| Aan
die dag was een spannende tijd vooraf gegaan. Het begon thuis met praten
over een tweede Sheltie. Dat het wel heel gezellig zou zijn voor
Simba, een vriendje erbij. Al snel waren we erover uit het we zouden gaan
voor een blue merle. Uiteindelijk kwamen we op het spoor van een fokker in
Zuid-Frankrijk, die ons een foto van een pas geboren reutje mailde. We
waren onmiddellijk verkocht. Waar de ene hond je niet aanspreekt, val je
voor de andere als
een blok. Toen begon een tijd van e-mailen met Corinne
Morpelli, de fokker van Soho Blue de l'Orchidée d'Emeraude, zoals de sheltie
officieel heette. Soho's stamboom was
indrukwekkend, de hond bleek helemaal gezond, alles zat erop en eraan en
de ogentest wees bij 7 weken uit: CEA-vrij. Kortom, niets stond Timon's
komst meer in de weg. |
 |
In Nice werd ik van het
vliegveld opgehaald door Corinne, die daar met Soho en zijn vader Murphy in de
aankomsthal stonden te wachten. Na Soho uitgebreid te hebben bewonderd en
geknuffeld begon een Frans dagje genieten. Sightseeing Côte d'Azur, een
terrasje pikken en eten op het strand van Cannes, het was allemaal even fantastisch
als onwerkelijk. 's Middags reden we naar Mme. Emeric van de gerenommeerde
kennel l'Estérazur du Lac. Hier ontmoette ik heel wat hondenfamilieleden van Soho en werd
het me duidelijk hoe Timon aan zijn naam kwam. Corinne liet me een fles Soho, een
Franse likeur zien, net zo pittig als Timon's karakter: "Il était
le chef de la portée". |
| Eenmaal
thuis bleek Timon zijn reputatie als 'le chef' onmiddellijk waar te maken. Goed op
de hoogte van de hondenregels kwam Wim naar buiten om Timon vast te houden
en ging ik naar binnen om Simba uitgebreid te begroeten. 'Zal Simba wel lief
zijn voor Timon?' vroeg Lauro wat bang. 'Tuurlijk wel', zei ik
geruststellend. Wim kwam binnen, zette Timon neer en deed de deur naar de
huiskamer open. |
