allemaal sable.
	Met drie weken mochten we komen kijken. Charles had nog geen namen voor de pups. Hij vertelde dat hij de pups uit zijn nesten namen gaf rond een thema of film. Of wij een idee hadden? Pokémon, zei Lauro. Het wérden Pokémon namen en de sheltie die wij zouden krijgen kreeg de naam Charmeleon, met als bijnaam 'golden boy'. vanwege zijn gouden gloed. Weer drie weken later gingen we opnieuw kijken en dit keer was er heel wat meer te zien. De pups scharrelden rond het huis en hadden het druk met het ontdekken van de grote wereld. We vertelden dat we Charmeleon Simba gingen noemen en daarmee was de eerste Sheltieking een feit.
Op zondag 17 december 2000 mochten we Simba komen ophalen. We waren best zenuwachtig, want het was toch allemaal nieuw voor ons. Na de koffie, de formaliteiten en de belofte een keer met Simba naar een show te gaan was het eindelijk zo ver. Voor Debbie en Charles was het natuurlijk emotioneel om afscheid te nemen van een pup die je geboren hebt zien worden en waaraan je je hebt gehecht. En voor ons was het spannend en vreemd. Ik nam Simba achterin op schoot, waar hij al snel in slaap viel. Onderweg naar huis was het stil in de auto. We waren allemaal op onze eigen manier bezig de gezinsuitbreiding te verwerken.

Thuis lieten we Simba lekker in huis scharrelen en snuffelen. Intussen lazen we de uitgebreide informatiemap door, die we van Debbie en Charles hadden meegekregen. Want ondanks de goede voorbereiding voelden we ons knap onzeker en wilden we het boven alles goed doen.

                                                                                                                                     INDEX