RECENSIES:

Hier de reacties van de pers op "In Mijn Eigen Koninkrijk":

Fret (juli 2010):
Eric van Dijsseldonk heeft zijn sporen in de muziek allang verdiend. In 2006 verscheen zijn eerste Nederlandstalige cd. In Mijn Eigen Koninkrijk is de opvolger en wat voor een! Muzikaal staan alle nummers als een huis. Mooi gitaarwerk en fijne arrangementen. Het titelnummer doet erg denken aan werk van Henny Vrienten. Dat komt een beetje door de Brabantse tongval van Van Dijsseldonk, maar zeker ook door het muzikale vernuft. De Terugkeer Van Retro is een geweldig nummer met een Beatleske look and feel en ook nog eens een goede tekst, want ook dat kunstje beheerst Van Dijsseldonk. In Mijn Eigen Koninkrijk bevat zat nummers die zo opgepikt kunnen worden door het grote publiek. Zullen we daarom afspreken dat deze plaat de definitieve doorbraak is van deze talentvolle musicus? Hij verdient het. (Di-Lan Sun)

Revolver (juni 2010):
'Alles is al eens gedaan en veel beter en mooier ook', zo klinkt het in De Terugkeer Van Retro. Je zou er somber van kunnen worden, maar Eric van Dijsseldonk (o.a. Smalltown Romeos, De Gigantjes, Ricky Koole, Songwriters United, The Revolvers) beschikt over de gave om subtiel en soms met een knipoog, een retro-sixties en seventies popsound tot warme, vertrouwde en vooral tijdloze Nederpop om te toveren. Net als JW Roy en BJ Baartmans overigens, met wie Van Dijsseldonk dezelfde muzikale visie deelt.
Op In Mijn Eigen Koninkrijk doet hij dat voor de tweede keer in zijn moerstaal. Inclusief een charmante zachte G. Ook blijft hij tekstueel dicht bij zichzelf, waardoor je als luisteraar heel snel door de pure eenvoud van zijn liedjes gegrepen wordt. Zelfs als het om een slaapliedje gaat. Wanneer Eric van Dijsseldonk het afsluitende Naar Dromenland zingt, kan het nauwelijks beter. Of mooier. **** (Edwin Ammerlaan)

Heaven (juni 2010):
Groots.
Eric van Dijsseldonk trekt op zijn tweede Nederlandstalige cd logisch de lijn door van zijn Bijna Lente in acht eigen nummers, een cover van Henny Vrienten, hertalingen van Trish Murphy en Wouter Planteijdt plus zijn eigen Can You Hear Me (33 1/3).
Hoewel hij in alle songs steeds zelf drums, percussie, bas, piano en gitaar speelt, creëert hij een organisch en vol bandgeluid. In drie nummers zijn scherp gearrangeerde blazers een soulvol extraatje, terwijl ook toetsenisten Roel en Erik Spanjers en zangeres Maaike Hermans incidenteel bijspringen.
Van Dijsseldonks heeft een groot talent voor het schrijven van semi-tempo nummers en ballads. Daarin combineert hij de verschillende instrumenten op schijnbaar terloopse wijze tot mooi vloeiende melodieën met daarin vaak nadruk op harmonieuze refreinen. Zo staat hij in de traditie van roots, soul en pop zoals die zich de laatste 45 jaar hebben ontwikkeld.
Hoewel Van Dijsseldonks muziek daardoor op en top Amerikaans lijkt, is zij paradoxaal genoeg juist bij uitstek Europees. Dat komt doordat hij die genres altijd ondergeschikt maakt aan zijn songs en ze op een zelden gehoorde manier laat samenvloeien tot een gelaagd, maar logisch geheel.
Omdat Van Dijsseldonk een persoonlijke invalshoek vindt in teksten over het raadsel van inspiratie, lust, liefde, verlangen, verdriet, zijn overleden vader en zijn liefde voor zijn kind, spiegelt hij ook de levens van andere volwassenen. Zo bewijst hij nog maar eens dat er ook voor hen popmuziek wordt gemaakt. ****
(Ruud Heijjer)


Oor (juni 2010):
“Melodieën van Johan-achtige schoonheid... Crowded House in het Nederlands.” Dat stond hier te lezen naar aanleiding van de vorige cd van deze zanger/songschrijver, die na zijn carrière met Smalltown Romeos solo naar de eigen taal overschakelde. Eric van Dijsseldonk is een rasmuzikant en liefhebber. Hij speelt gitaar bij Ricky Koole, Laura Vane, JW Roy, The Revolvers en Songwriters United. Hier speelt hij, op de Hammond en wat toeters na, alles zelf.
In de titelsong horen we zijn liefde voor The Band terug, even later zijn The Beatles niet ver weg, maar hij durft ook (samen met talent Maaike Hermans) een liefdeslied van Americana-zangeres Trish Murphy naar een zomerse Eindhovense dag in oktober te transformeren. Of een trieste track van collega Wouter Planteijdt te vertalen en op te nemen met voornamelijk een piano en een meetreurende gitaar. De teneur is niet altijd vrolijk en ook komt hij cynisch tot de conclusie dat alles al eens gedaan is, en beter. Toch te laat geboren dus? Nee, omdat er ook nog zoiets bestaat als tijdloze muziek en er voor een klassiek popliedje als De Terugkeer Van Retro altijd plaats is. Ook in 2010.
(Willem Jongeneelen)

