De oorsprong van het wapen van Ankeveen ligt in de middeleeuwen. Gebruik werd gemaakt van twee van de vier erkende heraldische kleuren rood, blauw (lazuur), zwart en groen (sinopel) alsmede van de metaalkleur zilver. Voor de herkenbaarheid van de omgeving werd gekozen voor de ooievaar die gezien het voorgaande niet in het wit kon worden uitgevoerd. De ooievaar werd derhalve van een wit / zwarte vogel getransformeerd in een lazuur (blauw) exemplaar! In een veel later stadium heeft deze blauwe kleur tot nogal wat misverstanden geleid. Zo is begrijpelijk dat men in de ooievaar de blauwe reiger meende te herkennen.

Gezien deze misverstanden heeft het comité 2000 zich tot de Hoge Raad van Adel (adviseert de Kroon in aangelegenheden betreffende de Adel en de overheidsheraldiek) gewend met het verzoek klaarheid in deze zaak te brengen. De Hoge Raad van Adel heeft ons van haar zienswijze in kennis gesteld, zich daarbij baserend op historisch materiaal. De uitkomst leest u hieronder:

een schild in zilver met ooievaar in lazuur
ziende naar links staande op een rietgrond van sinopel


Toen we ons onderzoek definitief hadden afgerond gebeurde er plotseling iets zeer bijzonders. Voor het eerst sedert een groot aantal jaren werden er plotseling (begin Mei) twee jonge ooievaars in het moerasgebied gelegen ten noorden van de Stichtse Kade en ten oosten van het Hollands End gesignaleerd. Kennelijk voelden de dieren zich in ons dorp op hun gemak. Als een soort witte bruid hielden zij zich lange tijd op in de weilanden, streken neer op de daken en vertoefden zelfs lange tijd boven op een lantaarnpaal om al dat drukke gedoe op het Hollands End eens op hun gemak gade te slaan. "Wij hebben Ankeveen niet vergeten" schenen zij ons te willen vertellen en zij voegden er aan toe " maar jullie keken ons eeuwenlang voor een ver familielid aan. Dat was erg slordig. Maar nu jullie alles weer aan het goed maken zijn komen ook wij weer terug zodat we gezamenlijk de festiviteiten rond het duizend jarig bestaan van Ankeveen kunnen meebeleven". Met kloppend hart beloofden wij beterschap en waren zeer verheugd over het weerzien.

bron: Ankeveen 2000