De Strepen Van Spits (Radio 2, 8 mei 2010):
'Alles is al eens gedaan. En veel beter en veel mooier, ook!' Zegt zanger/gitarist Eric van Dijsseldonk. Bijna veertig jaar is hij. Afkomstig uit Eindhoven, ook al woont hij nu in Nijmegen. Hij houdt van ouderwetse popmuziek. Zijn helden zijn The Band en The Beatles, ook al wil hij 'niet teveel overkomen als een oude lul'. Hij houdt van ideeën die van binnenuit komen. En dat hoor je op zijn derde soloplaat, In Mijn Eigen Koninkrijk. Eric van Dijsseldonk zingt bewust in het Nederlands. Hij wil 'binnenkomen bij het publiek'. En hij hoopt dat dit lukt, als hij zijn werk 'nog persoonlijker' maakt. En daarom zingt hij zijn rootsy popsongs in het Nederlands. Live wordt hij bijgestaan door een combo, met onder meer Marcel de Groot, maar op dit album speelt hij bijna alles zelf. Eric van Dijsseldonk en In Mijn Eigen Koninkrijk. Elf songs - zes strepen.
(Frits Spits)

File Under (mei 2010):
Een cd uitbrengen, zo moeilijk is dat niet. Maar als het gebeurt op het label van goede-smaakgoeroe Leo Blokhuis is dat toch een welkom kontje omhoog voor een artiest. Zanger/gitarist Eric van Dijsseldonk speelde in de band waarmee Blokhuis en partner Ricky Koole afgelopen seizoen langs de theaters trokken. Hij maakte al eerder platen, met zijn eigen band Smalltown Romeos, als soloartiest en met JW Roy en The Watchman. Nooit echt doorgebroken, maar lekker bezig. Een musician’s musician, te huur als je ’t richting Americana en folkpop zoekt.
Vanwege zijn muzikale voorkeur en Brabantse tongval ligt wat zijn nieuwe cd betreft een vergelijking met JW Roy en Gerard van Maasakkers voor de hand. Het titelnummer "In Mijn Eigen Koninkrijk" (beste nummer van de plaat ook) had probleemloos op de albums van deze referenties kunnen staan. Erics mooi gearrangeerde Doe Maar-cover "De Laatste X" valt ook niet uit de toon, ook al omdat zijn stem een beetje op die van Vrienten lijkt. Geen gouden strot, wat gaat storen als Eric echt probeert te zingen zoals in "Vanmorgen" en "Hou vol". Wie niet allergisch is voor sentiment zal vertedering voelen bij kinderslaapliedje "Naar Dromenland' en relatiebezegelingsduet "Zomer in oktober". Koning Gemoedelijk houdt van klein geluk.
(Guus Hoogaerts)

Eindhovens Dagblad (2 april 2010):
Eric van Dijsseldonk: "Ik ben meer een gevoelige jongen"
(door Frank van den Muijsenberg)

"Alles is al eens gedaan", zingt Eric van Dijsseldonk op zijn nieuwe album. "En veel beter en mooier ook." De elf melodieuze liedjes zullen inderdaad geen muzikale revolutie veroorzaken, maar daar streeft Van Dijsseldonk ook niet naar: "Ik houd van ouderwetse popmuziek." De oud-inwoner van Veldhoven en Eindhoven presenteert de cd 'In mijn eigen koninkrijk' maandagavond 5 april (Tweede Paasdag) in café Meneer Frits in Eindhoven.

Van Dijsseldonk (39) houdt zich nauwelijks bezig met de heersende trends in de rockscene. Of hij ontdekt ze pas lang nadat ze hip waren. "Ik kan er niet tegen als de zoveelste nieuwe hype wordt opgepikt, waarna blijkt dat zulke muziek in de jaren tachtig ook al werd gemaakt. Heel veel hippe muziek is conceptueel, het bedachte straalt er vanaf. Ik houd juist heel erg van ideeën die van binnenuit komen, al wil ik nou niet teveel als een ouwe lul overkomen."

De songs op 'In mijn eigen koninkrijk' zijn zeker niet ouderwets, eerder tijdloos. De alleskunner, die bijna alle instrumenten zelf inspeelde, refereert met plezier en respect aan het oeuvre van zijn inspiratiebronnen. Het titelnummer doet dankzij de rechttoe-rechtaan productie, de blazers en het zwierige orgeltje denken aan het werk van The Band, de groep die eind jaren zestig de basis legde voor het Americana-genre. The Beatles, en dan vooral de lp's uit hun latere periode, liggen overal op de loer, terwijl ook The Byrds om de hoek komen kijken. "Ik houd heel erg van poppy melodieën", legt Van Dijsseldonk uit. "The Band en The Beatles zijn hele grote voorbeelden voor mij, dus als jij die invloeden terughoort, beschouw ik dat als een compliment."

De teksten zijn net zo gevarieerd als de muzikale stijlen. Sommige zijn heel intiem, zoals het slaapliedje 'Naar dromenland', en 'Zie je mij nou staan'. Laatstgenoemde song gaat over zijn te vroeg gestorven vader. "Ik ben bewust in het Nederlands gaan zingen om mijn werk nog persoonlijker te maken. Niet om iedereen te laten weten hoe 't met mij gaat, maar het zou raar zijn om zo'n persoonlijk liedje over mijn vader in het Engels te brengen. Dat zou wèl heel veilig zijn geweest, omdat ik dan niet zo naakt op het podium had gestaan. Maar ik wil dat de songs binnenkomen bij het publiek. Rock 'n roll is meer iets voor stoere jongens, ik ben meer een gevoelige jongen."

Los van zijn carrière als solo-artiest is Van Dijsseldonk een veelgevraagd (gast)muzikant. Hij begeleidde zangeres Ricky Koole en popkenner Leo Blokhuis tijdens hun theatershow, speelt in de band van soulzangeres Laura Vane, maakt deel uit van het trio Songwriters United en is te horen op platen van onder anderen JW Roy. Daarnaast deed Van Dijsseldonk mee aan tribute-projecten voor onder andere The Band en George Harrison. "Ik vind heel veel dingen leuk. Voor een deel zijn ze ook noodzakelijk, het is heel moeilijk om met een activiteit je agenda als professioneel muzikant vol te krijgen. Het heeft allemaal zijn charmes."

Het zelf schrijven en spelen van liedjes blijft een artistieke noodzaak voor Van Dijsseldonk, sinds drie jaar woonachtig in Nijmegen. "Op een gegeven moment begint 't te kriebelen en moet zo'n soloalbum eruit. Deze plaat is echt helemaal van mij. Ik doe wat ik graag doe; ik ben best een bevoorrecht mens, ook al word ik er niet heel erg rijk van. Maar dat weet je als je eraan begint."

Scroll naar beneden voor de volgende recensies van "Bijna Lente":

Ntb Muziekwereld (juli 2007): "...een overtuigend zanger die zich naadloos voegt binnen de band die swingt als de nete, hecht samenspeelt en die zich ook qua arrangementen ver buiten de strakke grenzen van de gitaarpop durft te begeven."
Brabants (juni 2007): "...een Nederlandse cd vol eigentijdse jonge sound van popgitaren..."
Heaven (mei 2007): "Zo heeft Eindhoven (...) een helaas nog altijd onontdekte attractie van de eerste orde."
Revolver (maart 2007): "Al met al een verrassend dynamische en stemmige popplaat."
OOR (januari 2007): "Melodieën zowaar van Johan-achtige schoonheid.(...) Crowded House in het Nederlands."
Plato.nl (december 2006): "Iedereen die denkt dat heerlijke gitaarpop en de Nederlandse taal niet samen gaan, daag ik uit om eens naar deze plaat te luisteren"
File Under (18-12-06): "Muziek een 9, teksten: 8, muzikanten: 9, zang: 8. Accent van de zanger: een 4. En nu snel een Engelse versie uitbrengen, alsjeblieft!"
Musicfrom.nl (6-12-06): "Een Nederlandstalig meesterwerk gekleurd door een mooi Brabants accent"
Ctrl.Alt.Country website (november 2006): "Prima liedjes, pakkende teksten, dito zang"
Eindhovens Dagblad (21-11-06): "Eindhoven is veel meer dan Rockcity"
Folkforum.nl (31-10-06): "Nederlandstalig meesterwerkje vol met aansprekende popliedjes"

Ntb Muziekwereld (juli 2007):
Dijsseldonk - Bijna Lente
Dijsseldonk is de band rond zanger, gitarist en songschrijver Eric van Dijsseldonk, die al jaren grossiert in pakkende popliedjes. Eerst als frontman van Smalltown Romeos, later onder eigen naam en sinds kort in eigen taal. Eind 2006 verscheen dit eerste Nederlandstalige album 'Bijna Lente'. Het is een afwisselend album met gloedvolle gitaarpop, sprankelend, dan weer overdonderend, melancholisch, tot aan zwoele jazz in het slotnummer 'Nergens Heen'. Bij Dijsseldonk klinken de gitaren zoals ze moeten klinken en zijn ze smeuïg gespeeld wat leidt tot een lekker vet geluid en vaak ook tot een underground feel. Dat laatste onderscheidt Dijsseldonk van de andere Nederlandstalige popgroepen, de muziek heeft meer diepgang omdat de kelder ook is meegenomen. Eric van Dijsseldonk is een overtuigend zanger die zich naadloos voegt binnen de band die swingt als de nete, hecht samenspeelt en die zich ook qua arrangementen ver buiten de strakke grenzen van de gitaarpop durft te begeven.
Ik sluit me daarom volledig aan bij de oproep die op plato.nl staat: "Iedereen die denkt dat heerlijke gitaarpop en de Nederlandse taal niet samen gaan, daag ik uit om eens naar deze plaat te luisteren".

Brabants (juni 2007):
Dijsseldonk - Bijna Lente
Op een Nederlandse cd vol eigentijdse jonge sound van popgitaren staat een Brabants nummer dat simpelweg Eindhoven heet. Het betreft hier de cd van zanger, songwriter Eric van Dijsseldonk die zijn tekstinspiratie voor deze schijf vooral put uit de belevingswereld van een jongeman. Hij zingt onder meer over gebroken relaties (Mooi geweest, Weer geprobeerd, Ik kan best zonder jou, Geen gehoor) en filosofeert over het leven en de hedendaagse misstanden (Geen zin, Nergens heen). De zangteksten worden ingebed in brede gitaren en drums. De bluessfeer van de cd komt prachtig uit in het lied Zwak voor jou.
Achterin het tekstboekje staat "opgedragen aan Club Romeo, huis vol herinnering, plek van inspiratie 1998 - 2006". Het lijkt of dat de auteur, die ondertussen in Nijmegen woont, hier afscheid heeft genomen van Eindhoven. Dat wordt mede bevestigd door zijn lied Requiem voor de Romeo's. Wat het dialectlied betreft, liet Van Dijsseldonk ons weten: "Dat ene lied kon niet anders dan in dialect. Ik heb ongeveer 16 jaar in Eindhoven gewoond en ik weet waarover ik zing." Dat is ook zeker uit het prachtige 'loflied' te proeven.

Heaven (mei 2007):
Dijsseldonk - Bijna Lente
Volle bloei.
Brabander Eric van Dijsseldonk maakt al jaren popmuziek, eerst in de Smalltown Romeos en daarna solo, maar brak ook met zijn prachtige, introspectieve cd 33 1/3 niet door. Nu verrast hij net als andere Brabantse songwriters met Nederlandstalige songs, die ook stevig wortelen in de Engelse poptraditie. Hij mixt zijn voorkeur voor natuurlijke melodielijnen à la Crowded House steevast met Americana. Shiner Twins-drummer Nicky Hustinx en bassist Harmen de Bresser brengen die onmiskenbaar rootsy accenten in. Ook zij speelden bij rootsfather JW Roy, net als oude vriend/producer Gabriël Peeters, co-gitarist Ruud van den Boogaard en Van Dijsseldonk zelf.
In veel songs combineert Van Dijsseldonk zijn grote gevoel voor melodie met melancholie: bijna alle elf nummers staan in het teken van verlangen en verlies van liefde en vriendschap net zo goed als van zijn voormalige groep.
In de weemoedige opener Weer Geprobeerd combineert Van Dijsseldonk pop en roots met een felle, langzaam ontsporende gitaarsolo, die een gedoemde liefde beeldend onderstreept. Ook in de andere songs soleren Van den Boogaard en hij venijnig. Halftempo, hypnotiserend rocken kan zijn band ook, zoals in het dreigende Ik Kan Best Zonder Jou. Boven het zinderende, de tv-cultuur bespottende Geen Zin zweven Neil Young & Crazy Horse in hun beste jaren nog duidelijker.
Zo heeft Eindhoven, volgens Dijsseldonk"de lillikste stad van 't land", een helaas nog altijd onontdekte attractie van de eerste orde. (Ruud Heijjer)

Revolver (maart 2007):
DIJSSELDONK Bijna Lente
gitaarpop ***
Dijsseldonk is de band rond Eric van Dijsseldonk. Die kennen we nog van Smalltown Romeos. Daar manifesteerde hij zich als vaardige liedjesschrijver en dito zanger/gitarist. Bij Dijsseldonk doet hij dat ook allemaal, maar dan in de Nederlandse taal. Op het debuutalbum Bijna Lente elf pakkende gitaarpopsongs. Vergeleken met Dijsseldonk's laatste soloplaat 33 1/3 is de muziek van roots/americana naar mainstream poprock opgeschoven. Net als bij de Romeos zijn de melodieën een sterk punt, maar ze klinken wat dikker dan we gewend waren. De stevige uptempo gitaarpop (Geen Gehoor) wordt smaakvol afgewisseld met melancholische ballades (Mooi Geweest). Smaakvolle afsluiter is het jazzy Nergens Heen. De nummers hebben een extra dimensie gekregen door de Nederlandstalige teksten, waardoor de luisteraar de nummers onmiddellijk kan duiden en meegenomen wordt in de sfeer van de muziek. Dat geeft het geheel een veel grotere impact en lijkt dus een verstandige keuze. Al met al een verrassend dynamische en stemmige popplaat. (Willem Huetink)

OOR (januari 2007):
DIJSSELDONK - BIJNA LENTE
Nederlandstalige rootspop
Het lijkt besmettelijk. J.W. Roy en B.J. Baartmans, beiden oorspronkelijk ook afkomstig uit het Zuidoosten van Brabant, gingen Eric van Dijsseldonk voor in het (tijdelijk?) overschakelen van het Engels naar het Nederlands met een wat zachtere g. Ook bij deze Eindhovenaar pakt dat opvallend goed uit. Het is ronduit verbazingwekkend hoe gemakkelijk en volkomen natuurlijk die transformatie naar dat Nederlands gaat. Waar dat bij anderen vaak wringt en die taal eerder in de weg zit, daar weet Dijsseldonk de juiste toon en woorden te vinden. Dat hij razend knappe popliedjes kon schrijven wisten we al van zijn albums als medefrontman van The Smalltown Romeos en zijn Engelstalige soloplaat. Weemoedig raakt hij de juiste snaren, als hij met zijn band het tempo opschroeft zijn z'n melodieën zowaar van Johan-achtige schoonheid. Het nummer Zwak Voor Jou is gewoon Crowded House in het Nederlands. Verder heeft Dijsseldonk een knappe vooruitziende blik in de ode aan de lelijkste stad van Nederland: 'En PSV hét weer gelijk gespeuld, mar ze worre toch kampioen!' WILLEM JONGENEELEN

Plato.nl website (december 2006):
DIJSSELDONK - Bijna Lente
Achter de naam Dijsseldonk gaat Eric van Dijsseldonk schuil. In het verleden de drijvende kracht achter de nooit echt doorgebroken Eindhovense band The Smalltown Romeos. Op zijn solodebuut 33 1/3 zong Dijsseldonk nog in het Engels, maar voor opvolger Bijna Lente (het wil inderdaad maar niet echt opschieten met de winter dit jaar) heeft hij gekozen voor het Nederlands. Dat lijkt een verstandige keuze, want het geeft de mooie en over het algemeen stemmige popliedjes van Dijsseldonk op één of andere manier iets extra's. Vergeleken met zijn vorige platen hebben de roots-invloeden een stap terug gedaan en hebben de pop-invloeden terrein gewonnen. Ook dit lijkt een slimme keuze, want Bijna Lente sprankelt. Iedereen die denkt dat heerlijke gitaarpop en de Nederlandse taal niet samen gaan (en zo dacht ik er zelf pas ook nog over) daag ik uit om eens naar deze plaat te luisteren. Grote kans dat Dijsseldonk ook jou weet te verrassen met deze hele aangename plaat.

File Under website (18-12-06):
DIJSSELDONK - Bijna Lente
Je kunt een boel aan het geluid van een cd veranderen door middel van allerhande knoppen op je versterker en/of equalizer. Als ze de bas een beetje vergeten zijn in de mix, dan help je een handje en met de trebleknop kun je ook best een foutje bijsturen. Aan het accent van een zanger kun je echter weinig veranderen. Hoe graag je dat ook zou willen. En dat is best jammer. Want bij Bijna Lente, Eric van Dijsseldonk's eerste Nederlandstalige plaat zou ik echt heel graag dat Brabantse accent willen wissen. Voor mij vergalt dat accent (denk Nol Havens en dan rechtsaf Brabant in met een heel arsenaal aan zachte g's) namelijk een groot gedeelte van mijn luisterplezier. Het ligt meer dan waarschijnlijk helemaal aan mij hoor, misschien heeft u er bij beluistering helemaal geen last van, maar ik kan zo eigenlijk helemaal niet genieten van de liedjes. En dat frustreert me, want ik hoor écht wel dat Eric een bovenmatig getalenteerd liedjesschrijver is. Dat wist ik overigens ook al wel van zijn vorige plaat 33 1/3 die mij door de omstandigheden waarin ik het luisterde ontroerde. Maar die plaat was dus helemaal in het Engels en dan heb ik nergens last van. Nu kan ik nog net genieten van bijvoorbeeld de prachtige slow blues "Mooi Geweest" omdat daarin dat Brabantse accent daar nog enigszins in toom gehouden wordt, maar verder moet ik echt heel hard werken voor deze plaat. Cijfers geef ik nooit voor cd's, voor Bijna Lente maak ik een uitzondering: muziek een 9, teksten: 8, muzikanten: 9, zang: 8. Accent van de zanger: een 4. En nu snel een Engelse versie uitbrengen, alsjeblieft! (Coen Schilderman)
File: Dijsseldonk - Bijna Lente
File Under: Almost Spring was een betere titel geweest.

Musicfrom.nl (6-12-06):
Dijsseldonk - 'Bijna Lente'
door: Edwin
stijl: Nederlandstalige pop

Dat Eric van Dijsseldonk weet hoe hij liedjes moet schrijven wordt snel duidelijk als je zijn cv leest. Als frontman van de Smalltown Romeos bracht hij reeds twee albums uit om in 2004 solo verder te gaan. Daarnaast speelde hij samen met onder andere JW Roy, The Watchman, George Devore en Trish Murphy en maakt hij onderdeel uit van Songwriters United. Zijn eerste wapenfeit als solo-artiest Dijsseldonk was het Engelstalige '33 1/3', nu gevolgd door het album 'Bijna lente'. Een Nederlandstalig meesterwerk gekleurd door een mooi Brabants accent.
Onlangs is het zesde nummer op het album, 'Eindhoven', uitgebracht als single. Regionaal gezien een goede keuze, maar voor een landelijke presentatie van het album lijken andere nummers beter geschikt. Zo is het titelnummer 'Bijna Lente' een heerlijk toegankelijk popliedje wat goed bij deze tijd van het jaar past en een breed publiek zeker zal aanspreken. Ook de nummers 'Maandag' en 'Mooi Geweest' ondersteunen muzikaal erg goed het gevoel wat uit de tekst spreekt.
Een vreemde eend in de bijt is het nummer 'Nergens Heen' waarmee ze het album afsluiten. Het heeft een heerlijke jazzy inslag en de gitaarklanken hebben in de verte iets weg van de Bill Frisell sound: dromerig en warm. Het is een geheel ander geluid dan de rest van de nummers op het album. Een experimenteel uitstapje of een aankondiging van een nieuwe richting? We hopen het laatste, want het siert de stem van Dijsseldonk op een erg mooie manier.
Er is een klein minpuntje te ontdekken op dit album en dat is de mix. Het valt op dat de gitaarpartijen iets te dominant in de mix staan en hierdoor de zang, bas en drums soms in de verdrukking komen. Het stereobeeld mist hierdoor de transparantie en warmte die ze zou kunnen hebben. Soms wordt geprobeerd dit op te lossen door een flinke galm op de gitaar, maar helaas mist dat zijn doel.
Deze cd is zeker een aanrader voor de luisteraars die het Nederlandstalige lied kunnen waarderen. De recensent in deze kijkt er naar uit de heren live te zien spelen.

Ctrl.Alt.Country website (november 2006):
DIJSSELDONK “Bijna Lente” **** (4 sterren)
JW Roy deed het al. BJ Baartmans niet zo heel erg lang geleden nog. En nu laat ook voormalig Smalltown Romeos-kopstuk Eric van Dijsseldonk zich verleiden tot een volledige langspeelplaat in het Nederlands. Bij onze noorderburen groeit klaarblijkelijk dus bij steeds meer artiesten binnen de roots music scene aldaar het verlangen om zich in hun eigen taal te uiten. En dat is een ontwikkeling die wij van hieruit eigenlijk alleen maar kunnen toejuichen. Die keuze voor het Nederlands lijkt immers een meesterzet als het erom gaat een groter publiek aan te spreken. Kijk in dat verband bijvoorbeeld maar naar het succes van een groep als Rowwen Hèze. Dat gezelschap blijkt ondertussen steeds weer goed voor een stevige verkoop van zijn albums, daarmee gepaard gaande topnoteringen in de vaderlandse hitparades en uitverkochte concerten. Een gegeven, waaraan de grotere toegankelijkheid van hun teksten zeker niet vreemd zal zijn. Het kost het publiek nu eenmaal minder moeite om mee te kunnen in het Nederlands.“Bijna Lente”, de nieuwe van Dijsseldonk en het eigenlijke onderwerp van deze bespreking, klinkt als geheel een stuk steviger dan zijn voorganger, het nog grotendeels akoestische “33 1/3”. Voor heel wat van de liedjes daarop is als je ’t ons vraagt de term pop veel meer op zijn plaats dan (roots)rock. Dat geldt bijvoorbeeld al voor het knappe, op indringende wijze een mislukte liefde bezingende openingsnummer “Weer Geprobeerd”. Dat nummer groeit mede door het voortreffelijke snarenwerk van producer Gabriël Peeters erin tot een perfecte gitaarpopdeun uit. En ook “Bijna Lente”, het door zijn wat aparte, positivistische benadering van de momenteel helaas weer volop regerende donkere najaarsdagen opvallende titelnummer, is zo’n echte oorwurm van een popsong, geknipt voor radiogebruik. Het slome, aan een uitzichtloze “crush” bestede “Maandag” valt dan weer wel onder de noemer roots rock en is daarmee een uitzondering hier. Vervolgens zijn er de sombere, sfeergewijs aan iets als “Under The Milky Way” van The Church herinnerende ballade “Mooi Geweest”, het ingehouden rockende en van het zelfvertrouwen bulkende definitieve afscheidslied “Ik Kan Best Zonder Jou” en het ongemeen mooie, in het eigen dialect gebrachte “Eindhoven”, een ode aan de “misschien wel lillekste stad van het land”, die van Dijsseldonk getuige een regel als “wa d’r ok mag gebeure, ik blijf vur altijd an jouw kant” toch een heel warm hart toedraagt. Het onder stevige gitaren kreunende “Geen Gehoor (Als Jij Niet Luistert)” kaart aansluitend daarop treffend een zeer eigen aan de tijd van nu aan, “Zwak Voor Jou” is een aan schuifeltempo gebrachte uiteenzetting over een oude vriendschap die eigenlijk al net iets meer blijkt, “Geen Zin” haalt bijtend uit naar het alsmaar meer als vervangleven fungerende fenomeen televisie en de wereld in z’n algemeenheid, “Requiem Voor De Romeo’s” is een ingetogen muzikale slotmis voor zijn ex-groep en “Nergens Heen” een jazzy kroniek van de aangekondigde dood van een relatie.De slotsom? Dit is een erg knappe plaat! Prima liedjes, pakkende teksten, dito zang. Meer moet dat voor ons absoluut niet zijn!

Eindhovens Dagblad (21-11-06):
Eindhoven is veel meer dan Rockcity
(door Peter Borgers)

‘Bijna Lente’ van Dijsseldonk is de eerste Nederlandstalige – lees: Brabantstalige- plaat van zanger, gitarist en songschrijver Eric van Dijsseldonk. Voorheen was hij voorman van The Smalltown Romeos. Een heus requiem voor die groep staat op dit album. ‘Bijna Lente’ klinkt meer naar herfst, een waas van melancholie hangt over de muziek. Van Dijsseldonk heeft een ruime ervaring in liedjesschrijven. Zijn composities zijn goed gestructureerd en glijden lekker je oren in. Bovendien is de man een uitstekend gitarist, het instrumentale peil van het album is behoorlijk hoog. ‘Bijna Lente’ is nagenoeg live opgenomen, het ongedwongen karakter dat de muziek daardoor krijgt, mag je gerust Brabants noemen. Al met al een album dat in de Brabantse platenkast naast JW Roy’s ‘Laagstraat 443’ kan staan. Met de single ‘Eindhoven’ heeft Van Dijsseldonk zich al aardig in de kijker gespeeld. Ten koste van de stad, want de VPRO vertaalde ‘lillikste stad’ letterlijk in ‘lelijkste stad’ – en dat voelt toch niet hetzelfde. Eindhoven heeft in ieder geval weer wat om zich druk over te maken, al brengt de stad dus goede muziek voort.

folkforum.nl (31-10-06):
“Bijna Lente”: Nederlandstalig meesterwerkje van Eric van Dijsseldonk
door Sjak Janssen

Twee jaar geleden verraste Eric van Dijsseldonk de muziekwereld met zijn debuut 33 1/3, een ongekend frisse akoestische Engelstalige plaat met duidelijke Beatles invloeden. Die ingrediënten zijn op Bijna Lente ook te ontdekken. Toch laat deze nieuwe plaat een andere Dijsseldonk horen. Namelijk een singer-songwriter die een brug slaat tussen frisse popliedjes en aangrijpende luisterliedjes. Aanstaande zondag 5/11 presenteert hij zijn nieuwe album in Eindhoven.

De maatschappij de rug toekeren en van de muziek leven! Welke muzikant droomt daar niet van. Maar de realiteit is vaak anders. ‘Of je moet in De Dijk spelen. Anders kun je het wel vergeten. Op zich zie ik ervan leven ook niet als een doel. Ik wil gewoon mooie muziek maken.' Aan het woord is Eric van Dijsseldonk, zittend aan een tafeltje in Grand café Berlage te Eindhoven, de plaats waar hij zondag 5 november zijn tweede soloplaat Bijna Lente presenteert. In het voorprogramma zijn dan akoestische popliedjes van duo Penny Lane, bestaande uit zangeres Ellen en gitarist en ex-voetballer Björn van der Doelen, te horen. De grotendeels live ingespeelde plaat "Bijna Lente", in de klassieke bandbezetting van twee gitaren, bas en drums werd geproduceerd door Gabriël Peeters, moet aan de man gebracht worden. Ondanks dat hij een grondhekel heeft aan netwerken, doet de zanger alles zelf. Op de vloer van Berlage rust daarom een gitaarkoffer. Met inhoud, want een lokale radiozender heeft Eric uitgenodigd om liedjes te komen spelen van zijn nieuwe cd. De naam doet het al vermoeden. "Bijna Lente" is een Nederlandstalig meesterwerkje vol met aansprekende popliedjes. Een voorbeeld is het aanstekelijke liedje "Eindhoven", een in dialect gezongen ode over de lichtstad die op single is uitgebracht. Maar waarom Nederlandstalig? Zijn muzikale progressie, zegt hij, dwingt hem in zijn spreektaal te zingen. Die kennis werd opgedaan in Austin Texas. In 2004. Zijn akoestisch solodebuut 331/3 lag net in de winkels. ‘Er waren een paar optredens voor me geregeld in Austin. Op mijn teksten werd meteen gereageerd. Dat is ook wel logisch, ik zong in het Engels. Aan de ene kant dacht ik: zo'n reacties wil ik in Nederland ook krijgen. Aan de andere kant wilde ik ook wel een tijdje in Amerika wonen. Uiteindelijk zag ik het laatste toch niet zo zitten. Ik vind het leuk om in Amerika te zijn, hoor. Maar het leven is te oppervlakkig, ik kan er niet aarden. Ik miste de Hollandse gezelligheid. Als je daar blijft moet je helemaal opnieuw beginnen. Sta je weer voor 2 man en een paardenkop ergens te spelen. Dat wilde ik niet meer.
Toen ik weer terug naar Nederland vloog, dacht ik wel: dit is het moment. Ik nam een kladblok en heb Nederlandstalige teksten afgemaakt die ik al een tijdje had liggen. Want zingen in je eigen taal, brengt het publiek dichterbij. Op het podium is het dan meteen raak. In 't Engels blijf je toch maar ergens hangen. Verder dan reacties na een optreden als dat het wel mooie muziek was, kom je dan niet.'

De vervlakking
Autobiografisch schrijven is geen noodzakelijk kwaad. Toch putten veel songteksten op "Bijna Lente" uit eigen levenservaring. Maar over hoe zulke pareltjes ontstaan, valt weinig te zeggen. De ene keer is er eerst een tekst, een andere keer ligt er al een melodietje op de planken te wachten. In het componeren is geen vaste structuur te ontdekken. Echter alles heeft zijn oorzaak. ‘Ik ben goed in het verzinnen van dingen,' verklaart Eric, ‘maar het blijft moeilijk om stukken af te maken. En als je muziek maakt is het een optelsom van waar je door de jaren heen naar geluisterd hebt. De jaren 60 en 70 waren heel belangrijk voor de popmuziek. Toen werden mooie dingen gemaakt. Beatles, Neil Young, Beach Boys. Noem maar op. Die tijd heeft me wel gevormd, maar het is niet zo van dat ik eens even een Beatle-achtig liedje zal gaan schrijven.'
Eric blijft zijn muzikale stijl veranderen. In zijn Smalltown Romeos periode heerste de frisse jongens gitaarpop, soloplaat 33 1/3 laat een akoestische singer-songwriter horen met intieme luisterliedjes en "Bijna Lente" slaat een brug tussen die twee richtingen.
Waarom voor die titel gekozen is, is omdat de titelsong metaforisch verwijst naar een herfstachtige winter die langzaam overgaat in de sprankelende lente. ‘Het gaat over dat teleurstellende gevoel dat je nu, in deze periode, kunt krijgen. Maar het nummer gaat ook over optimistisch blijven. Tegenslagen in voorspoed laten overgaan. Nee, dat is geen rode draad in de cd. Ik werk niet volgens een vast concept. Wel wilde ik deze keer dingen doen die ik niet eerder gedaan heb. Deze plaat is een flinke stap vooruit. Ik merk dat deze liedjes mensen meer aanspreken. Of ik daardoor zal doorbreken? Tja, ik heb geen hoge verwachtingen. Doorbreken is ook zo'n rare term. Ik blijf liedjes maken die ik mooi vind. Word ik daarmee bekend bij het grote publiek, is het mooi meegenomen. Maar het is niet zo dat ik daar alles voor over heb. Anders was ik wel heel andere muziek gaan maken. Het is sowieso moeilijk om de stap te maken naar het grote publiek. Ook in Hilversum is de vervlakking toegeslagen. Een tijdje geleden waren er nog wel radioprogramma's die alternatieve popmuziek draaiden. Nu zijn die uren op één hand te tellen. Een paar weken terug was ik bij de VPRO op de radio. In het programma Cantina had ik een lang interview door Jaap Boots over het leven als muzikant, over liedjes in het Nederlands en over nog veel meer. Bovendien werden liedjes gedraaid uit zelf meegebrachte plaatjes en mocht ik "Eindhoven", live spelen. Dat was mooi meegenomen want het valt niet mee om onder de aandacht te komen. De distributie van "Bijna Lente" verloopt via "Inbetween Records", een klein label in Limburg. Dat label heeft sinds kort een plugger, een promotor die radiozenders benadert, in dienst. Zo komen de platen tenminste op de goede plekken terecht.'

Dat heeft ie gedaan
Eric van Dijsseldonk is een muzikant die al jaren grossiert in allerlei nevenprojecten met pakkende popliedjes. De uitwaaierende melodieën van the Revolvers laten de jaren 60 herleven. Songwriters United is een project van 4 singer-songwriters die rootsharten sneller doen kloppen met aangrijpende eigen nummers. Verder werkte hij als gitarist bij o.a. JW Roy, Birdcatcher, een rootsproject van Roel Spanjers, en neemt hij deel aan "A Tribute to the Band, een gelegenheidsproject met leden van De Dijk en Sjako!
‘Hoe ik in dat project beland ben? Via Wouter Planteydt van Sjako!. Wouter heeft de 2e cd van de Romeos geproduceerd. Zodoende hebben we wel contact. Toentertijd begon hij ook met Tribute to the Band en ben ik eens gaan kijken. Na het optreden heb ik hem verteld dat hij gerust mocht bellen als er weer zo'n optreden zou komen. Dat heeft ie gedaan. Tribute to the Band is een uniek project. Iedereen kon er zijn ei in kwijt. Net had je het over optredens waar alles aan klopte. Nou, het concert bij café Wilhelmina in Eindhoven van Tribute to the Band is er zo eentje.
In mijn jeugdjaren spraken de liedjes van the Band me niet aan. Het was ook maar een Canadese begeleidingsgroep van Bob Dylan, zeg maar. Wat heb ik me daar in vergist.'

Contrasten
"Bijna Lente" laat een volwassen muzikant horen wiens stemgeluid die van George Harrison naar de kroon steekt. De contrasten van de liedjes zijn groot. Het laatste nummer "Nergens heen" klinkt jazzy terwijl andere songs weer aanstekelijk elektrisch geladen zijn. Of rustige luisterliedjes klinken weer melancholisch. Kortom: "Bijna Lente" is een prachtalbum. De fonkelnieuwe liedjes daarop zijn te goed om roerloos de vergetelheid in te laten gaan.